Η Ενίσχυση της Αμερικανικής Παρουσίας στην Αλεξανδρούπολη

Ένας χρόνος μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η αμερικανική παρουσία στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης έχει αυξηθεί σημαντικά. Οι συζητήσεις σχετικά με «διευκολύνσεις» από την ελληνική πλευρά είχαν ξεκινήσει πριν από την τρέχουσα κυβέρνηση, αλλά η αμερικανική δραστηριότητα απέκτησε έντονα στρατιωτικό χαρακτήρα μετά το 2020, όταν άλλαξε η διοίκηση στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Όσοι παρακολουθούσαν τις εξελίξεις διαπίστωσαν ότι το μέγαρο Μαξίμου προέβαλλε ένα από τα πρώτα του μεγάλα ψέματα: ότι αυτή η κατάσταση μας ωφελεί για λόγους εθνικής άμυνας απέναντι στην Τουρκία. Ωστόσο, οι αμερικανικές ενέργειες δεν κατευθύνονταν προς την Ανατολή αλλά προς τον Βορρά.

Με τη νέα κυβέρνηση Μπάιντεν να αναλαμβάνει τα καθήκοντά της, άρχισε να σχεδιάζεται ένας πόλεμος μέσω αντιπροσώπων κατά της Ρωσίας. Ήταν σαφές ότι ο Πούτιν δεν θα παρέμενε παθητικός αν προχωρούσε η διαδικασία ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ – παρά τις προηγούμενες υποσχέσεις των ΗΠΑ.

Πράγματι, τον Φεβρουάριο του 2022 ο Ρώσος πρόεδρος παραβίασε το διεθνές δίκαιο εισβάλλοντας στη Ουκρανία – μια χώρα που έπρεπε να υπερασπιστεί τον εαυτό της με έναν πρόεδρο που θεωρούνταν μαριονέτα των ΗΠΑ. Στη Δύση,οι προπαγανδιστικές εκστρατείες χρηματοδοτούμενες από τους Αμερικανούς παρουσίαζαν τη στήριξη προς την Ουκρανία και την απομόνωση της Ρωσίας ως συλλογικό καθήκον όλων των κρατών και κυβερνήσεων.

Με πίεση από τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι Ευρωπαίοι ηγέτες στήριξαν ενεργά τον Ζελένσκι με διάφορους τρόπους: αποστολές όπλων και άλλων εφοδίων στην Ουκρανία καθώς και πολιτική αναγνώριση σε παγκόσμιο επίπεδο παρά τη διαφθορά που υπήρχε στη χώρα του. Ταυτόχρονα επιβλήθηκαν κυρώσεις κατά των Ρώσων σε διεθνές επίπεδο – ακόμη και στον πολιτισμό τους – ενώ διαδόθηκε η ιδέα ότι αν καταρρεύσει η Ουκρανία θα απειληθεί όλη η Ευρώπη.

Η εισβολή του Πούτιν ήταν μια σοβαρή παρανομία κι όμως οι Ευρωπαίοι φαίνεται πως αυτοκαταστρέφονται μέσα στην τυφλή υποταγή τους στις αμερικανικές επιδιώξεις σχετικά με το ουκρανικό ζήτημα. Το αποτέλεσμα είναι καταφανές: έχουν βλάψει τόσο τις χώρες τους όσο και συνολικά την Ευρώπη.

Μια ιστορικά λανθασμένη κίνηση ακύρωσε τη στρατηγική ενσωμάτωσης της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό σύστημα ασφαλείας καθώς και τη διεύρυνση ενεργειακής συνεργασίας με στόχο μια «Ευρωπαϊκή Ένωση που θα εκτεινόταν από το Γιβραλτάρ μέχρι τα Ουράλια».Αντίθετα ώθησαν την ΕΕ σε πόλεμο όταν ο κύριος σκοπός ίδρυσης αυτής ήταν να αποφευχθούν τέτοιες συγκρούσεις στα εδάφη της.

Η εξωτερική πολιτική και οικονομικές στρατηγικές πολλών ευρωπαϊκών χωρών έγιναν ουσιαστικά “ουκρανοποιημένες”. Κάποιοι όπως ο Μακρόν φάνηκαν έτοιμοι να φέρουν τα πράγματα στα άκρα μέχρι πυρηνικής σύγκρουσης.

Aπό τότε που ανέλαβε μετά τη Μέρκελ,η γερμανική πολιτική σκηνή στήριξε ένα χειραγωγημένο καθεστώς στην Ουκραλία ενώ παράλληλα κατέστρεφε τη δική της οικονομία στερώντας ενεργειακούς πόρους από τη Ρωσία – κάτι που τελικά ενίσχυσε ακροδεξιά στοιχεία στη Γερμανία.

Η υπόλογη για πολλά Ursula von der Leyen έθεσε την Κομισιόν στη διάθεση του Ζελέnsky υποστηρίζοντας ακόμα κι εκείνη δήθεν ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ – κάτι μη πραγματοποιήσιμο δεδομένου του υπάρχοντος προφίλ χώρας αυτής…

Eνώ ο Πούτιn αναζητούσε νέες οικονομικές ευκαιρίες αλλού, πληροφορίες δείχνουν πως γύρω από τον Ζελέnsky υπήρχαν καταγγελίες για πλουτισμό μέσω διεθνούς βοήθειας χωρίς λογοδοσία. Οι απλοί πολίτες πεθαίνουν στους πολέμους ενώ οι πλούσιοι επικοινωνούν πολυτελώς στις πρωτεύουσες των δυτικών χωρών χρησιμοποιώντας χρήματα ξένων δωρεών.

Mια αλλαγή κυβέρνησης στις ΗΠΑ ήταν αρκετή ώστε να αρχίζει να καταρρέει αυτό το οικοδόμημα εποχής Μπάιντεn όσον αφορά την Ουκρανοποίηση – όπου δυστυχώς εμπλέκονται δουλικά όλοι οι Ευρωπαίοι leaders βλέποντας μόνο ως εγκληματία πολέμου τον Πούtin αλλά όχι άλλους όπως ο Netanyahu…

Tο αποτέλεσμα είναι εμφανές αυτές τις ημέρες: εκείνοι που πλήττονται περισσότερο είναι αυτοί ίδιοι μαζί με τις χώρες τους καθώς ήδη το επιχειρησιακό σχέδιο είχε οδηγηθεί σε αδιέξοδο κι έτσι κατέρρευσε επίσης όλο αυτό το προπαγανδιστικό οικοδόμημα πάνω στους Ευρωπαίους…

Ανασκόπηση της Πολιτικής Στρατηγικής στην Ουκρανία

Η υποστήριξη προς τον Ζελένσκι έχει οδηγήσει σε ακραίες αποφάσεις, με αποτέλεσμα την αποδυνάμωση της άμυνας των ελληνικών νησιών.Η στενή του συνεργασία με τον Ουκρανό ηγέτη οδήγησε στην είσοδό του στη Βουλή, όπου οι νεοναζί Αζόφ βρήκαν χώρο να εισέλθουν. Χωρίς προφανή αιτία, οι ελληνορωσικές σχέσεις – που υπήρξαν ανθεκτικές σε ιστορικές αλλαγές – κατέρρευσαν.

Η κυβέρνηση Μητσάκη κήρυξε ουσιαστικά πόλεμο κατά της Ρωσίας ως πιστός «σύμμαχος» του ΝΑΤΟ, ενώ στο Μέγαρο Μαξίμου είχαν μεγάλες προσδοκίες για συμβόλαια που θα προέρχονταν από την «αγαπητή Ούρσουλα» για την ανοικοδόμηση της Ουκρανίας. Όλα αυτά φαίνεται να είναι μια τυπική διαδικασία.

Στην Τουρκία, η οποία επίσης ανήκει στο ΝΑΤΟ, δεν παρατηρήθηκε καμία σημαντική αποστολή βοήθειας στην Ουκρανία πέρα από τις πωλήσεις όπλων. Ο Ερντογάν παρέμεινε ενεργός διαμεσολαβητής χωρίς να διαταράξει τις σχέσεις του με τη Ρωσία – μια στρατηγική που προφανώς εξυπηρετούσε τα συμφέροντα της χώρας του.

Σήμερα όσοι επαναλάμβαναν τις παλιές θέσεις βρίσκονται εκτεθειμένοι καθώς η νέα αμερικανική κυβέρνηση αλλάζει τη στρατηγική και τους θέτει νέες ερωτήσεις.

Η διοίκηση Τραμπ επαναφέρει τις σχέσεις με τη Μόσχα και σταδιακά αίρει τις οικονομικές κυρώσεις. Αυτή η εξέλιξη αφήνει τους Ευρωπαίους συμμάχους υπό πίεση και σε δύσκολη θέση.

Ο Αμερικανός πρόεδρος φαίνεται να μοιράζεται τα εδάφη και τους πόρους της Ουκρανίας με τον Πούτιν, παρουσιάζοντας τον Ζελένσκι ως δικτάτορα χωρίς νομιμοποίηση και ζητώντας λογαριασμό για τη χρήση των αμερικανικών πόρων.

Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις μέλλουν να αντιμετωπίσουν το βάρος των επιλογών τους όταν οι πολίτες συνειδητοποιήσουν το μέγεθος των συνεπειών από την απρόσεκτη υποταγή στα αμερικανικά συμφέροντα.Θα υπάρξουν απαιτήσεις λογοδοσίας για όσα στάλθηκαν στην Ουκρανία χωρίς σωστό σχεδιασμό.

Aνάμεσα στους πρώτους που θα κληθούν να δώσουν εξηγήσεις είναι και η ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει ήδη βρεθεί αντιμέτωπη με τις αποφάσεις της. Με μια επιπόλαιη δικαιολογία περί «σωστής πλευράς», υπάκουσαν πλήρως στις απαιτήσεις των ΗΠΑ χωρίς κανένα αντάλλαγμα – τώρα αναδύεται ο αντίκτυπος αυτής της πολιτικής σε πολλούς τομείς.

Ο Πρωθυπουργός που ισχυρίστηκε ότι «είχε απομονώσει διπλωματικά τον Ερντογάν» λόγω στήριξης προς την Ουκρανία καλείται τώρα να εξηγήσει γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σε τόσο δύσκολη θέση σήμερα.

“Καθώς πετά καρφιά στον Μακρόν,”, αυτό αποτελεί αναγνώριση λάθους πολιτικής επιλογής καθώς δεν υπάρχει ούτε καν ενημέρωση στο υπουργικό συμβούλιο σχετικά με αυτές τις εξελίξεις.

Mε την πολιτική Μητσοτάκη, η χώρα έχει χάσει στηρίγματα στις ΗΠΑ και έχει περιορίσει τη σχέση της με τη Ρωσία ενώ παραμένει αποκομμένη εντός Ευρώπης μπροστά στη γιγάντωση του Ερντογάν ο οποίος συνεχίζει ανεξάρτητα από οποιαδήποτε πίεση σχετικά με το ουκρανικό ζήτημα.

The consequences of this notable diplomatic defeat for Greece remain uncertain but are undoubtedly costly in terms of diplomatic κεφαλαίου and national defense resources and may have even graver implications for the Greek taxpayer’s finances and also other areas of concern that need immediate clarification within political discussions both in Parliament and among citizens themselves.
Is it incompetence or ulterior motives? Poor assessments or external orders? Answers are certain and will be demanded by every citizen since Greece is not a personal estate to be negotiated at will with anyone by the Mitsotakis family alone.
The time for explanations has just begun and it personally concerns the Prime Minister who made these decisions alone and must now bear the weight of duty for what has been termed “the Zelensky scandal” – an outcome solely attributable to his actions…

Απογοήτευση Ζελένσκι για τις συνομιλίες ΗΠΑ – Ρωσίας: «Το μάθαμε από τα ΜΜΕ» – Ακύρωσε το ταξίδι του στο Ριάντ

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, εξέφρασε την απογοήτευσή του σχετικά με τις πρόσφατες διαπραγματεύσεις που διεξάγονται μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας. Σύμφωνα με τον ίδιο, πληροφορίες για αυτές τις συνομιλίες έφτασαν στα αυτιά του μέσω των μέσων ενημέρωσης και όχι από επίσημες πηγές.

Η κατάσταση αυτή έχει προκαλέσει έντονο εκνευρισμό στον Ζελένσκι, ο οποίος θεωρεί ότι η Ουκρανία θα έπρεπε να είναι μέρος αυτών των συζητήσεων. Ως αποτέλεσμα αυτής της αναστάτωσης,αποφάσισε να ακυρώσει το προγραμματισμένο ταξίδι του στο Ριάντ.

Ο πρόεδρος τόνισε τη σημασία της συμμετοχής της Ουκρανίας σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση που αφορά την ασφάλεια και την κυριαρχία της χώρας.Οι δηλώσεις του δείχνουν πόσο κρίσιμη είναι η επικοινωνία ανάμεσα στις χώρες σε περιόδους κρίσης.