Η κυβέρνηση παρασύρεται από ένα κύμα σκανδάλων, με τις αρνητικές επιπτώσεις της πολιτικής της στην κοινωνία να γίνονται ολοένα και πιο εμφανείς. Ο Πρωθυπουργός, εγκλωβισμένος σε ένα αδιέξοδο, πηδoποιεί από το ένα σκάνδαλο στο άλλο, ενώ οι πολίτες ξεσπούν σε οργή και απόγνωση.
Σε μια κανονική κοινοβουλευτική δημοκρατία, η κατάσταση αυτή δεν θα ήταν καταστροφική. Όταν η κυβέρνηση καταρρέει ή περιέρχεται σε απομόνωση, αναλαμβάνει η αντιπολίτευση και η πολιτική ζωή συνεχίζεται.
Ωστόσο, στη νότια πλευρά των Βαλκανίων, τίποτα δεν είναι πλέον φυσιολογικό. Η κυβέρνηση δεν καταρρέει – ο Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως ο Αχιλλέας, δηλώνει ότι θα ολοκληρώσει τη θητεία του, προς χάριν των Σερραίων. Ταυτόχρονα, η αντιπολίτευση αδυνατεί να αναδειχθεί, λόγω της πολυφωνίας, της πολυδιάσπασης και του μικρομεγαλισμού των ηγετών της. Παρακολουθούμε ένα δράμα που αγγίζει τα όρια της φαρσοκωμωδίας.
Ποια κυβέρνηση θα μπορούσε να αντέξει, όταν η πλειοψηφία που τη στηρίζει στη Βουλή είναι τραυματισμένη και αναμένεται να δυσχερανθεί περαιτέρω με τις νέες δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, ενώ η δυσαρμονία μεταξύ Βουλής και κοινωνίας εμφανώς βαθαίνει;
Και ποια αντιπολίτευση; Κόμματα διαλυμένα, σε αταξία, παρασυρμένα από τις εξελίξεις. Ανερμάτιστη, χωρίς συντονισμό και χωρίς καμία προοπτική πλειοψηφίας, παρόλο που θα μπορούσε να ενώσει όμορες δυνάμεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος στις προηγούμενες εκλογές ανέλαβε τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αρχικά τεμαχίστηκε και τώρα διαλύεται. Το ΠΑΣΟΚ, με 12% στις εκλογές, παριστάνει τη μείζονα αντιπολίτευση, ενώ η ηγεσία του, αδυνατώντας εμφανώς να φέρει το βάρος του ρόλου που ανέλαβε «στα χαρτιά», ανακηρύσσεται ως κυβέρνηση.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Κυριάκος Βελόπουλος, οι οποίοι διεκδικούν τη δεύτερη ή την τρίτη θέση, μοιάζουν να κινούνται σε εντελώς διαφορετικά μονοπάτια. Η Ελένη Καρυστιανού, η οποία εμφανίζεται ως «αυτοπρωθυπουργός», προσπαθεί να καταλάβει τη θέση του Στέφανου Νάτσιου, με δηλώσεις χαμηλού επιπέδου. Το συμπέρασμα είναι ότι, πλην του ΚΚΕ, η αντιπολίτευση είναι μηδενική.
Οι κατά φαντασίαν εν δυνάμει Πρωθυπουργοί, με τις ασυνάρτητες υποσχέσεις που βαφτίζουν «προγράμματα» και δήθεν έτοιμα κυβερνητικά σχήματα αγνώστου ταυτότητας, καταγγέλλουν την απερχόμενη κυβέρνηση και ζητούν πρόωρες εκλογές. Ωστόσο, δεν εξηγούν γιατί δεν πείθουν ότι μπορούν να διαδεχθούν τον νυν Πρωθυπουργό ως καλύτερη επιλογή για τη χώρα.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης φωνάζει περισσότερο από όσο μπορεί να ακουστεί και επιδιώκει να αναλάβει περισσότερες ευθύνες από όσες μπορεί να διαχειριστεί. Επιταχύνει και ζητάει εκλογές τις οποίες αναμένεται να χάσει, καθώς δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι θα επιτύχει τον τριπλασιασμό της δύναμης του κόμματός του, που απαιτείται για κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Το σλόγκαν «πάμε για πρώτο κόμμα, έστω με μια ψήφο» είναι ανέκδοτο. Όπως προέκυψε από τη μοναδική πολιτική απόφαση της «εαρινής σύναξης των αγροφυλάκων» που ονομάστηκε «συνέδριο», αποκλείει τη συνεργασία τόσο με τη ΝΔ όσο και με τα κόμματα αριστερά του.
Στη διαμόρφωση της πράσινης «συγχορδίας του κενού» συμμετέχουν και οι πρωτοκλασάτοι, με τις χαμηλές τους πτήσεις και τις φιλοδοξίες διαδοχής. Ο Γεράσιμος Γερουλάνος επιμένει ότι «εκεί έξω υπάρχουν 1,5 εκατομμύριο δικοί μας ψηφοφόροι» και ποντάρει σε αυτούς, χωρίς να εξηγεί πώς κατέληξε ότι είναι «δικοί τους». Η Νάντια Γιαννακοπούλου, η οποία απέτυχε να λάβει την πρώτη θέση στην Κεντρική Επιτροπή και κατάφερε να εκλέξει μόνο πέντε δικούς της – στους 271 – προσπαθεί να εμφανιστεί ως «αντιδεξιά», αλλά κανείς δεν την πιστεύει, δεδομένου ότι έχει υιοθετήσει θέσεις της ΝΔ. Ο Χάρης Δούκας καταστρέφει διαρκώς τη δημαρχιακή του θητεία, με την ψευδαίσθηση ότι στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ «επέβαλλε τη γραμμή του» – όποτε η ηγεσία τον περιμένει και δεν χωράει ο Δήμος…
Από την πλευρά του, ο Σωκράτης Φάμελλος «πουλάει τρέλα»: ζητάει εκλογές, αλλά δεν ξέρει για λογαριασμό ποιου κόμματος. Του ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται υπό εξαφάνιση χάριν του Αλέξη Τσίπρα; Ή του κόμματος Τσίπρα που δεν θα υπάρχει πριν τον Σεπτέμβριο – αλλά, αν προκύψουν εκλογές, θα συμμετέχει με πολιτευτές κατά νομό… Όπως τα προδικτατορικά κόμματα-«μπουλούκια».
Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δεν ζητάει άμεσα εκλογές – και κατά κάποιο τρόπο «εισηγείται» στον Κυριάκο Μητσοτάκη να μην τις κάνει – αλλά θέλει να πιστεύουν οι άλλοι ότι είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί ως αντίπαλός του και να τις κερδίσει. Εμφανίστηκε στην τηλεόραση μετά από τρία χρόνια και το μόνο που κατάφερε ήταν να αυτοτραυματιστεί, προβάλλοντας απίθανες θεωρίες:
- Κακώς δεν έκλεισε τις τράπεζες την επομένη της εκλογικής νίκης του το 2015.
- Με το 63% στο δημοψήφισμα μπορούσε να κατευθύνει τη χώρα «σε όποια κατεύθυνση ήθελε».
- Από τη Βουλή έφυγε για να κερδίσει εκλογικά ό,τι θα είναι λιγότερο από ό,τι είχε το 2023.
Σε αυτό το σκηνικό της άσφαιρης αντιπολίτευσης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, φορτωμένος με σκάνδαλα όσο κανένας προκάτοχός του, ετοιμάζεται να εμφανιστεί ως… θύμα της διαχρονικής παθογένειας. Αλλά είναι «μόνος στο Μαξίμου».
Ματαίως οι δυο αντιπρόεδροι και η ακατάβλητη Όλγα Κεραμέως ξεσπαθώνουν στα κανάλια για τη διαμόρφωση αντίστοιχου κλίματος. Οι υπόλοιποι υπουργοί και βουλευτές, κάνουν ότι δεν βλέπουν, ή δεν προτίθενται να μπλέξουν.
Ο Κωστής Χατζηδάκης δηλώνει ότι οι βουλευτές και οι υπουργοί που εμπλέκονται σε δικογραφίες της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας κρεμάστηκαν από τον πρωθυπουργό στο τσιγκέλι όχι γιατί υπάρχει σοβαρό θέμα, αλλά «από ευαισθησία». Έτσι «καίει» τον εαυτό του που δεν την είχε, για να πράξει ανάλογα με τη δική του παρακολούθηση.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης θεωρεί ότι δεν θα πέσει η κυβέρνηση για ορισμένα «κωλορουσφέτια», που θα έλεγε και ο – πρόγονός του, σ’ αυτό το είδος δημόσιας παρουσίας – Ευάγγελος Γιαννόπουλος. Επιτίθεται άφρονα στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, που «στέλνει τη δικογραφία τμηματικά για να κρατάει τη χώρα σε ομηρία». Μόνο που σε ομηρία – της Δικαιοσύνης – δεν βρίσκεται η χώρα, αλλά η κυβέρνηση.
Εμφανώς υπό ομηρία τελούν όμως και όσοι κυβερνητικοί αναφέρονται ως «στόχοι» στο ακόμη μεγαλύτερο σκάνδαλο των υποκλοπών. Σε αυτό το θέμα, περιέργως, η αντιπολίτευση επιδιώκει να μεταφέρει την αντιπαράθεση εκεί που ο Μητσοτάκης έχει πλεονεκτήματα: ο Ανδρουλάκης σε Εξεταστική Επιτροπή και ο Φάμελλος – με ή χωρίς την επίνευση του Τσίπρα – σε… πρόταση μομφής.
Εν κατακλείδι: στα πεδία της κυβερνητικής διαφθοράς η Ελλάδα αναστενάζει και η αντιπολίτευση, διασπασμένη και πολυκέφαλη – δηλαδή ακέφαλη – ασχολείται με άλλα θέματα. Η κατάστασή της είναι ανίσχυρη, μοιραία και αξιοθρήνητη.