Η Λένα Μαντά μοιράζεται σκέψεις για τη ζωή και την απώλεια

Η Λένα Μαντά παραχώρησε μια λεπτομερή συνέντευξη στην εκπομπή «Happy Day», όπου συνομίλησε με τη δημοσιογράφο Τίνα Μεσσαροπούλου, με αφορμή την τηλεοπτική μεταφορά του έργου της “Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι”. Στην κουβέντα τους, η συγγραφέας ανέφερε τις πρώτες της εμπειρίες στον κόσμο της λογοτεχνίας και μοιράστηκε τα συναισθήματά της σχετικά με την πιο επώδυνη απώλεια που έχει βιώσει: τον θάνατο του συζύγου της, Γιώργου. «Θυμάμαι ακόμα καθαρά τα πρώτα μου βήματα στη συγγραφή. Είχα εκδώσει ένα βιβλίο που δεν είχε αναγνωριστεί. Ο Γιώργος ήταν εκείνος που το στήριξε», εξομολογήθηκε.

Διαβάστε: Η εξομολόγηση της Λένας Μαντά για τη ζωή μετά την απώλεια του συζύγου της: “Αρνούμαι να είμαι η χήρα που κλαίει συνέχεια” (Βίντεο)

Λένα Μαντά: «Ο Γιώργος είχε μια αγγελική ψυχή»

Σχολιάζοντας τη σχέση τους με τον σύζυγό της, η Λένα εξέφρασε τρυφερότητα για τον χαρακτήρα του. «Ο Γιώργος ήταν πραγματικά ένας καλός άνθρωπος. Όταν τον έβλεπες έλεγες “τι άγιος άνθρωπος”. Ήταν σαν παιδί στην ψυχή».

“Γνώριζα ότι θα φύγει αλλά δεν ήμουν προετοιμασμένη”

Με εμφανή συγκίνηση περιέγραψε τις τελευταίες στιγμές του Γιώργου. «Είχα ενημερωθεί από το Πάσχα του 2024 ότι οι γιατροί είχαν πει πως θα αποχωρήσει σύντομα. Ακόμη κι αν ξέρεις ότι ο αγαπημένος σου φεύγει γρήγορα δεν μπορείς να προετοιμαστείς γι’ αυτό. Στην αρχή περνάς από μια φάση άρνησης και αρχίζεις να μετράς τις νύχτες χωρίς ύπνο».

“Τα έχουμε πει όλα;” – Η τελευταία ερώτηση του Γιώργου

Mία από τις πιο συγκινητικές στιγμές κατά τη διάρκεια αυτής της συνομιλίας ήρθε όταν αποκάλυψε την τελευταία ερώτηση που έκανε ο σύντροφός της πριν αποχωρήσει.«Μια εβδομάδα πριν φύγει καθόμασταν στον καναπέ και μου είπε “τα είπαμε όλα;” Και εγώ αποκρίθηκα “ναι”. Αυτή ήταν η τελευταία κουβέντα μας».

“Είναι σαν να είμαι κομμάτι του Γιώργου”

Aναφερόμενη στο πώς αντιμετώπισε το πένθος μετά τον θάνατο του συζύγου της είπε: «Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι οι πλάκες και τα αστεία μας μαζί. Δύο μέρες μετά την αποχώρηση στρώσα το κρεβάτι μας και κοιμήθηκα εκεί. Έπειτα άδειασα όλες τις ντουλάπες χωρίς να κρατήσω τίποτα γιατί αισθάνομαι ότι είμαι ολοκληρωτικά κομμάτι αυτού.»