Η Νόσος του Πάρκινσον στην Ελλάδα: Μια Αυξανόμενη Πρόκληση

Η νόσος του Πάρκινσον πλήττει ολοένα και περισσότερους πολίτες της Ελλάδας, επηρεάζοντας σημαντικά την καθημερινή τους ζωή. Αν και πολλοί θεωρούν ότι πρόκειται για μια σπάνια νευρολογική διαταραχή, πρόσφατη μελέτη από Έλληνες επιστήμονες που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Neurological Sciences τον Ιούλιο του 2025 αποκαλύπτει την πραγματική διάσταση του ζητήματος στη χώρα μας. Η έρευνα αξιοποιεί δεδομένα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης από τον ΕΟΠΥΥ μέσω της πλατφόρμας ΗΔΙΚΑ.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Κρήτης, περίπου 70.000 άτομα είναι προσβεβλημένα από τη νόσο στη χώρα μας, ενώ ετησίως καταγράφονται 23.000 νέες διαγνώσεις. Επιπλέον, έχουν σημειωθεί 37.000 θάνατοι κατά την τελευταία πενταετία.Η ανάλυση περιλάμβανε 1.808.000 συνταγές αντιπαρκινσονικών φαρμάκων από το ξεκίνημα του 2020 έως τις αρχές του 2025 και παρέχει για πρώτη φορά μια σαφή εικόνα σχετικά με το μέγεθος της νόσου.

Μέχρι τώρα, οι πληροφορίες ήταν αποσπασματικές ή βασισμένες σε εκτιμήσεις χωρίς αξιόπιστες πηγές δεδομένων.

Επιπτώσεις και Ανισότητες

Η έρευνα δείχνει ότι ο επιπολασμός της νόσου Πάρκινσον στην Ελλάδα φτάνει τα 400 περιστατικά ανά 100.000 κατοίκους, δηλαδή περίπου το 0,4% του συνολικού πληθυσμού· αυτό το ποσοστό αυξάνεται στο 2,8% στους ηλικιωμένους άνω των ογδόντα ετών. Η ετήσια επίπτωση υπολογίζεται σε περίπου στατιστικά ίση με 48 νέα περιστατικά ανά χρόνο (ανά ανθρωποέτος), ενώ οι άνδρες διαγιγνώσκονται πιο συχνά σε όλες τις ηλικιακές ομάδες.

Ωστόσο παρατηρείται ένα στατιστικό παράδοξο: οι γυναίκες εμφανίζουν υψηλότερο συνολικό ποσοστό επιπολασμού λόγω μεγαλύτερης διάρκειας ζωής τους.
Τα στοιχεία σχετικά με τη θνησιμότητα είναι επίσης εντυπωσιακά καθώς οι ασθενείς παρουσιάζουν σημαντικά αυξημένο κίνδυνο θανάτου συγκριτικά με τον γενικό πληθυσμό: συγκεκριμένα στις ηλικίες μεταξύ εβδομήντα και εβδομήντα εννέα ετών έχουν έξι φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να πεθάνουν συγκριτικά με τους συνομηλίκους τους χωρίς τη νόσο.

Γεωγραφικές Διαφορές στον Επιπολασμό

Οι ανισότητες δεν περιορίζονται μόνο στο φύλο αλλά επεκτείνονται γεωγραφικά επίσης: η Θεσσαλία καταγράφει σχεδόν διπλάσιο αριθμό νέων περιστατικών κάθε χρόνο σε σύγκριση μ’ άλλες περιοχές όπως η Κρήτη ή το Νότιο Αιγαίο.
Μετά τη Θεσσαλία ακολουθούν η Ανατολική Μακεδονία – Θράκη, η Πελοπόννησος και η Δυτική Στερεά Ελλάδα.
Στην Κρήτη παρατηρείται χαμηλότερη συχνότητα εμφάνισης της νόσου (περίπου τριάντα πέντε νέα περιστατικά ανά εκατό χιλιάδες κατοίκους), ενώ στη Θεσσαλία αυτό το ποσοστό φτάνει τα εξήντα εννέα νέα περιστατικά ανά εκατό χιλιάδες κατοίκους κάθε χρόνο.

Σημασία των Ευρημάτων

Aυτή η καταγραφή προσφέρει για πρώτη φορά μια καθαρή εικόνα σχετικά μ’ εκείνες τις κοινότητες που πλήττονται περισσότερο από την ασθένεια και μπορεί να βοηθήσει στις στρατηγικές υγειονομικής πολιτικής.
Οι συγγραφείς υπογραμμίζουν πως «Τα αποτελέσματά μας παρέχουν ισχυρά επιδημιολογικά στοιχεία που μπορούν να καθοδηγήσουν τη στρατηγική κατανομή των πόρων» για την αντιμετώπιση της νόσου στην Ελλάδα.
Επίσης αναφέρουν ότι αυτή η έρευνα θέτει τα θεμέλια για περαιτέρω λεπτομερείς επιδημιολογικές εξετάσεις ώστε να εξερευνηθούν οι παράγοντες που συμβάλλουν στις γεωγραφικές αποκλίσεις στον νοσολογικό φορτίο.

Επίλογος: Μια Επιδημία Υπό Παρακολούθηση

<

Η Νόσος Πάρκινσον είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική διατεραχή που προκαλεί κινητικές αλλά και μη κινητικές δυσλειτουργίες.
Παρόλο που αποτελεί δεύτερη πιο συχνή νευροεκφυλιστική πάθηση παγκοσίως μετά την Άνοια,
οι τελευταίες εκτιμήσεις δείχνουν ότι έχει γίνει πιο συχνή τα τελευταία χρόνια,
με αποτέλεσμα να απαιτεί περισσότερους πόρους τόσο για τους ασθενείς όσο και για τις οικογένειές τους
και τα υγειονομικά συστήματα.
Μελλοντικές επιδημιολογικές έρευνες θα μπορούσαν να συμβάλουν σημαντικά στην κατανόηση των αιτίων πίσω απ’ αυτή την αύξηση καθώς επίσης θα μπορούσαν να φωτίσουν πιθανούς γενετικούς ή περιβαλλοντικούς παράγοντες κινδύνου.