Η ζωή συχνά ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας, υφαίνοντας ιστορίες γεμάτες έντονα συναισθήματα, ρίσκο και αποφάσεις που μοιάζουν τολμηρές για την ηλικία. Η Ελένη Ζιώγα αποτελεί παράδειγμα ανθρώπου που υπηρέτησε το ένστικτό της, αγάπησε βαθιά και ανέλαβε ευθύνες από πολύ νωρίς. Σε μια συγκινητική συνέντευξη στην εκπομπή «Buongiorno», η ταλαντούχα ηθοποιός, στιχουργός και σεναριογράφος μοιράστηκε μια ιστορία που καθόρισε την πορεία της: ο γάμος στα 17, η παράλληλη συνέχιση των σπουδών, η εργασία από τη νεαρή ηλικία και η επιθυμία να δημιουργήσει τη δική της οικογένεια, συνθέτουν μια αφήγηση γεμάτη πάθος, αυθεντικότητα και βαθιά συγκίνηση.
Ελένη Ζιώγα: Ο γάμος στα 17 και η ζωή που ξεκίνησε νωρίς
Σε μια εποχή όπου ένας τέτοιος γάμος φάνταζε σχεδόν αδιανόητος, η Ελένη Ζιώγα πήρε μια απόφαση που άλλαξε τη ζωή της, πιστεύοντας ακράδαντα στα αισθήματά της. «Την κόρη μου την απέκτησα 19 ετών. Είχα ήδη παντρευτεί. Παντρεύτηκα στα 17 μου. Εκείνη την εποχή ήταν επανάσταση, δεν γινόταν ποτέ αυτό. Δεν κλεφτήκαμε. Κλεφτήκαμε με τη γενική έννοια του όρου. Δεν είναι ότι υπήρχε τέτοιο απαγορευτικό από το σπίτι. Ήταν γενικώς λίγο “ξεχαρβαλωμένα” τα πράγματα, οπότε μέσα εκεί βρήκαμε την ευκαιρία και… Συνεχίσαμε και πήγαμε μαζί σχολείο. Τις δυο τελευταίες τάξεις τις τελειώσαμε μαζί, ενώ ήμασταν παντρεμένοι. Είναι το έργο της ζωής μου. Οικονομικά τα βγάζαμε πέρα με τα οικονομικά βοηθήματα δεξιά και αριστερά. Εγώ δούλεψα αμέσως, δούλευα παράλληλα. Από μικρό παιδί δούλευα. Έκανα baby sitting. Ό,τι βρισκόταν το έκανα. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να μη δουλεύει ο άνθρωπος. Μου άρεσε πάρα πολύ να δουλεύω σε οποιαδήποτε δουλειά. Ήταν πολύ ωραία εκείνα τα χρόνια. Είχες την αίσθηση ότι δεν πρόκειται να πεθάνεις ποτέ. Μία καταπληκτική αίσθηση που σε κάνει να χαίρεσαι για τα πάντα. Ζούσαμε τη στιγμή, ζούσαμε τις παρέες»
Οι ρίζες της απόφασης και η ανάγκη για οικογένεια
Η τολμηρή αυτή απόφαση πήγαζε από μια βαθιά ανάγκη για σταθερότητα και για τη δημιουργία ενός δικού της «σπιτιού», καθώς και από τις εμπειρίες της παιδικής της ηλικίας. «Οι άνθρωποι αυτοί είχαν πολύ δυνατές προσωπικότητες και ήταν πάρα πολύ δοσμένοι στην τέχνη τους ο καθένας. Μας αγαπούσαν πάρα πολύ, αλλά δυσκολεύονταν να είναι παρόντες στην καθημερινότητά μας. Αυτό συμβαίνει με παιδιά καλλιτεχνών. Έχει το καλό ότι παίρνεις μία αποσκευή που θα σου χρησιμεύσει μέχρι το τέλος της ζωής σου, σαν να έχεις περάσει από 500 πανεπιστήμια τέχνης. Από την άλλη, σαν παιδί μπορεί να έχεις άλλα ελλείμματα»
Ο χωρισμός των γονιών και η απόφαση να «φύγει»
Ο χωρισμός των γονέων της, στα 12 της χρόνια, αποτέλεσε ένα σοκ που την ώθησε να αναλάβει τα ηνία της ζωής της και να χτίσει τη δική της πραγματικότητα. «Όταν χώρισαν οι γονείς μου, για εμένα ήταν σοκαριστικό ότι έφυγε ο πατέρας μου. Δεν το κατάλαβα, αλλά μου στοίχισε. Έγινε όταν ήμουν 12 ετών. Οπότε μετά κάποια στιγμή αποφάσισα να την κοπανήσω και να φτιάξω το δικό μου σπίτι. Αυτό ήθελα στην ουσία, ήθελα οικογένεια. Ο έρωτας ήταν το στοιχείο που με τράβηξε για να βγω από εκεί που δεν άντεχα άλλο, όπως το αντιλαμβάνομαι τώρα. Δεν φοβόμουν. Δεν φοβάμαι ποτέ όταν κάτι το θέλω πολύ. Δεν σκέφτομαι τις συνέπειες»