Συμπληρώθηκαν σήμερα, 18 Φεβρουαρίου, δέκα χρόνια από τον θάνατο του Παντελή Παντελίδη. Ο μαέστρος του, Ρουσσέτος Δημητρόγλου, με αφορμή την επέτειο, μοιράστηκε ένα συγκινητικό γράμμα, αναπολώντας τις κοινές τους στιγμές και αναφερόμενος στην ιδιαίτερη επίδραση που είχε ο τραγουδιστής στην καλλιτεχνική του πορεία. Ο κ. Δημητρόγλου υποστηρίζει πως το «σύστημα» αναγκάστηκε να υποκλιθεί στο ταλέντο του Παντελίδη, λόγω της απροσδόκητης αγάπης του κόσμου, ενώ παράλληλα τον αντιμετώπιζε με δυσκολίες.
Διαβάστε: Παντελής Παντελίδης: Η συγκινητική ανάρτηση της μητέρας του για τα 10 χρόνια από τον θάνατό του – “Εγώ είμαι εδώ και περιμένω να γυρίσεις” (Εικόνα)
Το συγκινητικό μήνυμα του μαέστρου Ρουσσέτου Δημητρόγλου για τη συμπλήρωση 10 χρόνων από το θάνατο του Παντελή Παντελίδη
Όπως αποκάλυψε το γράμμα που παρουσιάστηκε στην εκπομπή «Το Πρωινό» του Ant1, την Τετάρτη (18/2): «Πέρασαν δέκα χρόνια από τότε που έφυγες. Δέκα χρόνια απουσίας, αλλά ποτέ από τη σκέψη, την ψυχή και την καρδιά μου. Θυμάμαι κάθε στιγμή που μοιραστήκαμε. Από την πρώτη μας συνάντηση στα γραφεία της MINOS και τις πρώτες μας κουβέντες, μέχρι τα τελευταία λόγια και την καληνύχτα μας μετά την πρόβα στο μαγαζί, που ήταν και η τελευταία φορά που σε είδα. Θυμάμαι τις πλάκες μας στο στούντιο και τα γέλια μας. Μία από αυτές ήταν όταν σε φωτογράφισα με ένα χρυσό δίσκο του Γιώργου Νταλάρα και σου ζήτησα να κρύψεις το όνομα. Ποιος θα φανταζόταν ότι λίγο αργότερα θα ακολουθούσαν πλατίνες βροχή. Ότι θα σαρώναμε τα πάντα σαν τυφώνας, σαν ένα τσουνάμι που προκαλεί δέος και φόβο, γιατί μπορεί να παρασύρει και να πνίξει. Θυμάμαι τις συνομιλίες μας, τα μηνύματά μας».
Ο Ρουσσέτος Δημητρόγλου τόνισε τη διαχρονικότητα του Παντελή Παντελίδη μέσω των τραγουδιών του, επισημαίνοντας πώς η μουσική του άνοιξε νέους δρόμους. «Το σύστημα υποκλίθηκε στο ταλέντο σου, καθώς η αγάπη και η λατρεία του κόσμου σε επέβαλαν. Ωστόσο, το ίδιο σύστημα σε πολέμησε και σε «κρεμούσε στα μανταλάκια» με κάθε ευκαιρία, καθώς προτιμά μαριονέτες αντί για ήρωες. Σε σχεδόν τέσσερα χρόνια έγραψες ιστορία και άφησες ανεξίτηλο το αποτύπωμά σου μέσα από τα τραγούδια σου. Εγώ, όσο ζω, θα σε τιμώ. Λυπάμαι βαθιά που δεν έχει γίνει ένα σοβαρό αφιέρωμα στο έργο σου. Να γνωρίζεις ότι η νέα γενιά σε ακούει και θα συνεχίσει να σε ακούει, γιατί είσαι κλασικός. Είσαι μοναδικός και άνοιξες έναν δρόμο διαφορετικό. Έδωσες ελπίδα σε νέους καλλιτέχνες να κυνηγήσουν το όνειρο τους χωρίς εξωτερική βοήθεια. 10 χρόνια μακριά, 10 χρόνια πιο κοντά», κατέληξε.