«Συγκινεί βαθιά» η ανάρτηση του Γιάννη Καλλιάνου στο Facebook,με αφορμή τη συμπλήρωση ενός χρόνου από την απώλεια του πατέρα του. Στο κείμενο αυτό, ο μετεωρολόγος αναφέρεται στη στιγμή που πληροφορήθηκε τον θάνατό του, πώς προσπάθησε να το αποκρύψει από τη μητέρα του για λίγα λεπτά ώστε να μην το μάθει από άλλον και ποια γεγονότα εκτυλίχθηκαν κατά την κηδεία που πραγματοποιήθηκε στο Δρέπανο της Αργολίδας.
Η πιο συγκλονιστική στιγμή της ανάρτησης είναι όταν ο Γιάννης Καλλιάνος περιγράφει τα συναισθήματά του όταν αντίκρισε τον πατέρα του νεκρό μέσα στο φέρετρο και τη συνήθεια που διατηρεί κάθε πρωί.
Η ανάρτηση του Γιάννη Καλλιάνου
«Ένας χρόνος χωρίς τον πατέρα μας. Πριν έναν χρόνο, στις 25 Απριλίου 2024, έφυγε από τη ζωή ο πατέρας μου. Ήταν εκείνος που μαζί με τη μητέρα μου στήριξαν τις επιλογές μου όσο κανείς άλλος. Με μεγάλωσε όπως έπρεπε και πάντα με ενθάρρυνε καθημερινά. Ήταν αυστηρός αλλά δίκαιος και παρά τις οικονομικές δυσκολίες μας εξασφάλισε όσα χρειαζόμασταν για να μεγαλώσουμε σωστά. Δούλευε σκληρά σε δύο δουλειές προκειμένου να προσφέρει όσα περισσότερα μπορούσε στην ανάπτυξή μας και πίστευε σε μένα κάθε φορά που ξεκινούσα ένα νέο όνειρο. Αυτήν την χρονιά υπάρχουν στιγμές μέσα μου σαν ανεξίτηλες μνήμες – στιγμές πόνου αλλά και σύνδεσης μαζί του για πάντα. Σήμερα θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας… (…)
Όταν έφυγε ο πατέρας μου εκείνη τη στιγμή επικοινώνησε μαζί μου ο αδελφός μου μόλις ενημερώθηκε από την εντατική σχετικά με την κατάσταση της υγείας του. Εκείνες τις ώρες κάποιοι δημοσιογράφοι προσπαθούσαν επίσης να μάθουν νέα για τον πατέρα μας κι έτσι τους είπα ότι “έφυγε”. Αυτή η πληροφορία διαδόθηκε σχεδόν αμέσως online.Την ώρα αυτή η μητέρα μου είχε κατεβεί από το αυτοκίνητο προκειμένου να αγοράσει ένα μπουκαλάκι νερό από το περίπτερο κι όταν επέστρεψε άρχισε το κινητό της να χτυπά συνεχώς καθώς φίλοι και συγγενείς είχαν ήδη ενημερωθεί μέσω διαδικτύου για τον θάνατο του πατέρα μας. Προσπάθησα να μην της επιτρέψω ν’ απαντήσει στα τηλεφωνήματα αυτά: “Μαμά…”, της είπα τελικά «ο μπαμπάς δεν τα κατάφερε». Μου είπε: “Είσαι σίγουρος;” Δεν μπορούσε κανείς τους πιστέψει ότι ήταν αλήθεια… Της επιβεβαίωσα: “Ναι…” Το βλέμμα της έχει χαραχτεί στη μνήμη μου όπως κι εκείνη η στιγμή όπου όλα γύρω σταμάτησαν… (…)
Η ψυχή μου ήταν βαρύτατα πληγωμένη διότι γνώριζα πως το σπίτι μας δεν θα ξανάβλεπε ποτέ ξανά τον αγαπημένο μας άνθρωπο. Την ημέρα της κηδείας στο χωριό Δρέπανο στην Αργολίδα όπου γεννήθηκε ο πατέρας μου μπήκαμε στην εκκλησία ενώ πλήθος κόσμου ερχόταν κοντά μας για συλλυπητήρια με το φέρετρο κλειστό μπροστά τους – ένιωθα σαν σε ταινία χωρίς επαφή με την πραγματικότητα γύρω . Κανείς δεν είχε επίγνωση αυτού που συνέβαινε γύρω τους μέχρι κάποια συγγενής ζήτησε ν’ ανοίξει το φέρετρο ώστε οι υπόλοιποι άνθρωποι ν’ αποχαιρετίσουν τον αγαπημένο τους άνθρωπο . Εγώ όμως φώναζα μέσα στην εκκλησία: “Όχι! Μην ανοίξετε!” ήθελα μόνο εγώ να θυμάμαι όπως ήθελα εγώ! Όμως κάποιοι επέμειναν μέχρι τελικά άνοιξαν… Έφυγα μακριά γιατί δεν άντεχα άλλο αυτήν την εικόνα αλλά λίγο πριν φύγω κάτι μέσα στον εαυτό είπε ότι πρέπει πάω κοντά στον αγαπημένο αυτόν άνθρωπο διότι δε θα αξίζει ποτέ λιγότερη τιμή απ’ ότι αξίζει στους ανθρώπους γύρω . Έτσι πήγα πίσω… Η γυναίκα μου προσπάθησε αρχικά ν’ αποτρέψει εμένα γιατί ήξερε πως δε θα μπορώ ν’ αντιμετωπίσω αυτήν τη σκηνή ωστόσο πήρα μια σημαντική απόφαση… Πλησίασα κοντά ενώ η μητέρα κι ο αδερφός χάιδευαν απαλά τα μαλλιάτου κεφαλιούτου … Και τότε γκρέμισα όλα τα εμπόδια καθώς αντίκρισα … Με κόπηκε η ανάσα … Άρχισα να κλαίνε αλλά αισθανόμουν πως ούτε αναπνοή μπορούσα ούτε καλά έβλεπα ούτε άκουγα τίποτε πλέον … Ένας βάρος βρισκόταν πάνω στο στήθοςμου … Βγήκα έξω σχεδόν λιπόθυμος όμως είχα δει αυτόν που αγάπησα περισσότερο στη ζωή … Και ποτέ δε θα ξεχάσω αυτήντην εικόνα… (…)