Του αρέσει να βλέπει τους ανθρώπους να γελούν, ενώ ο ίδιος έχει επίσης πολύ χιούμορ.Ο Θοδωρής Ρωμανίδης αναπολεί με νοσταλγία τα Πάσχα που πέρασε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έζησε μέχρι την ηλικία των 13 ετών. Εκεί οι Έλληνες γιόρταζαν κρυφά την Ανάσταση του Κυρίου, όπως έκαναν οι πρώτοι χριστιανοί. Σε συνέντευξή του στην «ΟΝ time Σαββατοκύριακο», μοιράστηκε τις αναμνήσεις του από το πιο όμορφο Πάσχα της ζωής του, όταν κράτησε για πρώτη φορά στην αγκαλιά του την κόρη του Ελένη-Γεωργία. Επιπλέον, συζήτησε για το «κακό μάτι» που επηρέασε την «Tootsie» με τον τραυματισμό του Μάρκου Σεφερλή, καθώς και για τον ρατσισμό που βίωσε στη ζωή του, τα προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε και τη θλίψη από τον θάνατο της μητέρας του. Ακόμα μας αποκάλυψε πότε ξέσπασε σε λυγμούς και το τάμα στον Άγιο Εφραίμ, προστάτη της οικογένειάς του.
Σας επηρεάζει ότι η «Tootsie» σημείωσε επιτυχία στο «Περοκέ», αλλά ο Μάρκος Σεφερλής υπέστη διάστρεμμα; Υποσχέθηκε πάντως ότι θα επιστρέψει μετά το Πάσχα ως «Κootsie», διατηρώντας το χιούμορ.
Ο Μάρκος είναι στενά συνδεδεμένος με τους θεατές και όπως υποσχέθηκε θα επιστρέψει μετά τις γιορτές έστω για τρεις παραστάσεις∙ ελπίζουμε να είναι εντελώς καλά κι όχι ως «Kootsie» διότι ο διπλός ρόλος απαιτεί μεγάλη προσπάθεια. Ανησύχησα πολύ όταν άκουσα τα νέα αλλά ευτυχώς είχε τύχη που τον προστάτευσε από χειρότερα.
Πριν τέσσερα χρόνια είχες δηλώσει ότι έκλεισαν οι κύκλοι σου με τον Μάρκο Σεφερλή. Τι σε έκανε λοιπόν να επιστρέψεις στο πλευρό του για το μιούζικαλ “Tootsie”;
Φαίνεται πως υπήρξε μια… μικρή ρωγμή στον τοίχο και έτσι επέστρεψα (γελώντας). Ευτυχώς τώρα έχω αποτραβηχτεί λίγο από τη δουλειά μου κι είχα αποφασίσει φέτος να μην εργαστώ γιατί η κόρη μου χρειάζονταν βοήθεια στο Παρίσι με τα εγγόνια μου. Όμως κατά τη διάρκεια μιας κοινωνικής εκδήλωσης συναντήσαμε ξανά τον Μάρκο και αρχίσαμε πάλι τις κουβέντες μας γελώντας ασταμάτητα. Την επόμενη μέρα μου έστειλε μήνυμα λέγοντας: “Μήπως πρέπει να ξανασκεφτούμε τη συνεργασία μας;”. Για να είμαι ειλικρινής δεν χρειάστηκε κανένα δευτερόλεπτο σκέψης· απάντησα αμέσως “πάμε μαζί για αυτό που ονειρεύεσαι”, γιατί η “Tootsie” ήταν πάντα ένα μεγάλο όνειρο γι’ αυτόν.
Πόσο χρονών ήσουν όταν συνεργαστήκατε τελευταία φορά;
Εκείνη τη στιγμή είχαν περάσει δεκαέξι χρόνια συνεργασίας μας πριν χωρίσουμε δρόμους επί επτά χρόνια.
Δεν έχεις γίνει πρωταγωνιστής παρά την εμπειρία σου τόσα χρόνια στη σκηνή; Αυτό σε στεναχωρεί;
Αυτό δεν με απασχολεί καθόλου γιατί γνωρίζω ποιος είμαι και τι μπορώ να κάνω. Το μόνο πράγμα που πραγματικά ενδιαφέρει είναι η παρουσία μου στη δουλειά αυτή καθώς ολοκληρώνεται μια σημαντική περίοδος σαράντα χρόνων στο θέατρο.
< br/>
Ας πάμε πίσω στην Κωνσταντινούπολη όπου μεγάλωσες μέχρι τα δεκατρία σου μόνο με τη μητέρα σου αφού χώρισε από τον πατέρα σου νωρίς στη ζωή σας.< br/>< br/>
Οι μνήμες αυτές δεν είναι ευχάριστες καθώς κάναμε Ανάσταση στα κρυφές ώρες χωρίς δυνατότητα πραγματικής γιορτής ούτε καν αρνιά σούβλα ή χαρούμενοι χοροί γύρω από φωτιά.
Ήταν δύσκολη κατάσταση αλλά προσαρμόστηκες σε αυτήν όπως μπορούσαμε.
Στα ελληνικά περιοδικά της εποχής, όπως ο «Θησαυρός» και το «Ρομάντζο», παρατηρούσαμε σκηνές ανθρώπων που ψήνουν τον οβελία, καθώς τότε δεν υπήρχαν μηχανές. Αναρωτιόμασταν με θαυμασμό: «Κοίτα πώς γιορτάζουν το Πάσχα στην Ελλάδα!». Για μένα και τη Δέσποινά μου, η πιο αξέχαστη γιορτή ήταν όταν ήρθε στον κόσμο η κόρη μας κοντά στο Πάσχα, στις 23 Απριλίου. Την κρατούσαμε στην αγκαλιά μας και μετά την βάζαμε στην κούνια της, απολαμβάνοντας την υπέροχη μυρωδιά του μωρού που με τρελαίνει. Αυτή ήταν η πιο όμορφη στιγμή για εμάς,καθώς ξεκινούσαμε μια νέα ζωή μαζί με εκείνη. Επειδή γεννήθηκε ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, αποφασίσαμε να την ονομάσουμε Ελένη-Γεωργία. Ευτυχώς, παρά το γεγονός ότι ζει στο εξωτερικό, κρατάει ζωντανά τα ελληνικά έθιμα: θα βάψει αυγά και θα φτιάξει τσουρέκια.
Και έχεις τρία εγγόνια;
Ναι! Είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Τα δίδυμα αγοράκια Ηλίας και Λεό είναι δυόμισι χρονών ενώ η Ελβίρα είναι οκτώ ετών. Είναι πανέμορφα παιδιά με ξανθά μαλλιά και ανοιχτόχρωμα μάτια κι έχουν ψηλώσει πολύ. Τους επισκεπτόμαστε συχνά γιατί είναι οι μεγαλύτερες αδυναμίες μας. Μιλούν ελληνικά αλλά επίσης γαλλικά (λόγω του πατέρα τους) και αγγλικά. Όταν μου λένε «παππού» μπροστά στην κάμερα -ιδιαίτερα ο Λεό που είναι αρκετά τρυφερός-, λιώνω από συγκίνηση! Αυτές τις μέρες θα περάσουμε χρόνο όλοι μαζί στο σπίτι μας κι ανυπομονούμε.
Πριν από τέσσερα χρόνια μοιράστηκες για πρώτη φορά την εμπειρία σου σχετικά με τη λεύκη και τον Πάρκινσον που έχεις εδώ κι ένα δεκαετία; Πώς σε αντιμετωπίζει ο κόσμος; Έχεις βιώσει περίεργες αντιδράσεις;
Το πιο απαιτητικό κομμάτι είναι το Πάρκινσον για μένα. Σημαντικό ρόλο παίζει ποιος σου απευθύνεται αλλά κυρίως πώς το κάνει αυτό. Κάποιος μου είχε γράψει στα social media: «Με τον Πάρκινσον μπορείς να ρίχνεις ισομερώς το τυρί πάνω από τα μακαρόνια!» Το βρήκα πολύ αστείο γιατί κατάλαβα ότι δεν είχε κακή πρόθεση πίσω από αυτόν τον σχολιασμό! Δεν έχω βιώσει κάτι άκομψο ή περίεργο μέχρι τώρα διότι τα αυτοάνοσα νοσήματα έχουν γίνει συνηθισμένα σήμερα.
Ένιωθες πως έπρεπε να μοιραστείς την κατάσταση της υγείας σου ώστε να δείξεις στους άλλους πως υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης;
Aκριβώς έτσι σκέφτομαι! Στην Αμερική ήδη υπάρχουν φαρμακευτικές θεραπείες για τον Πάρκινσον που συνταγογραφούνται κανονικά πλέον. Συνεχίζω τη ζωή μου όπως πριν αφού ο γιατρός μου είπε ότι αν απομονώνομαι στο σπίτι μόνο κακό κάνω στον εαυτό μου! Όταν ανακοίνωσα δημόσια την κατάσταση αυτή κάποιος επικοινώνησε μαζί μου μέσω Facebook λέγοντάς μου ότι έχει διαγνωστεί επίσης με Πάρκινσον αλλά φοβάται να βγει έξω λόγω των συμπτωμάτων του… Του απάντησα: «Αδελφέ μην φοβάσαι! Υπάρχουν τρόποι ενίσχυσης όπως περπάτημα ή άσκηση».Βγήκα στη δημοσιότητα ώστε οι άνθρωποι να καταλάβουν ότι μπορούμε ακόμα να παλεύουμε!
Ποιες ήταν οι πιο δύσκολες στιγμές στη ζωή σου;
Η δυσκολότερη στιγμή ήταν όταν χάσαμε τη μητέρα μου… Παίζαμε ένα παιχνίδι όταν γύρισα σπίτι μετά από μια παράσταση κι ένιωθα ήδη κάτι περίεργο μόλις είδα τη γυναίκα μου… Ήξερα τότε πως είχε φύγει… Μέσα σε όλη αυτή τη θλίψη έπρεπε επίσης να διαχειριστώ τις διαδικασίες γύρω από τις κηδείες -κάτι πραγματικά δύσκολο- αναζητώντας τάφο χωρίς αποτέλεσμα… Αυτό ήταν εξουθενωτικό για μένα.
Pροσπάθηκες ποτέ να απαλλαγείς από την “ταμπέλα” του κωμικού ηθοποιού;
K όχι δεν προσπαθήσω καθόλου… Αυτή η “ταμπέλα” δεν αποτελεί πρόβλημα για μένα καθώς σημαίνει ότι είμαι αναγνωρίσιμος ως κωμικός – κάτι σπουδαίο τελικά! Το επαγγελματικό δράμα μπορεί εύκολα να προκαλέσει δάκρυα στους θεατές ενώ αντίθετα η κωμική τέχνη απαιτεί μεγάλη δεξιοτεχνία… Αν κάποιος πιστεύει πως μόνο μέσα από δραματικούς ρόλους καταξιώνονται οι ηθοποιοί κάνει λάθος γιατί έχοντας υποδυθεί πρόσφατα έναν δραματικό χαρακτήρα σε σειρά της τηλεόρασης ένιωσα βαθιά συγκίνηση κατά τη διάρκεια ενός συγκεκριμένου διαλόγου…
Pιστεύεις στον Θεό;
Nαι πιστεύω αλλά όχι όπως κάποιοι θρησκευόμενοι άνθρωποι που πάνε εκκλησία μόνο επειδή πρέπει… Η πίστη πρέπει ν’ αφορά ουσιαστικά τις ψυχές μας σύμφωνα με όσα είπε ένας σπουδαίος σκηνοθέτης: “Απομάκρυνθηκα απ’την εκκλησία προκειμένου ν’ανακαλύψουμε τον Θεό”.Δεν μπορώ ν’αντέχω τους εκπροσώπους της εκκλησίας που προβαίνουν σε λόγους μίσους – Ο Θεός αγαπά όλους!
Eχει συμβεί ποτέ κάποιο θαύμα πίστης στη ζωή σου;
Mε τη Δέσποινα βιώσαμε μία αλλαγή ζωής αφότου επισκεφθήκαμε μοναστήρι του Αγίου Εφραίμ ύστερα απο σύσταση μιας γειτόνισας.. Από τότε έχουμε αρχίσει κάθε χρόνο δύο φορές στις λειτουργίες του Αγίου όπου νιώθουμε μεγάλη ευλογία!