Αποχαιρετισμός στον Διονύση Σαββόπουλο
Ο αγαπημένος καλλιτέχνης και τραγουδοποιός Διονύσης Σαββόπουλος απεβίωσε το βράδυ της Τρίτης 21 Οκτωβρίου 2025, στις 9:10, στο νοσοκομείο «Υγεία», αφήνοντας πίσω του ένα μοναδικό καλλιτεχνικό κληροδότημα. Ο σπουδαίος αυτός δημιουργός, που σημάδεψε τη μουσική σκηνή και τη σκέψη μιας ολόκληρης εποχής, είχε μοιραστεί δημόσια με αξιοθαύμαστη ειλικρίνεια την προσωπική του μάχη με τον καρκίνο του πνεύμονα.
Η αποκάλυψη αυτή έγινε μέσω της αυτοβιογραφίας του, «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα», η οποία κυκλοφόρησε στις αρχές του 2025. Με τον χαρακτηριστικό τρόπο γραφής που τον διέκρινε, ο σπουδαίος καλλιτέχνης περιέγραψε πώς κατά τη διάρκεια της πανδημίας αντιμετώπισε μια από τις πιο δύσκολες προκλήσεις της ζωής του.«Είχα κάτι ενοχλήσεις και, μια και είχα χρόνο, πήγα στους γιατρούς. Στις εξετάσεις διαπιστώθηκε καρκίνος στον πνεύμονα. Όλο γκούχου-γκούχου ήμουν. Πάνω από 50 χρόνια καπνίζω και σας το λέω αυτό για να προσέχετε. Κι αν – ο μη γένοιτο – σας συμβεί,μη φοβηθείτε. Αντιμετωπίστε το. Έχει ο Θεός», είχε γράψει.
Η θεραπεία που ακολούθησε ήταν μακρά και εξαντλητική: «Μου αφαίρεσαν μισό πνευμόνι κι ύστερα μπήκα σε θεραπείες. Κόπωση, μια αίσθηση μεγάλης αδυναμίας», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά. Παρόλα αυτά δεν άφησε την ασθένεια να καθορίσει την πορεία της ζωής του· αντίθετα έζησε με αποφασιστικότητα: «Παραμέρισα τη σκιά της αρρώστιας».
Η μάχη με τον κορονοϊό
Το 2022, ενώ βρισκόταν υπό αγωγή για τον καρκίνο, προσβεβάστηκε επίσης από κορονοϊό μετά από ένα ταξίδι στην Κύπρο όπου συμμετείχε σε συναυλίες προς τιμή των 100 χρόνων από τη Μικρασιατική Καταστροφή: «Δεν μου ήταν δυνατό να αρνηθώ», σημείωσε τότε.
Παρά τις προφυλάξεις που πήρε κατά την επιστροφή του στη χώρα μας μολύνθηκε: «Μόλις γύρισα έπεσα στο κρεβάτι με πυρετό». Οι γιατροί αποφάσισαν να εισάγουν σε νοσοκομείο λόγω των επιβαρυμένων συνθηκών υγείας του: «Ήμουν ήδη αδύναμος απ’ τις θεραπείες κι έτσι κόλλησα και τον ιό στο αεροπλάνο· τα αεροπλάνα είναι θάλαμοι αερίων» ανέφερε με το γνωστό χιούμορ αλλά και σοβαρότητα.
Οι ημέρες στο νοσοκομείο αποδείχθηκαν κρίσιμες καθώς οι γιατροί συζήτησαν αν θα χρειαστεί εντατική θεραπεία: «Μου έβαλαν οξυγόνο κι ήμουνα γεμάτος φάρμακα». Θυμήθηκε επίσης ότι ντρεπόταν να ζητήσει βοήθεια λέγοντας στους άλλους ότι είναι ο Σαββόπουλος.
«Ξύπνησα ένα βράδυ μούσκεμα… Ντρεπόμουν να φωνάξω τις νοσοκόμες… Εδώ είμαι εγώ! Και όμως συνέβαιναν όλα αυτά» θυμόταν συγκλονισμένος.
Aυτό το περιστατικό αποκάλυψε μία σπάνια στιγμή ανθρώπινης ευαλωτότητας αλλά ταυτόχρονα αξιοπρέπειας.
Με την ειλικρίνεια που πάντα χαρακτήριζε το έργο του μεταμόρφωσε ακόμη και την ασθένειά του σε ένα δίδαγμα ζωής χωρίς ωραιοποιήσεις – ίσως γι’ αυτό άγγιξε τόσους πολλούς ανθρώπους.
Έφυγε ήσυχος όπως ζούσε τα τελευταία χρόνια – έχοντας βιώσει τόσο τη λάμψη όσο και την παρακμή αυτής της ζωής καθώς αντιμετώπισε κατάματα τους φόρους τους φόβου μετατρέποντας τους σε τραγούδια.