Ζωή Κωνσταντοπούλου: Ο δημόσιος βίος στην «εποχή των δαιμόνων»

Η εγχώρια Αριστερά μετείχε στην ιδρυτική πράξη της Μεταπολίτευσης – που τη νομιμοποίησε – με τις δυο ομάδες της διάσπασης του 1968. Το newsletter του webreporter καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ. Μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, το ΚΚΕ περιχαρακώθηκε στον «δογματισμό» του, δοκιμάσθηκε με νέα διάσπαση και αποχωρήσεις, αλλά επιβίωσε. Χωρίς να αποκηρύξει τίποτε από την κοσμοθεωρία και τη διαδρομή του. Οι υπόλοιποι συνέχισαν με διασπάσεις και επανασυγκολλήσεις, αλλάζοντας λογότυπα και συνθέσεις στην κορυφή – με ζητούμενο αν θα μπουν στην Βουλή σε κάθε εκλογική αναμέτρηση. Μεταξύ 2012 – 2015, η εγκατάλειψη της ιδρυτικής παπανδρεϊκής κουλτούρας από το ΠΑΣΟΚ και το «γκελ» που έκανε ένας νεαρός -που είχε πρωτοεμφανιστεί , με μαλλί καρφάκι, στον δήμο Αθηναίων – τους κατέστησε κυβερνώσα δύναμη Με Βαβυλωνιακή συνύπαρξη των φυλών της εκτός ΚΚΕ Αριστεράς, τον Καμένο, τους προερχομένους από τις δυο τάσεις του ΠΑΣΟΚ, παλαιά στελέχη του ΚΚΕ και φωστήρες, σαν τον Βαρουφάκη . Αλλά το δημιούργημα υπέκυψε στην πολιτική ανεπάρκεια του δημιουργού του, να το μετατρέψει σε σύγχρονο προοδευτικό. Ηττήθηκε, ευτελίσθηκε με την Κασσελακιάδα και διαλύθηκε στα εξ ων συνετέθη Σήμερα το «τουρλουμπούκι» που αυτοχρίσθηκε «πρώτη φορά Αριστερά» ως κυβέρνηση, διακτινίζεται στην πολιτική σκηνή με… πέντε κομμάτια. Συν το φαντασιακό «κόμμα» του Τσίπρα που επιμένει στην αντίφαση: Από τη μια να «δικαιώσει» το παρελθόν του και από την άλλη να εμφανισθεί ως προπομπός του μέλλοντος. Με πολυχρησιμοποιημένες σημαίες, για «νέα μεταπολίτευση», «δημοκρατικό καπιταλισμό» , «νέο πατριωτισμό» και ρητορική που καταναλώνεται σαν τον πασατέμπο στους παλαιούς κινηματογράφους, απο το ιδιο γερασμένο ακροατήριο. Σ’ αυτό το σκηνικό των θολών οριζόντων, που συμπεριλαμβάνει και το ΠΑΣΟΚ – με κόμματα χωρίς «ηγέτες» και «ηγέτες» χωρίς κόμματα – ξεχωρίζει η κόρη του Νίκου Κωνσταντόπουλου, που είχε υποβάλει σε εξάμηνη δοκιμασία την κοινοβουλευτική διαδικασία, ως πρόεδρος της Βουλής το 2015. Για την Ζωή Κωνσταντοπούλου στην αρχή οι σχολιαστές έλεγαν ότι, κάνει περισσότερο θόρυβο από όσο μπορεί να καταναλώσει. Αλλά πλέον η εγχώρια δημοσκοπική βιομηχανία της αναγνωρίζει ότι ο θόρυβος την τοποθετεί στην κορυφή της πεντάδας των διεκδικητών του τέταρτου κατά σειρά πολιτειακού αξιώματος ,στην επόμενη Βουλή. Θα είχε ενδιαφέρον καθώς το προσωπικό βιογραφικό της είναι καλυτερο από τους υπόλοιπους. Αλλά σταδιοδρομεί μετατρέποντας σε κεραμιδαριό το χώρο που βρισκεται κάθε φορά: από τη Βουλη, ως τα τηλεοπτικά πάνελς και τα δικαστήρια. Διεκδικεί με τον λόγο της δάφνες τόλμης και καταγγελίας. Αλλά πρόκειται για αυτάρεσκη παράσταση παράλογου. Βερμπαλιστική ασυδοσία που παραβιάζει τα όρια του χρόνου, της πολιτικής, αλλά και της αστικής ευπρέπειας Μια περφόρμερ σε συσκευασία Γεωργιάδη, Πολάκη, Βούλτεψη, σε ένα. Με σήμα κατατεθέν, τον μακαρίτη Βαγγέλη Γιαννόπουλο. Μπήκε στη Βουλή στις επαναληπτικές εκλογές με κάτι δέκατα τη μονάδας πάνω από το 3% , δεν έχει κανονικό κόμμα -με δομές, όργανα και οργανώσεις βάση- και σε λίγο δεν θα έχει ουτε αναγνωρισμένη Ομάδα στη Βουλή Υπάρχει στην πολιτικη σκηνή με παραστάσεις για έναν ρόλο – και φόντο αποκλειστικά την εσωτερικη πολιτική. Κάνει σόλο καριέρα , όπως οσοι σταδιοδρομούν στη standup comedy, αλλά με σκοπό να προκαλέσει δράμα και όχι γέλιο. Είναι περισσότερο φαινόμενο και λιγότερο πολιτική φιγούρα. Ωστόσο καταγράφεται δημοσκοπικά πάνω από τους άλλους. Προσθέτοντάς στην εξέλιξη της μεταπολιτευτικής Αριστεράς , μια διάσταση που δεν προκύπτει από καμία απόχρωση της ιδεολογίας της και κανένα ιστορικό πρότυπο συμπεριφοράς της. Εδώ κάτι συμβαίνει. Είτε το πολιτικό σύστημα δεν έχει ωριμάσει, είτε η κοινωνία αξιολογεί τους πολιτικούς με όρους Eurovision, είτε κάποιοι μας κάνουν πλάκα. Αν οι δημοσκόποι δεν αναγκαστούν να κλείσουν τα μαγαζιά τους την επόμενη των εκλογών, ο δημόσιος βίος θα έχει περάσει στην εποχή των δαιμόνων.