Ο Μιχάλης Βαλάσογλου, ο οποίος ερμηνεύει τον ρόλο του Νίκου στη δημοφιλή σειρά «Μπαμπά, σ’ αγαπώ!», παραχώρησε συνέντευξη στο parapolitika.gr, όπου μίλησε για την επερχόμενη δεύτερη σεζόν της σειράς, τις προκλήσεις της διασημότητας, την αποστροφή του προς τα reality και την εξέλιξη του χαρακτήρα που υποδύεται. Η σειρά «Μπαμπά, σ’ αγαπώ!» επιστρέφει στον Alpha για τον δεύτερο κύκλο της, και ο Μιχάλης Βαλάσογλου μοιράζεται τις σκέψεις του για τις αλλαγές στη ζωή του Νίκου, τη δυναμική των σχέσεων με τους συμπρωταγωνιστές του και τα παιδιά της σειράς, καθώς και τη δική του προσωπική φιλοσοφία αναφορικά με την υποκριτική τέχνη και την αναγνωρισιμότητα.
Η σειρά επιστρέφει για δεύτερη χρονιά. Πώς αισθάνεστε για αυτή τη συνέχεια; Υπάρχει μεγαλύτερο άγχος ή περισσότερη σιγουριά λόγω της περσινής επιτυχίας;
Δεν υπάρχει σύγκριση. Εμείς συνεχίζουμε να κάνουμε τη δουλειά μας όπως και πέρυσι. Βάζουμε το κεφάλι κάτω και κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Το μεγαλύτερο όπλο που έχουμε στη φαρέτρα μας είναι η χαρά που έχουμε για το project και ο ένας για τον άλλο. Είναι τιμή μας που συνεχίζουμε για δεύτερη χρονιά. Δεν είναι καθόλου αυτονόητο, ποτέ δεν είναι αυτονόητο. Προσωπικά νιώθω ευγνώμων και παίρνω το θάρρος να το πω και για τους άλλους συντελεστές.
Πώς είναι να παίζετε μαζί με παιδιά και να έχει δημιουργηθεί αυτή η σχέση μεταξύ σας;
Είναι χαρά Θεού να παίζουμε με παιδιά. Και αυτά τα συγκεκριμένα παιδιά είναι τόσο δοτικά, τόσο χαρούμενα και ανεπιτήδευτα. Είναι πραγματικά χαρά. Έχει τις δυσκολίες του, αλλά όπως και κάθε τι έχει τις δυσκολίες του.
Ένα από τα στοιχεία της σειράς είναι και το διαφορετικό μοντέλο οικογένειας που παρουσιάζει. Οι πρώην σύντροφοι μπορούν να έχουν μια καλή σχέση, να συναντιούνται και να συνυπάρχουν χωρίς απαραίτητα να υπάρχει σύγκρουση. Πόσο σημαντικό είναι αυτό;
Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να δούμε τι σημαίνει στην πραγματικότητα αυτό που ονομάζουμε «στερεότυπο». Η κοινωνία μας έχει συνηθίσει σε συγκεκριμένα πρότυπα. Για παράδειγμα, όταν δύο άνθρωποι χωρίζουν, θεωρούμε σχεδόν δεδομένο ότι πρέπει να τσακώνονται. «Έτσι είναι», λέμε.
Εδώ, όμως, ο γνώμονας και το κριτήριο είναι η οικογένεια και το καλό του καθενός μέσα σε αυτήν. Εάν μια κίνηση, είτε επαγγελματική, είτε προσωπική, είτε επιχειρηματική, είτε διαπροσωπική, ευνοεί την οικογένεια και τον πυρήνα της, τότε νομίζω ότι αλλάζει το πλαίσιο και επαναδιαπραγματεύεσαι πράγματα. Ακόμα και αξίες, συνήθειες και ήθη που μέχρι πρότινος μπορεί να μην ακολουθούσες.
Εάν υπάρχει ένας καλός, υγιής και κοινής ωφέλειας λόγος, τα πράγματα και οι άνθρωποι είναι δυνατόν να αλλάξουν.
Λαμβάνετε μηνύματα από γονείς που σας λένε ότι έχουν πάρει κάποιο μάθημα από τη σειρά ή ότι έχουν βοηθηθεί από όσα βλέπουν;
Συνέχεια λαμβάνουμε τέτοια μηνύματα. Ακόμα κι αν δεν είναι κάτι που έχουν μάθει, εντός εισαγωγικών, από εμάς, είναι ότι ξεκινούν συζητήσεις. Πράγματα που αναφέρονται στη σειρά μπορούν να πυροδοτήσουν καλές κουβέντες ανάμεσα στους γονείς. Και αυτό είναι πραγματικά ευχής έργον.
Η σειρά έχει αγαπηθεί πολύ από το κοινό. Απολαμβάνετε το γεγονός ότι πλέον έχετε μπει για τα καλά στα σπίτια των τηλεθεατών;
Είναι μεγάλη μας τιμή. Ποτέ δεν είναι αυτονόητο, ποτέ δεν το λαμβάνουμε ως δεδομένο και είναι πραγματικά πάρα πολύ συγκινητικό.
Εμείς δεν θα μπορούσαμε να ξέρουμε ή να προσδοκούμε οποιαδήποτε αντίδραση, αλλά είναι πραγματικά πάρα πολύ θετικές οι αντιδράσεις που παίρνουμε από όλο τον κόσμο. Είναι τιμή μας και ευθύνη επίσης.
Πόσο σημαντική είναι για έναν ηθοποιό η αναγνωρισιμότητα;
Αν το όνειρό σου είναι να γίνεις διάσημος, το έχεις χάσει από τα αποδυτήρια. Ούτε καν από τη σέντρα.
Δεν είναι κάτι που σε οδηγεί πουθενά. Το αντίθετο. Σε χαώνει, σε αποδιοργανώνει, σε αποσυνθέτει, σε αποπροσανατολίζει.
Εμείς ως ηθοποιοί είμαστε υπηρέτες. Αν στοχεύεις να γίνεις βασιλιάς, αν αυτή είναι η φιλοδοξία σου, είναι όλο λάθος, κατά τη γνώμη μου. Μπορεί να κάνω λάθος.
Πώς βλέπετε σήμερα τη σχέση ανάμεσα στην υποκριτική και την εικόνα που δημιουργεί κάποιος μέσα από τα social media;
Δεν υπάρχει μόνο ένας δρόμος για να ακολουθήσεις αυτό το παιχνίδι. Εγώ έχω γίνει αυτό που είμαι δουλεύοντας.
Εσείς είπατε «ταλέντο», εγώ είπα «δουλεύοντας». Δεν μπορεί να το πει κάποιος για τον εαυτό του. Καθένας για τον εαυτό του ξέρει μόνο τι δουλειά είναι διατεθειμένος να ρίξει και σε ποιο επίπεδο. Ο ενδεδειγμένος δρόμος είναι η σχολή. Ο άλλος είναι πιο δύσκολος, γιατί αυτό που σου κάνει η σχολή, που σε οργανώνει και σε βάζει σε ένα σύστημα, πρέπει να έχεις την πειθαρχία, τη θέληση και την αποφασιστικότητα να το κάνεις μόνος σου. Και πρέπει να προσπαθήσεις διπλά, τρίδιπλα, δεκαπλά, γιατί δεν υπάρχει ούτε αρχή ούτε τέλος, με την έννοια της ολοκλήρωσης ενός κύκλου στο τέλος του οποίου κάποιος αναγνωρίζεται.
Δεν υπάρχει ούτε αρχή ούτε μέση ούτε ολοκλήρωση. Υπάρχει ένα χάος προς κάθε κατεύθυνση. Επομένως, αν ο «πολικός σου αστέρας», αν αυτό που σε οδηγεί είναι η επιτυχία, η αναγνωρισιμότητα και η διασημότητα, νομίζω ότι έχεις βάλει πλώρη για μεγάλες προσωπικές ανησυχίες. Μπορεί να είναι και ιδιοσυγκρασιακό. Μπορεί κάποιος να έχει αυτά τα όνειρα. Δεν το επικρίνω. Το κρίνω, όπως όλα πρέπει να τα κρίνουμε, για να μην ξεχάσουμε ότι έχουμε κριτική σκέψη. Δεν είμαι καθόλου υπέρ όλης αυτής της «μην κρίνεις» κουλτούρας. Να κρίνουμε, να μην επικρίνουμε και να μην κατακρίνουμε.
Αν ερχόταν ένας μεγάλος παραγωγός και σας έδινε 200.000 ευρώ για να πάτε σε ένα reality ως βασικός πρωταγωνιστής, θα το σκεφτόσασταν;
Δεν με ενδιαφέρει αυτό. Ούτε σαν ερώτηση ούτε σαν πρακτική. Αν συνέβαινε, κάποιος θα το σκεφτόταν. Εγώ δεν το σκέφτομαι. Δεν με απασχολεί αυτό.
Η έννοια του κέρδους και του κόστους είναι τόσο σχετική. Δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα, που λένε και οι Αμερικανοί. Επομένως, όποιος θα σκεφτόταν να μπει σε μια τέτοια διαδικασία, καλό θα ήταν να σκεφτεί και ποιο είναι το κόστος και όχι μόνο το κέρδος.
Στη δεύτερη σεζόν βλέπουμε τον Νίκο να εξελίσσεται σημαντικά και επαγγελματικά. Τι μπορείτε να μας πείτε για την πορεία του;
Είναι η μεγάλη του αλλαγή. Έχει μπλέξει σε τελείως άλλους δρόμους. Και, όπως λέγαμε και πριν, όλο αυτό το μεγάλο κέρδος που προκύπτει για τον Νίκο από την επαγγελματική του ανέλιξη έχει και το αντίστοιχο κόστος σε άλλους τομείς.
Και αυτές θα είναι και κάποιες από τις προκλήσεις που θα κληθεί να αντιμετωπίσει στη δεύτερη σεζόν.
Υπάρχει κάποια εξέλιξη στην προσωπική του ζωή που μπορείτε να αποκαλύψετε;
Δεν μπορώ να αποκαλύψω, αλλά σίγουρα είναι κι αυτό μία από τις δυνάμεις που ασκούνται και επηρεάζουν τους ανθρώπους που εμπλέκονται και τις καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται.
Θεατρικά, τι θα κάνετε φέτος; Θα σας δούμε σε κάποια παράσταση;
Δεν θα κάνω κάτι φέτος θεατρικά. Και με πόνο ψυχής, γιατί είχα κάποιες προτάσεις που θα ήθελα πολύ να κάνω. Αλλά οι ώρες και οι απαιτήσεις που έχει και η τηλεόραση και το θέατρο σε αυτή την κλίμακα κάνουν τα πράγματα πολύ δύσκολα και μη διαχειρίσιμα. Πέρυσι, που το έκανα έτσι όπως το λέμε, δούλευα –δεν είναι σχήμα λόγου– 20 ώρες τη μέρα. Είτε δουλειά είτε μετακίνηση προς και από τη δουλειά. Είκοσι ώρες την ημέρα είναι επιβλαβές.
Παρόλα αυτά, κάνετε όνειρα για το μέλλον σας στην υποκριτική;
Όποιος δεν ονειρεύεται, πεθαίνει. Πεθαίνει μέσα του. Δεν γίνεται.
Το όνειρό μου είναι να συνεχίσω να συναναστρέφομαι με ανθρώπους. Με ανθρώπους όπως αυτοί που είναι χαρά Θεού να δουλεύεις μαζί τους, να πηγαίνεις στη δουλειά με χαρά και να φεύγεις ακόμα με χαρά. Αυτό είναι το σημαντικό.
