Αλέξης Τσίπρας και το Πολιτικό Κενό

Χωρίς να καταβάλει ιδιαίτερη προσπάθεια, αλλά με την υποστήριξη της κυβέρνησης, ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να προσελκύσει την προσοχή του κοινού σε μια κρίσιμη πολιτική περίοδο. Η «νομιμοποίηση» της συζήτησης γύρω από την ίδρυση ενός νέου κόμματος – που κάποιοι αποκαλούν «επιστροφή» του – φαίνεται να πηγάζει από τη διαπίστωση ενός «κενού ηγεσίας» στην ευρύτερη Δημοκρατική Παράταξη.

Με άλλα λόγια: «ο Μητσοτάκης υπερέχει γιατί δεν έχει αντίπαλο», και ο προηγούμενος ηγέτης σκοπεύει να του προσφέρει έναν. Ωστόσο, αυτή η προσφορά αποκτά νόημα μόνο αν αναγνωρίσουμε ότι οι συνεχείς νίκες του σημερινού Πρωθυπουργού στις εκλογές δεν οφείλονται στον Τσίπρα, αλλά στον… ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν είναι εντελώς αβάσιμο. Για τους πολιτικούς αναλυτές όμως,φαίνεται πως είναι αργά για δάκρυα.

Πράγματι, η κυριαρχία του Μητσοτάκη στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα με τις γνωστές φιγούρες όπως οι Πολάκης και Παπάς. Ωστόσο τα πολιτικά λάθη του Τσίπρα – τόσο ως Πρωθυπουργού όσο και ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης – έδωσαν ώθηση στον φιλόδοξο διάδοχο.

Στην πραγματικότητα λοιπόν, η απουσία του Τσίπρα δεν τον έκανε πανίσχυρο αλλά μάλλον η παρουσία του ήταν αυτή που τον ενίσχυσε.

Εάν το περιβόητο πολιτικό κενό στην αντιπολίτευση μπορεί να ερμηνευτεί ως φυσική αδυναμία των ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ – δηλαδή των Ανδρουλάκη και Φάμελλου – τότε ο Τσίπρας μπορεί να καλύψει αυτό το κενό μόνο αν στο κόμμα του δεν υπάρχουν επιρροές από τα δύο αυτά κόμματα. Ούτε καν αν συνενωθούν τα δύο κόμματα υπό την αρχηγία του – κάτι που είναι απίθανο – ούτε αν παρακάμψει τον Φάμελο για να αναλάβει τον ΣΥΡΙΖΑ με νέο όνομα.

Ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας μέχρι στιγμής δεν έχει κάνει καμία δήλωση σχετικά με τη δημιουργία νέου κόμματος· οι σχετικές συζητήσεις συντηρούνται μέσω υπαινιγμών και πληροφοριών. Όταν λέει ότι «του λείπει η επαφή με τους ψηφοφόρους», σίγουρα δεν εννοεί αυτό που ένας δήμαρχος ανέφερε: ότι μπορεί εύκολα να έχει επαφή λόγω της βουλευτικής ιδιότητας.

Στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που ανοίγουν δρόμο για το “νέο κόμμα” – άγνωστης ταυτότητας προς το παρόν – κάποιοι προβλέπουν ότι θα περιλαμβάνει «νέα πρόσωπα χωρίς ιστορικό». Καλή ιδέα! Αλλά πού θα τα βρει; Δεν υπάρχουν στελεχιακές δεξαμενές διαθέσιμες.

Aν υποθέσουμε ότι θα παρακάμψει τους μηχανισμούς των σημερινών κομμάτων της Δημοκρατικής παράταξης για να εμπλουτίσει το δικό του με νέα πρόσωπα από τις κοινωνικές βάσεις τους – όπως συνέβη σε προηγούμενες εκλογές -, αυτά τα κόμματα θα εξακολουθήσουν να υφίστανται μαζί με τα γνωστά στελέχη τους.

This means he would be facing their leadership and former ministers as opponents—hardly a unifying prospect for him!