Η λαμπερή ελληνική ηλιοφάνεια και ο ατελείωτος γαλάζιος ουρανός συνδυάζονται με μια δόση «ιταλικής γοητείας» κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος του Νικόλα Νιάρχου και της συζύγου του, Μαλού Ντάλα Πίκολα-Νιάρχου. Ωστόσο, η συνέχεια της ιστορίας τους φέρνει μια απροσδόκητη στροφή: ο Νικόλας αποφάσισε να επισκεφθεί την «πληγωμένη» από τον πόλεμο Ουκρανία, μια χώρα που υποφέρει από τις επιθέσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν. Ένας γνωστός Έλληνας επιχειρηματίας σε αντίθεση με έναν «τσάρο» θα μπορούσε να είναι ο τίτλος που συνοδεύει την περιπέτειά του σε αυτήν την περιοχή, όπου οι πληγές είναι πολλές και τα αποθέματα ελάχιστα λόγω της συνεχούς σύγκρουσης. Οι σκέψεις μας στρέφονται στα παιδιά που έχουν χάσει τις οικογένειές τους εξαιτίας αυτού του πολέμου – οι παράπλευρες απώλειες ενός παραλογισμού που έχει προκαλέσει ανείπωτο πόνο.
Ως έμπειρος φωτορεπόρτερ, ο Νικόλας αποδέχθηκε με χαρά την πρόσκληση για συμμετοχή στο 5ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Frontera (3/8), όπου συγγραφείς και δημοσιογράφοι από διάφορες χώρες συγκεντρώθηκαν στο Λουτσκ για να συζητήσουν σχετικά με τον πόλεμο. Η Μαλού έχει ήδη ανακοινώσει το πρώτο βιβλίο του με τίτλο «The Elements of Power», το οποίο προγραμματίζεται να κυκλοφορήσει στις 20/1/2026.
Κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης μίλησαν για τον πόλεμο αλλά και την ειρηνική συνύπαρξη. Οι διοργανωτές υπενθύμισαν ότι ο Νικόλας Νιάρχος έχει τιμηθεί με το βραβείο Edward R. Murrow λόγω των ρεπορτάζ του σχετικά με την Ουκρανία. Στην εκδήλωση συμμετείχαν επίσης η Κάπκα Κασαμπόβα από τη Βουλγαρία – Σκωτία που ερευνά τις γεωπολιτικές σχέσεις στα Βαλκάνια καθώς και η Τζέιντ ΜακΓκλιν που ασχολείται με τη ρωσοουκρανική κρίση μέσω των έργων της όπως «Πόλεμος και Μνήμη της Ρωσίας». Αντίστοιχα συμμετείχε η Καταλίνα Γκόμεζ Εϊντζελ από την Κολομβία καθώς επίσης κι άλλοι σημαντικοί καλλιτέχνες όπως η Ισπανίδα φωτορεπόρτερ Μαρία Σενοβία.
Η προσωπική μαρτυρία από την Ουκρανία: Δεν είμαστε θραύσματα αλλά φως μέσα από τις ρωγμές
Mια ιδιαίτερη αναφορά αξίζει στην προσωπική μαρτυρία της Ναταλί Κόζιεβα: «Το σπίτι μου χάθηκε… Το διαμέρισμά μου ήταν τόπος αναμνήσεων και αγκαλιάς.»
“Μένουν μόνο τα ερείπια… Είναι μια απώλεια όχι μόνο υλικών αγαθών αλλά κυρίως κομματιών ψυχής.” Η Ναταλί συνεχίζει λέγοντας πως παλεύει για ένα καλύτερο αύριο για όσους απέμειναν στην οικογένεια ενώ προσπαθεί να στηρίξει τη μητέρα της στη δύσκολη κατάσταση που βιώνει. Παρά τη βαρβαρότητα των επιθέσεων αισθάνεται ζωντανή κι αποφασισμένη να μην υποκύψει στον φόβο ή στην απελπισία.
*Δημοσιεύτηκε στο Secret των Παραπολιτικών