Συγκλονιστικό Μήνυμα Μνήμης για τα Θύματα των Τεμπών

Ανατριχιαστική είναι η εικόνα του χαραγμένου μηνύματος «Δεν έχω οξυγόνο», το οποίο εκτείνεται σε εκατοντάδες στρέμματα και λειτουργεί ως σύμβολο μνήμης και δικαίωσης για όλα τα θύματα της τραγωδίας στα Τέμπη.Ο Κριστιάν Ρούτσι, αδελφός του Ντένη Ρούτσι που ήταν ανάμεσα στους 57 ανθρώπους που χάθηκαν στη χειρότερη σιδηροδρομική καταστροφή της χώρας, αποφάσισε να αποδώσει τιμή στον αδερφό του δημιουργώντας το σύνθημα αυτό με το τρακτέρ του σε ένα χωράφι 100 στρεμμάτων κοντά στη Θεσσαλονίκη.

Ο Κριστιάν, μαζί με έναν φίλο του, επέλεξαν αυτό το συγκεκριμένο μήνυμα, το οποίο είχε ακουστεί από πλήθος πολιτών στο κέντρο της Αθήνας στις 26 Ιανουαρίου. Μελετώντας την έκταση αυτή προτού στείλουν το μήνυμά τους στις 15 Φεβρουαρίου, ήθελαν να αποτυπώσουν τη φράση που ακούγεται σε ηχητικά ντοκουμέντα από κινητό τηλέφωνο ενός θύματος λίγο μετά την καταστροφική σύγκρουση των τρένων πριν από δύο χρόνια. «Όλα ξεκίνησαν από μια ιδέα. Πήγαμε στο χωράφι και κάναμε τις απαραίτητες μετρήσεις», δήλωσε ο Κριστιάν Ρούτσι σε συνέντευξή του στον focus FM.

«Προγραμματίσαμε κάθε λεπτομέρεια: χρησιμοποιήσαμε ιμάντες και μέτρα για να καθορίσουμε πώς θα σχηματίσουμε τη φράση “Δεν έχω οξυγόνο”. Η απόσταση μεταξύ των γραμμάτων ήταν περίπου πέντε μέτρα», πρόσθεσε αναφερόμενος στην εργασία που ολοκληρώθηκε στις 15 Φεβρουαρίου. «Το βράδυ εκείνης της ημέρας δεν μπορούσα να κοιμηθώ λόγω της έντασης», συμπλήρωσε.

Ο φίλος του Κριστιάν, Ανέστης Γλιάς, περιγράφει πως σχεδίαζαν αυτή την ενέργεια: «Εργαστήκαμε πάνω σε αυτό για μία εβδομάδα. Ξεκινήσαμε νωρίς το Σάββατο και περπατήσαμε στο χωράφι μετρώντας κάθε μέτρο ώστε να υπολογίσουμε σωστά τις αποστάσεις μεταξύ των λέξεων». Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι εντυπωσιακό.

Αναφερόμενος στην απώλεια του αδελφού του στα Τέμπη όταν εκείνος ήταν μόλις 22 ετών, ο Κριστιάν είπε: «Όλοι ήμασταν σοκαρισμένοι όταν μάθαμε τα νέα. Βρίσκονταν στον στρατό όταν συνέβη η τραγωδία και γύρισε σπίτι χωρίς να γνωρίζει ότι ο αδελφός του ήταν μέσα στο μοιραίο τρένο». Περιγράφει επίσης τον τρόμο που βίωσε καθώς έλαβε τηλεφωνικές κλήσεις από τη μητέρα τους γεμάτες αγωνία: «Ήταν σκηνές πολέμου στη Λάρισα – ασθενοφόρα παντού και άνθρωποι να ψάχνουν τους δικούς τους». Η διαδικασία ταυτοποίησης κράτησε τέσσερις ημέρες γεμάτες αγωνία.