Το Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ: Το Στοίχημα του Ν. Ανδρουλάκη, οι Ευκαιρίες και η Στρατηγική για το Μέλλον

Πολιτική Παράδοση: Τα συνέδρια των κομμάτων συχνά τείνουν να επικυρώνουν αποφάσεις που έχουν ήδη ληφθεί. Το newsletter του webreporter καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.

Το νέο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, έχοντας προκαλέσει έως τώρα σημαντικό θόρυβο, ανοίγει τις πύλες του με κρίσιμα ερωτήματα που κυμαίνονται μεταξύ της αυτοεξέτασης και του ορισμού της ταυτότητάς του. Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα θα καθορίσουν την έκταση και την ποιότητα της σχέσης του με την κοινωνία, περισσότερο από οποιεσδήποτε εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίες εξαρτώνται από τη συγκυρία και τα διλήμματα που τίθενται στους πολίτες. Τα κριτήρια των ψηφοφόρων συνδέονται με τις ανάγκες, τις αντιλήψεις, την ιδεολογία, την Ιστορία, την οικονομία ή ακόμη και την αισθητική τους, αναζητώντας επιλογές που ανταποκρίνονται στο «μενού» που τους προσφέρεται.

Οι σύνεδροι καλούνται να αποφασίσουν, παρά το γεγονός ότι οι επιλογές που παρουσιάζονται από την ηγεσία – και οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με την επίλυση δυσεπίλυτων προβλημάτων – ενδέχεται να είναι προσυμφωνημένες. Σε περίπτωση που οι αποφάσεις δεν είναι προαποφασισμένες, από την επόμενη κιόλας μέρα θα ξεκινήσουν νέες συζητήσεις και διαφωνίες, ακόμη και αν επιτευχθεί ομοφωνία.

Για παράδειγμα, εάν ζητηθεί ψήφισμα για τον αποκλεισμό μελλοντικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, με ή χωρίς τον κ. Μητσοτάκη, η ουσιαστική συζήτηση θα αντικατασταθεί ξανά από διαφωνίες άνευ ουσίας. Μεγαλύτερη σημασία θα είχε το ΠΑΣΟΚ να σταματήσει να αυταπατάται και να κοροϊδεύει τους άλλους, παρουσιαζόμενο ως ενιαίος πολιτικός φορέας, ενώ στο καταστατικό του προς τον Άρειο Πάγο δηλώνεται ως συνασπισμός κομμάτων, κάτι που του στερεί το δικαίωμα στην πριμοδότηση εδρών ως πρώτο κόμμα.

Είναι μια ευκαιρία για τον Νίκο Ανδρουλάκη να ενισχύσει τη ρητορική του γύρω από τον εκλογικό στόχο, υπερβαίνοντας την εμμονή στη διατύπωση «νίκη, έστω με μια ψήφο». Ήδη, τα περισσότερα στελέχη αποφεύγουν αυτή την έκφραση, εκτός από τον καθηγητή Πελεγρίνη, ο οποίος προβλέπει ότι σε ένα χρόνο ο κ. Ανδρουλάκης θα είναι Πρωθυπουργός. Αν και αυτό δείχνει αισιοδοξία, η συνεχής επανάληψη αυτού του συνθήματος χωρίς να επιτευχθεί, μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα μετά τις εκλογές.

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, χωρίς την πίεση της επανεκλογής (καθώς δεν προβλέπεται ανάδειξη νέας ηγεσίας) και με την ευχέρεια υιοθέτησης των προτάσεών του λόγω της πλειοψηφικής ελέγχου, μπορεί να κάνει τολμηρά βήματα. Έτσι, από την επόμενη μέρα, θα μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα την πραγματικότητα: ότι δεν μπορεί να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη με μια παράταξη που βρίσκεται σε μειονεκτική θέση. Δεν πρόκειται για ζήτημα προσωπικής επάρκειας. Ο Πρωθυπουργός διαθέτει σημαντική υπεροχή σε μέσα ενημέρωσης και οικονομικά μέσα, ένα οργανωμένο κόμμα με ισχυρή συνείδηση στη βάση του, τον κρατικό μηχανισμό και ένα μέρος του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνησή του.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να τον αντιμετωπίσει μόνο με έναν τρόπο: να κινητοποιήσει τον λαό, του οποίου η πλειοψηφία πλήττεται από την τρέχουσα κυβερνητική πολιτική. Ωστόσο, για να συμβεί αυτό, οι ψηφοφόροι πρέπει να έχουν σαφή απάντηση στο ερώτημα: «Αν φύγουν αυτοί, ποιοι θα έρθουν;»

Το συνέδριο παρέχει στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ την ισχύ να διαμορφώσει μια διακριτή κυβερνητική ομάδα πριν από τις εκλογές. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω της «σκιώδους κυβέρνησης», μια από τις σοβαρότερες προτάσεις που του έχουν γίνει. Αν μάλιστα τολμήσει να καταργήσει την – αμερικανόφερτη – διαδικασία της «εκλογής αρχηγού από τη βάση», θα γράψει Ιστορία. Οι ηγεσίες πρέπει να εκλέγονται από συνειδητοποιημένα σώματα με έμμεση αντιπροσώπευση, και όχι από μια τυχαία συγκέντρωση μελών στιγμιαίας αξίας.

Η πραγματική αξία ενός συνεδρίου έγκειται στη δημιουργία ευκαιριών για ουσιαστικές αλλαγές. Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποιος να τις αρπάξει.