Ενώ η Ελλάδα παλεύει καθημερινά με τις ισορροπίες στο Αιγαίο και την ανάγκη για μια αδιαπέραστη αντιαεροπορική ομπρέλα, μια ελληνική συστοιχία Patriot βρίσκεται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας. Το ερώτημα που προκύπτει δεν είναι μόνο γεωπολιτικό, αλλά κυρίως κοινής λογικής: Πώς μια χώρα με το ΑΕΠ της Σαουδικής Αραβίας «δανείζεται» την άμυνα μιας χώρας που μόλις βγήκε από δεκαετή κρίση, και μάλιστα με ανταλλάγματα που προκαλούν ερωτηματικά;
Η επίσημη γραμμή μιλάει για «αναβάθμιση των συστημάτων μας με σαουδαραβικά κεφάλαια». Ας είμαστε ειλικρινείς: Τα συστήματα αυτά δεν αναβαθμίζονται ως δώρο. Λιώνουν κάτω από τον ήλιο της ερήμου, «γράφουν» ασταμάτητα ώρες λειτουργίας και καταπονούνται από την πραγματική χρήση ενάντια σε εχθρικά drones και πυραύλους. Η αναβάθμιση σε PAC-3 είναι η ελάχιστη υποχρέωση του Ριάντ για να κρατήσει λειτουργικό ένα εργαλείο που το προστατεύει τώρα. Όταν (και αν) επιστρέψουν στην Ελλάδα, θα είναι αναβαθμισμένα, αλλά «ξεζουμισμένα» από τη χρήση.
Η απόσπαση μιας συστοιχίας Patriot από τον εθνικό σχεδιασμό δεν είναι απλή υπόθεση. Είναι μια τρύπα στην εγχώρια άμυνα. Σε μια περίοδο που η Τουρκία αναπτύσσει τη δική της πυραυλική βιομηχανία, η Ελλάδα επιλέγει να αποδυναμώσει το οπλοστάσιό της. Το αντάλλαγμα; Η κάλυψη των λειτουργικών εξόδων και των εκτός έδρας του προσωπικού. Δηλαδή, η Ελλάδα λειτουργεί ως «υπεργολάβος ασφαλείας» ρισκάροντας την εθνική της ετοιμότητα για να μην «λερώσουν» τα χέρια τους οι μεγάλες δυνάμεις.
Θυμίζει την παθογένεια των μεγάλων συστημάτων: Όπως μια πλατφόρμα μπορεί να σε χρεώνει αυθαίρετα «ψίχουλα» επειδή το επιτρέπει ο αλγόριθμος, έτσι και στη διεθνή σκακιέρα η Ελλάδα δέχεται μια συμφωνία που οικονομικά είναι «ψίχουλα» μπροστά στην αξία του υλικού και του κινδύνου.
Μια πραγματικά εθνικά επωφελής συμφωνία θα απαιτούσε την αγορά μιας ολοκαίνουργιας συστοιχίας από τους Σαουδάραβες, η οποία θα έμενε μόνιμα στην Ελλάδα για να καλύψει το κενό.
Η Σαουδική Αραβία έχει τα δισεκατομμύρια να αγοράσει ολόκληρη την παραγωγή της Raytheon. Αντ’ αυτού, χρησιμοποιεί ελληνικό αίμα και ελληνικό σίδερο. Αν η ελληνική κυβέρνηση θεωρεί ότι η «ευγνωμοσύνη» του Ριάντ είναι αρκετή για να καλύψει μια πιθανή κρίση στο Αιγαίο, τότε μάλλον κάνει μια πολύ κακή διαπραγμάτευση.
Στη γεωπολιτική, όπως και στο εμπόριο, αν δεν διεκδικήσεις την πραγματική σου αξία, καταλήγεις να πληρώνεις εσύ το λάθος του συστήματος.