Γ. Παναγόπουλος: Τo πρόσωπο της κρίσης και της σήψης του ελληνικού συνδικαλισμού

Η Ζαν Μαρίν Λεπέν χάνει τα πολιτικά της δικαιώματα – και την πιθανή προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας – για κάτι κομπίνες με ευρωπαϊκά κονδύλια: με λεφτά για βοηθούς ευρωβουλευτών της στο Στρασβούργο, πλήρωνε κομματικά στελέχη στο Παρίσι… Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. Στην Ελλάδα μένουμε σε κάποιους Έλληνες Ευρωβουλευτές που έκαναν κάτι παρόμοιο: έβαζαν χέρι στα λεφτά που προορίζονταν για συνεργάτες τους. Έχουμε όμως άλλα να εισφέρουμε σε αυτή την πλευρά του άξονα Ελλάς-Γαλλία -Συμμαχία: τον ΟΠΕΚΕΠΕ και το πάρτι στο συνδικαλισμό, που τώρα αρχίζει. Ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ κατηγορείται για υπεξαίρεση ευρωπαϊκών κονδυλίων με προορισμό εκπαιδευτικά προγράμματα. Κακούργημα. Για τη συνέχεια θα περιμένουμε τον εισαγγελέα. Αλλά η αποκαθήλωση άρχισε ήδη. Το ΠΑΣΟΚ – δια του οποίου ο Γιάννης Παναγόπουλος είχε εγκατασταθεί για δυο δεκαετίες στο ρετιρέ της ΓΣΕΕ – του πήρε την κάρτα μέλους. Οι Ανδρουλακικοί τον χρεώνουν στον Δούκα, ενώ του αποδίδεται και δήλωση ότι «στήριξε Διαμαντοπούλου». Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι «βρίσκεται στο στόχαστρο συκοφαντών», που δεν κατονομάζει. Και θεωρεί το πόρισμα Βουρλιώτη, «ισχυρό πλήγμα» για «τα συνδικάτα και τη δράση τους» που «κάποιους τους ενοχλούν». Ευχαριστεί μάλιστα την «παράταξή του που τον στηρίζει» – παρ ότι η ΠΑΣΚΕ σιωπά – υποσχόμενος να την «οδηγήσει για μια ακόμη φορά, σε ένα νικηφόρο συνέδριο της ΓΣΕΕ». Ως κατηγορούμενος δικαιούνται να λέει ό,τι κρίνει χρήσιμο στην υπεράσπιση του. Αλλά ενοχλεί η παχυδερμία, να μην παραιτηθεί – ώστε να φροντίσει απερίσπαστος την αθωότητα, που επικαλείται. Το «φαινόμενο Παναγόπουλος» ήταν ήδη θέμα, καθώς βρίσκεται στην κορυφή του εγχώριου συνδικαλισμού για είκοσι χρόνια – και από τη δήλωση του προκύπτει ότι επιδιώκει να… συνεχίσει! Είναι η χειρότερη περίοδος της ΓΣΕΕ. Ακόμη και από τις διορισμένες διοικήσεις – τον πειρασμό των οποίων δεν απέφυγε ούτε ο ΠΑΣΟΚ, στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Αντίθετα με άλλους, δεν άφησε το νεοκλασικό στο πεδίο του Άρεως για καριέρα στην πολιτική. Η εξ οφίτσιο συμμετοχή σε πλήθος διοικητικών συμβουλίων εξασφαλίζει καλύτερες αποδοχές, βίλα στο χωριό και τιμές «θεσμικού» παράγοντα. Καθόλου άσχημα για τραπεζοϋπάλληλο που έχει βαθμό «Διευθυντή», χωρίς ούτε μια μέρα σε γκισέ. Υπήρξε μνημνημονιακότερος των μνημονιακών υπουργών και ο «εκπρόσωπος των εργαζόμενων» που οι εργοδότες αγαπούσαν να λατρεύουν… Ο συνδυασμός των ορισμών «εργατοπατέρας», «καθεστωτικός», «κομματικός» τον περιγράφει με επάρκεια ως επίγονο το διαβόητου Φώτη Μάκρη. Σε περίοδο που το συνδικαλιστικό κίνημα φυσιολογικά θα γνώριζε δόξες – αντιστεκόμενο στην ισοπέδωση εισοδημάτων και εργασιακής νομοθεσίας – συρρικνώθηκε… υπό την καθοδήγησή του! Η «συμμετοχή ως δημοκράτης στο κίνημα αντίστασης ενάντια στη στρατιωτική δικτατορία» που επικαλείται στο βιογραφικό του, δεν μετατράπηκε σε αντίδραση προς την Τρόικα. Καταπίνοντας τρία Μνημόνια, η ΓΣΕΕ ξέμεινε από εργάτες: στα συνέδριά της εκπροσωπούνται όλο και λιγότεροι. Αλλά ο κορυφαίος στον κύκλο των κατ’ επάγγελμα κρατικών συνδικαλιστών που ανέδειξε το ΠΑΣΟΚ, παρακολουθούσε απλώς τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις τους να συνθλίβονται. Η «ηγεσία» του στους «αγώνες των εργαζομένων» διευκόλυνε τη συγκράτηση της εργατικής δυσαρέσκειας και την εργοδοτική κυριαρχία. Μοιραία η ΓΣΕΕ απώλεσε, κατά τις δημοσκοπήσεις, την εμπιστοσύνη της κοινωνίας. Απουσίαζε στις απεργίες, αλλά ήταν «παρών» στη «Λέσχη της Κηφισιάς», μαζί με βιομηχάνους, τραπεζίτες και ισχυρούς του χρήματος. Η ισοβιότητα του Παναγόπουλου στην κορυφαία συνδικαλιστική οργάνωση της χώρας ήταν η ορατή απόδειξη ότι ο ελληνικός συνδικαλισμός βρίσκεται σε κρίση. Τώρα προκύπτει ότι βρίσκεται και σε σήψη…