Η Ευρώπη σε Κρίση: Η Αποτυχία της Ηγεσίας

Οι ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης ήταν οραματιστές που δοκιμάστηκαν από τις φρικαλεότητες των δύο παγκοσμίων πολέμων. Ο Σούμαν, πριν από 75 χρόνια, ανακοίνωσε τη σημασία της συνεργασίας μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών και λαών, ξεκινώντας από τους οικονομικούς τομείς τους – με έναν στόχο: να μην επαναληφθεί ποτέ ξανά πόλεμος στην ευρωπαϊκή ήπειρο.

Οραματίστηκαν μια ένωση που θα εκτεινόταν «από το Γιβραλτάρ μέχρι τα Ουράλια», αναγνωρίζοντας ότι η ανθρωπότητα δεν θα αντέξει έναν ακόμη πόλεμο. Αυτή η πρωτοποριακή βιομηχανική συμφωνία μεταξύ έξι κρατών έθεσε τις βάσεις για την ειρήνη και τη σταθερότητα. Ως αποτέλεσμα, ο ευρωπαϊκός χώρος εξελίχθηκε στη μεγαλύτερη κατάκτηση της ανθρωπότητας όσον αφορά την ευημερία, τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Η τελική ομοσπονδοποίηση θα συνένωνε όλες τις δυνάμεις σε διάφορους τομείς και θα δημιουργούσε έναν ανταγωνιστικό πόλο στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος.

Η διεύρυνση ενισχύθηκε με την πτώση των καθεστώτων στην Ανατολή, ενώ η ενσωμάτωσή της Ρωσίας στον αμυντικό σχεδιασμό και την οικονομία της Ένωσης αποτέλεσε τον νέο μεγάλο στόχο – παρά τις αντιδράσεις των Αμερικανών που άρχισαν να εγκαθιστούν μηχανισμούς διάλυσης. Στη συνέχεια ήρθαν οι απογοητεύσεις. Μετά τον Κάμερον που οδήγησε τη Βρετανία εκτός ΕΕ, η ευρωπαϊκή Δεξιά μαζί με τους αποτυχημένους σοσιαλιστές διόρισαν μια αμφίβολης αξίας πολιτικό στην Κομισιόν – γνωστή για το ιστορικό διαφθοράς ως υπουργός στη Μέρκελ.

Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν απέτυχε κατά κράτος στην πρώτη θητεία της.Παράλληλα, το Παρίσι υπό τον Μακρόν και το Βερολίνο με τον Σολτς ανανέωσαν τη θητεία της – ενώ ο Πούτιν είχε ήδη προχωρήσει σε παράνομη εισβολή στην Ουκρανία. Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί υποτάχθηκαν στις απαιτήσεις του Μπάιντεν να μετατραπεί η ΕΕ σε προκεχωρημένο φυλάκιο του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας. Αντί να ζητήσει ακύρωση επέκτασης του ΝΑΤΟ ή αποχώρηση των Ρώσων από ουκρανικά εδάφη, άρχισε να χρηματοδοτεί απεριόριστα τον Ζελένσκι.

Η φον ντερ Λάιεν έγινε ένα εργαλείο στα χέρια εκείνων που κήρυξαν πόλεμο κατά της Ρωσίας – κάτι που αναιρούσε τη στρατηγική μιας πανευρωπαϊκής ένωσης.

Ως συνέπεια αυτού του χάους είναι ότι πολλές μεγάλες οικονομίες στην Ευρώπη υπέστησαν σοβαρή ζημία. Η αλλαγή πολιτικής στις ΗΠΑ υπό τον Τραμπ έχει θέσει σε κίνδυνο τα φιλοπόλεμα σχέδια κυβερνήσεων μικρόνοιας. Το ένα λάθος διαδέχεται το άλλο: αντί για αλλαγές πολιτικής ή αντικατάσταση αυτής που απέτυχε δραματικά στη θέση αυτή, δόθηκε περισσότερος χώρος για αυθαιρεσίες και προβοκάτσιες.

Κατήργησε μάλιστα το Κολλέγιο Επιτρόπων μετά την απομάκρυνση σημαντικών προσωπικοτήτων όπως οι Τίμερμανς και Μπαρνιέ κι έφερε νέους μέτριους εκπροσώπους στις θέσεις τους – όπως έκανε η Ελλάδα στέλνοντας έναν περιφερειάρχη – δημιουργώντας έτσι μια εμπροσθοφυλακή πολέμου χωρίς πραγματικές αρμοδιότητες.

«Σαν την Κάλας που παριστάνει την “υπουργό” Εξωτερικών», διερωτώμενη γιατί δεν βομβαρδίζεται ήδη η Μόσχα; Ή όπως ο Κουμπίλιους προσποιείται πως είναι επίτροπος Άμυνας; Όλες αυτές οι κινήσεις γίνονται χωρίς καμία εξουσιοδότηση από τα κράτη μέλη.»

«Διαμέσου τυφλής εμπλοκής στο ζήτημα Ουκρανίας», με γαλλογερμανική συνεργασία, καταστρέφει συνειδητά όλο αυτό το οικοδόμημα.»

(…)

 «Οι ευρωπαίοι πολίτες έχουν αρχίζει να ζητούν παραίτηση». Ωστόσο εκείνη συνεχίζει αυτή την αντιευρωπαϊκή πορεία μέχρι τέλους…(…).

(…)

 «Ζήτησε στο Ευρωκοινοβούλιο “πρέπει να πολεμήσουμε”». Αυτό είναι λόγος για άμεσο τερματισμό αυτής εδώ…» (…).