Την άνοιξη του 1981, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, σε συνέντευξή του στον Λευτέρη Παπαδόπουλο για την εφημερίδα «Τα Νέα», τόνιζε: «Δεν είναι δυνατόν το κράτος να μην έχει αναγνωρίσει το ΕΑΜ, την πλατύτερη και ισχυρότερη αντιστασιακή οργάνωση, που είχε τα περισσότερα θύματα. Εαμίτες έδειχναν στους Γερμανούς οι κουκουλοφόροι. Εαμίτες πλήρωναν με αίμα τις εφόδους στη Γκεστάπο στις συνοικίες…».
Το newsletter του webreporter καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Στις αρχές Μαρτίου του 2006, σχεδόν 45 χρόνια αργότερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σχολιάζοντας τις φωτογραφίες του αρχείου Χόιερ από την εκτέλεση 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, ανάρτησε: «Είχα την τιμή να δω από τους πρώτους τον πολύτιμο αυτόν θησαυρό και ένιωσα συγκίνηση, ρίγος αλλά και υπερηφάνεια».
Λίγες ημέρες μετά, ένας υπουργός του, ντυμένος συμβολικά αστυνόμος Β’ της εμφυλιακής περιόδου, ανέτρεψε αυτή την προσέγγιση σε μια κομματική συγκέντρωση στο Κιλκίς, δηλώνοντας: «Δεν πρέπει ούτε να σεβόμαστε ούτε να τιμούμε τους αγώνες της Αριστεράς. Οι αγώνες της ήταν πάντοτε σε βάρος του έθνους, ήταν αντίθετοι με το καλό της πατρίδας». Δεν προχώρησε σε ανάδειξη πολιτικών διαφορών, αλλά στιγμάτισε συλλήβδην ως αντεθνική την πολιτική ταυτότητα της Αριστεράς. Επανέφερε ένα νέο «ιδιώνυμο» και τη ρητορική περί ανθέλληνων κομμουνιστών, «εαμοβούλγαρων» και άλλων εχθρών της πατρίδας, που δήθεν «σφάζουν εθνικόφρονες με κονσερβοκούτια». Ελλάδα 2026!
Την επομένη, ο Πρωθυπουργός δεν τον απομάκρυνε από την κυβέρνησή του, ούτε καν τον αποδοκίμασε ο εκπρόσωπός του. Έτσι, ο υπουργός κρέμασε στο δικό του πέτο ένα αρνητικό παράσημο.
Δυστυχώς, δεν νοείται κυβερνητικός αξιωματούχος – και μάλιστα με το πολιτικό παρελθόν του Πλεύρη – να στιγματίζει διαχρονικά την Αριστερά ως παράταξη. Εκτός από την αποστροφή που προκαλεί, εκθέτει τη Νέα Δημοκρατία, η οποία από την ίδρυσή της γύρισε την πλάτη στο μίσος και το διχασμό, τουλάχιστον για ορόσημα όπως η Εθνική Αντίσταση ή το Πολυτεχνείο.
Εκ των πραγμάτων, ο Πλεύρης συνδέει τη ΝΔ με τις χειρότερες στιγμές του εθνικού βίου: την περίοδο που η Δεξιά τροφοδοτούσε τους Ναζί με συνεργάτες, ή τη μεταπολεμική περίοδο που τους έδινε συγχωροχάρτια και τους ενσωμάτωνε στις γραμμές της.
Ο Τάσσος Παππάς, στην Εφημερίδα των Συντακτών, έγραψε: «Αυτή η Αριστερά που δεν πρέπει να σεβόμαστε και να τιμούμε, κατά τον αξιότιμο υπουργό, την περίοδο της Κατοχής ήταν παρούσα, είχε πολλά θύματα. Ενώ η παράταξη του σε όλες τις εκδοχές της, με ελάχιστες εξαιρέσεις, ήταν απούσα, έκατσε στ’ αυγά της για να μην ενοχλήσει τους Ναζί. Μπόλικα στελέχη της συνεργάστηκαν με τους κατακτητές, είτε στήνοντας τις ένοπλες συμμορίες των ταγματασφαλιτών, είτε φορώντας κουκούλες και κάρφωναν στα μπλόκα τους αγωνιστές. Πολλά απ’ αυτά τα καθάρματα έγιναν αφεντικά και κυβέρνησαν τη χώρα».
Δεν πρόκειται για τυπική δημοσιογραφική προσέγγιση. Σπουδαίοι ιστορικοί έχουν φωτίσει αυτή την ανατριχιαστική δράση που ανέπτυξαν σε βάρος των Ελλήνων οι συνεργάτες των Γερμανών, οι οποίοι όχι μόνο δεν τιμωρήθηκαν μεταπολεμικά, αλλά βρήκαν κάλυψη και αξιώματα. Όχι στην Αριστερά, αλλά στη Δεξιά.
Ο Δημήτρης Κουσουρής, με το βιβλίο του «Δίκες των Δωσίλογων 1944-1949» (εκδόσεις Πόλις), ανέδειξε τη μεθοδευμένη μετακατοχική ατιμωρησία των συνένοχων της γερμανικής βαρβαρότητας.
Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης, με το μπεστ-σέλερ «Οι δωσίλογοι» (εκδόσεις Αλεξάνδρεια), τεκμηριώνει τον αδίστακτο δωσιλογισμό που εξελίχθηκε σε «ελληνική κατοχή» από συνεργάτες των Γερμανών, και τις μεταπολεμικές μαζικές αθωώσεις συνεργατών τους.
Ο Πλεύρης, αν μη τι άλλο, «βιάζει» τα γεγονότα, την αλήθεια και την ιστορική έρευνα. Έχει λόγο ο Μητσοτάκης να συντηρεί την «εμφυλιολαγνεία» στην κυβέρνησή του;