Η εικόνα είναι τραγελαφική και από τις δυο όψεις της.
– Από τη μία, ένα κόμμα ετοιμάζεται να διαλυθεί, για να υλοποιηθούν τα προσωπικά σχέδια ενός πρώην αρχηγού του, επί ημερών του οποίου στην ηγεσία, ανέβηκε τη σκάλα της πολιτικής και μετά την κατέβηκε ως τα όρια της αμοιβαδοποίησης.
– Από την άλλη, ένας πρώην Πρωθυπουργός, αφού απέτυχε να ανασυγκροτήσει το κόμμα του, όταν είχε ευκαιρίες, το οδήγησε σε αλλεπάλληλες ήττες, τελικά το εγκατέλειψε περιφρονητικά και τώρα επιχειρεί να κάνει σόλο καριέρα… σε βάρος του.
Να το ξαναπάμε με ονόματα και διευθύνσεις, προκειμένου να αναδειχθεί, γιατί στην -«μη κομμουνιστική» που θα έλεγε και ο Κοτζιάς- Αριστερά, διαπράττεται ένα πολιτικό έγκλημα, που θα τη στιγματίζει εφεξής ανεξίτηλα.
Με πρόεδρο τον Αλέξη Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνησε για μια πενταετία – για γνωστούς λόγους. Με προβληματικές φιγούρες στις κυβερνήσεις του και τραγικά λάθη από την ηγεσία του. Αλλά χωρίς στίγματα ηθικής τάξης.
Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ και τα λάθη
Στη συνέχεια, επίσης για γνωστούς λόγους, η εκλογική επιρροή του έπεσε ακριβώς στο μισό της κορύφωσης που τον οδήγησε στην κυβέρνηση. Δεν ήταν και άσχημα. Το 18% είναι ποσοστό που ένα ιστορικό κόμμα σαν το ΠΑΣΟΚ, με τρεις διαφορετικούς επικεφαλής, αδυνατεί να προσεγγίσει.
Λογικά θα έπρεπε να εξελιχθεί σε σοκ που τον ανάγκαζε τον πρόεδρο του Αλέξη Τσίπρα –που προσωποποίησε την άνοδο στην κυβέρνηση- να κάνει αυτό που δεν έκανε το 2019- όταν ηττήθηκε μεν, αλλά με 32%. Θα χρειαζόταν σχέδιο, δουλειά και εσωτερικές συγκρούσεις -για να αλλάξει και να απαλλαγεί από τα «βαρίδια»- αλλά θα τα κατάφερνε.
Το κόμμα, ακόμη και με αυτό το ποσοστό μετείχε στο διπολικό χαρακτήρα του πολιτικού συστήματος. Και μπορούσε να μετεξελιχθεί και να επανέλθει – δεδομένου ότι είχε «προίκα» από την πρώτη κυβερνητική θητεία του. – Εκτός από «χαρισματικό» επικεφαλής, έβγαλε τη χώρα από τα Μνημόνια, έλυσε το Μακεδονικό, άφησε πίσω του διαχειρίσιμη οικονομία -με ισχυρά ταμειακά αποθέματα- και επιπλέον οι Συριζαίοι δεν έκλεβαν. Αλλά εκείνη τη δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε θύμα του αρχηγού του – που είχε διαμορφώσει περίεργη και πάντως εγωιστική αντίληψη για τον εαυτό του.
Ο Αλέξης Τσίπρας, αντί να σηκώσει τα μανίκια, και να αναλάβει τις ευθύνες του -με αποφάσεις και πρωτοβουλίες- παραιτήθηκε. Κατά γενική εκτίμηση για να μην απολογηθεί -όπως ήταν η πρώτη και αναγκαία πράξη της ανασυγκρότησης.
Έφυγε τυπικά στο προσκήνιο από την ηγεσία, αλλά έμεινε στο παρασκήνιο, ως μαριονετίστας και τα υπόλοιπα είναι γνωστά:
- Ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγήθηκε στην ηγεσία Κασσελάκη -τον οποίο θεωρούσε του χεριού του- και σε μια ακόμη διάσπαση.
- Τελικά οι δικοί του τον έδιωξαν με νεοσταλινικές μεθόδους: τον αποκαθήλωσαν μικρότερο όργανο από εκείνο που τον ανέδειξε και προέκυψε μία ακόμη διάσπαση.
Πολιτικές επιλογές, αποτυχίες και αποστασιοποίηση
Με ευθύνη του Τσίπρα, επί της ουσίας -αφού είχε πάντα βαρύνοντα λόγο- ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε το ατού της Μείζονος αντιπολίτευσης. Όπως το 2019, μετά από ακατανόητες επιλογές του στις εκλογές της Αυτοδιοίκησης και της Ευρωεκλογής, προκήρυξε πρόωρες εκλογές και έχασε το δικαίωμα να διορίσει τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, τον Επίτροπο στη Κομισιόν και την ηγεσία των Δικαστηρίων.
Ή όπως το 2023, στις εκλογές με την απλή αναλογική, οδήγησε στις κάλπες τον ΣΥΡΙΖΑ με τη χειρότερη δυνατή κυβερνήσα ομάδα- που είχε ήδη ηττηθεί το 2019. Κράτησε στο προσκήνιο πρόσωπα που αποδοκίμαζε η κοινωνία αλλά και …ο ΣΥΡΙΖΑ και τους διευκόλυνε να μείνουν στη Βουλή.
Οι εξηγήσεις που έσωσε αργότερα ως … συγγραφέας δεν είναι πειστικές. Θα περίμενε κανείς ότι τα παθήματα θα γινόταν μαθήματα και έστω την τελευταία στιγμή, ο Τσίπρας θα αναλάμβανε να «διασώσει οτιδήποτε αν σώζεται», όπως ήταν εφικτό. Αλλά το απέφυγε – φοβικά.
Προτίμησε τον πολιτικό τουρισμό και στις δυο πλευρές του Ατλαντικού, την κοινοβουλευτική αδράνεια 28 μηνών -χωρίς να επιδιώξει ούτε μια αντιπαράθεση στη Βουλή με τον Μητσοτάκη- έδωσε γη και ύδωρ στο κατεστημένο, όπως με τις αδιανόητες δηλώσεις του για το σκάνδαλο Novartis – και τελικά… εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ, απαξιωτικά και ως υπαίτιο της δικής του απαξίωσης.
Το νέο εγχείρημα και το ζήτημα της διάλυσης
Συνέχισε τον εξευτελισμό του κόμματός του με ένα βιβλίο, στο οποίο μεταξύ των άλλων -πέρα από το επιχείρημα «κοιτάξτε από ποιους σας γλύτωσα» που πρόσφερε στον Μητσοτάκη- αποκάλυψε ό,τι αντιμετώπιζε την ηγεσία του κόμματος ως ΙΧ υπόθεση: την πρόσφερε – και έφαγε πόρτα- στον υπαρχηγό της φράξιας, στην οποία έριχνε την ευθύνη για την ήττα του. Πρωτοφανή πράγματα.
Μετά από περιηγήσεις ανά την επικράτεια, για να πλασάρει το, μετά ΣΥΡΙΖΑ, «νέο» κόμμα του -που μένει ακόμη στα σκαριά-, ο Πρώην Πρωθυπουργός κάνει στροφή 360 μοιρών και επιστρέφει εκεί από οπού ξεκίνησε: το βασικό πολιτικό προσωπικό στο κόμμα του θα προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά που προέκυψε ως διάσπαση του και έχει… ξαναδιασπαστεί.
Πρόκειται για ομολογία ήττας -αν ληφθούν υπόψη οι αρχικές φιλοδοξίες του – στην οποία προτίθενται και οι δημοσκοπικές εκτιμήσεις για την χαμηλές πτήσεις του. Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο – με ηθικά προβλήματα: βρίσκεται σε εξέλιξη σχέδιο διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, πριν από τις επόμενες εκλογές, για λογαριασμό του. Δεν πρόκειται για προσχώρηση ορισμένων στελεχών -και πάντως όχι βουλευτών, όπως έλεγε αρχικά. Αλλά για πλήρη ρευστοποίηση του πρώην κόμματός του. Ωστε να εμφανίσει στελέχη του, ως κορμό στο κόμμα που σχεδιάζει.
Για να καλύψει την ένδεια νέων προσώπων με ικανότητα να σταθούν στο δημόσιο χώρο ως πολιτικά στελέχη, θα ιδιοποιηθεί τον… ΣΥΡΙΖΑ, που αποκήρυσσε. Ακόμη και τον… αρχηγό του – που, μετά το πατάρι και τη δημόσια υποτίμηση ως μη λύση, δείχνει πρόθυμος να κάνει τον εξευτελισμό του τέλειο.
Ευθύνες, ηθικά ζητήματα και συμπεράσματα
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη: στον πρώην Πρωθυπουργό αποδίδεται ότι υποβλέπει τα περιουσιακά στοιχεία του ΣΥΡΙΖΑ, που δεν είναι ευκαταφρόνητα: ένα επταώροφο κτίριο στην πλατεία Κουμουνδούρου, ο τίτλος μιας ιστορικής εφημερίδας, η άδεια ενός ραδιοφωνικού σταθμού, η ετήσια κρατική επιχορήγηση κατά έτος, τα ταμειακά διαθέσιμα, ίσως και κάτι ακόμη.
Ακόμη και αν επ’ αυτού υπάρξει «απόφασή του ΣΥΡΙΖΑ». Καθώς ομοφωνία αποκλείεται, δικαιούται ο νυν πρόεδρος και η συγκυριακή πλειοψηφία οσίων είναι ήδη στην έξοδο, να ερμηνεύσουν κατά βούληση το σχετικό άρθρο του Καταστατικού για τη «διάλυση του κόμματος» και να καταφύγουν σε άλλο κόμμα μαζί με τα περιουσιακά στοιχεία του; Ιδιοκτήτες είναι; Δεν δικαιούνται μερίδιο και όσοι δεν θα τους ακολουθήσουν, αλλά θα μείνουν στο κόμμα τους;
Ακόμη και αν ο πρόεδρος και άλλοι στον ΣΥΡΙΖΑ, είναι διατεθειμένοι να το κάνουν, ο Τσίπρας ως «δημοκρατικός ηγέτης» θα ρισκάρει να κατηγορηθεί για πλιάτσικο; Πώς θα θέσει στην υπηρεσία του την «Αυγή» και το «Κόκκινο» που άφησε σε μαύρο χάλι; Ποιο ηθικό υπόδειγμα θα ενσαρκώσει, αν προσποριστεί το κόμμα του, την περιουσία άλλου κόμματος;
Η ευθύνη βαρύνει πρωτίστως τον Σωκράτη Φάμελλο, τον οποίο τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν για να είναι πρόεδρός του και για τα υπόλοιπα να αποφασίσει το εκλογικό σώμα. Ούτε να το βγάλει στο σφυρί-όπως είχε αποδοθεί ως πρόθεση στον Κασσελάκη- ούτε να το τάξει προίκα στον «νυμφίο που έρχεται εν τω μέσω της νυκτός».
Αν θέλει ο Φάμελλος να πάει σε άλλο κόμμα δεν πρέπει να παραιτηθεί από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ; Ως πρόεδρος και πολιτικός αρχηγός θα πάει-μεταφέροντας και την περιουσία που δεν του ανήκει; Γούστο τους και καπέλο τους, να είναι υπό μετακόμιση.
Ο καθένας αποφασίζει για την πολιτική του υπόληψη ελεύθερα. Εδώ όμως δεν πρόκειται για τον καθένα, αλλά για κόμμα, με κοινοβουλευτική εκπροσώπηση υποδομή, χιλιάδες μέλη εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους. Και κυρίως Ιστορία, όπως τόνισε ο Τρύφωνας Αλεξιάδης πρόσφατα.
Στις τελευταίες αναμετρήσεις στην κάλπη, ο ΣΥΡΙΖΑ εκτός από το 18% που πήρε με τον Τσίπρα, πήρε και στις Ευρωεκλογές με τον Κασσελάκη 15%. Πόσα κόμματα είχαν αυτές τις επιδόσεις;
Επειδή η πολιτική και πάντως οι εκλογές δεν γίνονται γκάλοπ, αλλά με ψήφους, πόση ακριβώς είναι η απήχηση του κόμματος στο εκλογικό σώμα- μετά από όσα μεσολάβησαν- και αν πρέπει να διαλυθεί, αρμόδιοι να αποφανθούν είναι οι πολίτες. Καμία πλειοψηφία, κανενός κομματικού σώματος.
Συμπέρασμα: ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρέπει να πεθάνει.
Ο σημερινός πρόεδρός του, και η ηγεσία του, οφείλουν να τον οδηγήσουν στις κάλπες- και την επομένη ας πάρουν τα πράγματα το δρόμο που θα πρόκυπτε από τη λαϊκή ετυμηγορία.
Αν δεν μπορούν, ή δεν θέλουν ας παραιτηθούν για να αναλάβουν άλλοι.
Ο Σωκράτης Φάμελλος και όσοι ετοιμάζονται για το κόμμα Τσίπρα, διαπράττουν ηθικό ατόπημα – ίσως και νομικό- αν νομίζουν ότι μπορούν να πάρουν και το κόμμα μαζί τους.
Η ιστορία θα τους επιφυλάξει τους χειρότερους χαρακτηρισμούς – ιδιαίτερα στις σελίδες της που θα αφορούν την Αριστερά. Και το πιθανότερο είναι ότι στο κόμμα που θα καταλήξουν οι πολίτες θα τους πληρώσουν με το κατάλληλο νόμισμα.
Όσο για τον Αλέξη Τσίπρα, τον οποίο ο ελληνικός λαός τίμησε δυο φορές με την Πρωθυπουργία, είτε βρίσκεται πίσω από αυτές τις διεργασίες είναι όχι, θα διαπράξει εκτός από ιστορικής «ατιμία και πολιτικό λάθος. Αυτοπυροβολείται…
Δεν θα ωφεληθεί αν, εκτός από τα κομμάτια και θρύψαλα όσων θα τον ακολουθήσουν, τους επιτρέψει να κηρύξουν σε διάλυση, για χάρη του, τον πολιτικό φορέα που τον ανέδειξε και τους ανέδειξε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ιστορικό κόμμα, πέρα από οποιαδήποτε αξιολόγηση της πορείας του. Προϋπήρχε του Τσίπρα και αν θα υπάρχει και μετά από αυτόν, θα το κρίνουν οι ψηφοφόροι.
Δεν νοείται να πέσει θύμα ίντριγκας και διεργασιών που θα παραπέμπουν στην Αποστασία του Μητσοτάκη με… αριστερό πρόσημο.
Οι «πονηροί» του περιβάλλοντος Τσίπρα
Αν ο πρώην Πρωθυπουργός, θέλει να τιμήσει τη διαδρομή του -είτε ως το σημείο που είχε τη συγκατάθεση της Δημοκρατικής Παράταξης, είτε, πριν και μετά- οφείλει το αυτονόητο:
- Να αφήσει κόμμα με το οποίο έγινε Πρωθυπουργός στην ησυχία του και να μετρήσει τις δυνάμεις του, έτσι όπως έχει αποφασίσει.
- Και πάντως όχι με υφαρπαγές αμοραλιστών.
Η εντύπωση που του καλλιεργούν ορισμένοι ότι ως «λαϊκός ηγέτης» δεν υπόκειται σε περιορισμούς και οι ότι επιλογές του αυτοδικαιούνται επειδή τις κάνει αυτός, είναι καταστροφική.
Με ξένα κόλλυβα, δεν αγιάζεις. Οι κοπτάτσιες δεν είναι της μόδας πλέον.
Η ποινή που θα του επιφυλάξει το εκλογικό σώμα, αν αποδεχθεί πράξη διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές, θα είναι βαριά και ασήκωτη. Όση στήριξη και αν θεωρεί ότι του εξασφαλίζουν μιντιακά και οικονομικά κέντρα, που από εχθροί έγιναν υποστηρικτές….
ΥΓ: Ορισμένοι πονηροί του περιβάλλοντος Τσίπρα δείχνουν ως προηγούμενο την απορρόφηση της Ένωσης Κέντρου, από το ΠΑΣΟΚ. Είναι μάλλον ανιστόρητοι. Το ΠΑΣΟΚ ενσωμάτωσε στα ψηφοδέλτια του παράγοντες, μετά το 1977, όταν είχε αποφανθεί το εκλογικό σώμα. Και πάντως δεν μεθόδευσε τη διάλυση κανενός κόμματος. Η Ένωση Δημοκρατικού Κέντρου μετείχε στις εκλογές του 1981 με τον Ζίγδη. Στοχευμένη και παρασκηνιακή διάλυση κόμματος, συνέβη πολύ αργότερα, με τη διάλυση του Ποταμιού από το Κυριάκο Μητσοτάκη- στα σχέδια του οποίου περιλαμβάνεται και η διάλυση του ΠΑΣΟΚ- και ήδη προχώρησαν εν μέρει.
Σε τελευταία ανάλυση, ότι και αν έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου, το έκανε για να ενισχύσει την ιστορική προοπτική της Αλλαγής εν όψει του 1981. Όχι για να επιβιώσει προσωπικά ο ίδιος, στην επόμενη Βουλή. Επιπλέον ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Καλό είναι σταματήσουν οι κουτοπόνηρες συγκρίσεις, που άρχισαν να επανεμφανίζονται…