Η Βίκυ Βολιώτη μίλησε με ειλικρίνεια στην εκπομπή «Happy Day», αποκαλύπτοντας προσωπικές στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή της. Από τη δύσκολη απώλεια του πατέρα της σε νεαρή ηλικία, μέχρι τις προκλήσεις της μητρότητας με την κόρη της Άννα. Η γνωστή ηθοποιός μοιράστηκε επίσης την εμπειρία της με τις έντονες φοβίες που αντιμετώπισε και πώς κατάφερε να τις ξεπεράσει, με τη βοήθεια αγαπημένων προσώπων και συγκεκριμένων μεθόδων.
Διαβάστε επίσης: Βίκυ Βολιώτη: Η εξομολόγηση για την υιοθεσία της κόρης της – “Ήταν μια επίπονη και ψυχοφθόρα διαδικασία, ίσως να φοβόμουν την εγκυμοσύνη” (Βίντεο)
Βίκυ Βολιώτη: Η απώλεια του πατέρα σε νεαρή ηλικία
Η Βίκυ Βολιώτη μίλησε με συγκίνηση για τον χαμό του πατέρα της, όταν ήταν μόλις 16 ετών. Περιέγραψε την περίοδο αυτή ως εξαιρετικά δύσκολη: «Ήμουν 16 ετών όταν έχασα τον μπαμπά μου, πολύ σκληρό. Ήταν άρρωστος περίπου δύο χρόνια και μπορώ να πω ότι αυτά τα χρόνια ήταν τα πιο δύσκολα. Το ξαφνικό ίσως να είναι πιο εύκολο, αν και είναι μεγάλη κουβέντα. Μες στη ζωή είναι ο θάνατος και πρέπει και να μπορούμε να μιλάμε για αυτό, και να μην κρυβόμαστε. Πιο πολύ φοβάμαι μην χάσω τους ανθρώπους που αγαπώ, παρά μην πάθω εγώ κάτι».
Η καθημερινότητα με την κόρη και οι φοβίες του παρελθόντος
Σχετικά με την κόρη της, Άννα, και την προεφηβεία της, η ηθοποιός σημείωσε: «Βλέπω ξαφνικά να γίνεται μια αλλαγή. Οι αλλαγές στα παιδιά γίνονται σχετικά ξαφνικά, όπως ήταν η ανάπτυξη στα μικρότερα χρόνια, σαν να μεγαλώνουν σε ένα βράδυ και νοητικά και σωματικά. Έτσι και τώρα, στην προεφηβεία, μέσα σε ελάχιστους μήνες αισθάνομαι ότι το παιδί έχει κάνει ένα βήμα μεγάλο. Αρχίζει και κλείνει την πόρτα, μέχρι στιγμής δεν έχει νεύρα. Κάθεται ώρες ακούγοντας μουσική και σκέφτεται, είναι πολύ στοχαστική».
Επιπλέον, αναφέρθηκε στις έντονες φοβίες που αντιμετώπισε από τα 25 έως τα 32 της χρόνια, περιγράφοντας τον προσωπικό της αγώνα: «Είχα κλειστοφοβία, υψοφοβία και αγοραφοβία. Είχα πολύ έντονες φοβίες από τα 25 μέχρι τα 32. Στάθηκα απέναντί τους με πολύ κόπο, δεν έκανα ψυχοθεραπεία γιατί τα χρόνια εκείνα οι άνθρωποι δεν μιλούσαν τόσο πολύ και τόσο ανοιχτά. Ούτε ήταν πολλά πράγματα γνωστά για τις κρίσεις πανικού. Στην αρχή τα πέρασα πολύ μόνη μου. Την εποχή εκείνη γνώρισα τον Θοδωρή Αθερίδη, ο οποίος είχε τα ίδια πράγματα, το αναγνώρισε πάνω μου, ήρθε και μου μίλησε και με βοήθησε πάρα πολύ. Η ομοιοπαθητική επίσης με βοήθησε πάρα πολύ».