Συγκινητικές στιγμές σημάδεψαν τη συνέντευξη Τύπου για τις εξελίξεις στη δίκη των Τεμπών, το απόγευμα της Μεγάλης Τετάρτης (08.04.2026), στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών. Ο Πάνος Ρούτσης, προερχόμενος απευθείας από το νεκροταφείο, αποκάλυψε με τρεμάμενη φωνή ότι η ημέρα αυτή θα σηματοδοτούσε τα γενέθλια του γιου του, Ντένις. Στη συνέντευξη Τύπου παρευρέθηκαν επίσης η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, καθώς και οικογένειες που εκπροσωπούνται στη δίκη: της Αναστασίας Παπαγγελή, της Έλενας Δουρμίκα (θύματα της τραγωδίας) και του τραυματία Αθ. Γεωργούση.
Η εκδήλωση, που ξεκίνησε περίπου στις 15:30, υπέστη καθυστέρηση λόγω της άφιξης του κυρίου Ρούτση. Κατά την ανάληψη του λόγου, η ψυχολογική του κατάσταση ήταν εμφανώς εύθραυστη, καθώς η 8η Απριλίου ήταν η ημέρα που ο γιος του, Ντένις, θα έκλεινε τα 26 του χρόνια. Όπως έγινε αργότερα γνωστό, η παραμονή του για αρκετές ώρες στο νεκροταφείο ήταν ο λόγος της καθυστέρησής του. «Σήμερα θα σβήναμε τα κεράκια του, θα γελάγαμε, αλλά ήμουν στο νεκροταφείο. Ντένις, αν με ακούς, σε αγαπάμε πολύ», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ο κύριος Ρούτσης ξεκίνησε την ομιλία του περιγράφοντας την αγωνία του: «Έχω δύο μέρες να κοιμηθώ. Έχω δύο μέρες που προσπαθώ να βρω μία δικαιολογία σε όλο αυτό που γίνεται. Σήμερα, όπως είπε η γυναίκα μου, ο γιος μου θα έκλεινε τα 26. Θα σβήναμε τα κεράκια του. Θα γελάγαμε. Θα έτρωγε ο Ντένις την τούρτα, έτσι όπως πάντα με το κουτάλι. Κατευθείαν από την τούρτα. Αλλά εγώ σήμερα ήμουν στο νεκροταφείο από το πρωί. Μέχρι την ώρα που ήρθα εδώ του έκανα παρέα. Όπως μου κάνει κι αυτός παρέα τη νύχτα».
Στη συνέχεια, ο κύριος Ρούτσης επανέλαβε τη δέσμευσή του για συνέχιση του αγώνα, μέχρι την τιμωρία των υπευθύνων για την τραγωδία των Τεμπών: «Εγώ δεν θα πω τι έκανε αυτή η κυβέρνηση. Τι έκαναν αυτοί οι άνθρωποι. Ξέρουν πολύ καλά όλοι τι κάνανε. Εγώ θα σταθώ σε αυτό που έχω υποσχεθεί στο παιδί μου. Όποιοι κι αν είναι αυτοί, εγώ δεν θα σταματήσω όσο αναπνέω, μαζί με τους δικηγόρους, με τους συγγενείς, μαζί με τον κόσμο, να τους κυνηγάμε, όποιοι κι αν είναι, όσο ψηλά και να φτάνουν, θα πάνε εκεί που αξίζουν: στη φυλακή. Εκεί που αξίζουν. Γιατί ήτανε νέα παιδιά τα πιο πολλά. Και δεν είναι μόνο αυτά που φύγανε. Είναι και οι τραυματίες που τραβάνε μαρτύριο. Θέλω πάρα πολύ να πω στον κόσμο ένα μεγάλο ευχαριστώ, που είναι δίπλα μας αυτά τα τρία χρόνια. Και Ντένις, άμα με ακούς εκεί ψηλά, σε αγαπάμε πολύ. Είμαστε εδώ όλοι μαζί και δεν θα σταματήσουμε ποτέ. Ποτέ όμως».