Ο Φοίβος Δεληβοριάς αποχαιρέτησε τον Γιώργο Μαζωνάκη με έναν ιδιαίτερο, προσωπικό αποχαιρετισμό, πέρα από τα συνηθισμένα. Ο τραγουδοποιός μίλησε για το σοκ της απώλειας, αλλά κυρίως για έναν καλλιτέχνη που χαρακτήρισε ασυμβίβαστο, απρόβλεπτο και προικισμένο με την ικανότητα να μεταμορφώνει ακόμη και ένα τραγούδι που δεν είχε φτάσει στο απόγειό του. Πίσω από τις ποιητικές εκφράσεις του κρύβεται μια ουσιαστική σχέση συνεργασίας, η οποία είχε ανανεωθεί μόλις έναν χρόνο νωρίτερα.
Διαβάστε: Γιάννης Κότσιρας για Μαζωνάκη: «Για κάθε παράδεισο υπάρχει και μια κόλαση» – Το «Ανήκω σε μένα» που συγκίνησε τη Λευκωσία (Βίντεο)
Φοίβος Δεληβοριάς για Μαζωνάκη: «Αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει η γη»
Η είδηση του θανάτου προκάλεσε στον Φοίβο Δεληβοριά σχεδόν σωματική αντίδραση. «Μου έφυγε η γη κάτω απ’ τα πόδια. Την αισθάνθηκα κανονικά να φεύγει», έγραψε αρχικά. Λίγο αργότερα, η ίδια εικόνα της «γης» απέκτησε ένα νέο νόημα. Θυμήθηκε ότι σε όλες τις συνεργασίες τους, ο Γιώργος Μαζωνάκης φαινόταν, κατά τη δική του περιγραφή, να μην έχει ποτέ πραγματική επαφή με τη γη. Για τον Δεληβοριά, αυτό ακριβώς ήταν η πηγή του χαρίσματός του: η άρνησή του να προσαρμοστεί στη μουσική ομοιομορφία και σε αυτό που ο ίδιος ονόμασε «στιχουργική ρομποτική» του σύγχρονου λαϊκού τραγουδιού, «πολύ πριν το ΑΙ».
Η προσευχή πριν μπει στο στούντιο
Μια από τις πιο συγκινητικές λεπτομέρειες της ανάρτησης είναι μια προσωπική μνήμη του Μαζωνάκη από τις συνεργασίες τους. Όπως αποκάλυψε ο Δεληβοριάς, ο τραγουδιστής συνήθιζε να απαγγέλλει «μια μικρή, ολόδική του προσευχή» λίγο πριν μπει στο στούντιο. Περιέγραψε, στη συνέχεια, αυτό που θεωρούσε το μεγαλύτερο ερμηνευτικό του προσόν: την ικανότητα να μεταμορφώνει ακόμη και υλικό που δεν ήταν εξαιρετικό. «Ακόμα κι αν ένας στιχουργός δεν είχε καταφέρει να του δώσει κάτι σημαντικό, εκείνος του έδινε φτερά», έγραψε. Αυτή δεν ήταν απλώς μια θεωρητική εκτίμηση, αλλά η άποψη κάποιου που είχε βρεθεί μαζί του στη δημιουργική διαδικασία.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.Η αγκαλιά στην «Ταράτσα» έναν χρόνο πριν
Η πιο πρόσφατη δημόσια συνάντησή τους, την 1η Οκτωβρίου 2025, στην «Ταράτσα του Φοίβου» στο Θέατρο Άλσος, ήταν ιδιαίτερα φορτισμένη. Η βραδιά έγινε sold out σε τρεις ώρες. Ο Δεληβοριάς είχε δηλώσει τότε ότι η «Ταράτσα ήταν και είναι για σένα ανοιχτή αγκαλιά» προς τον Μαζωνάκη, μετά από μια δύσκολη περίοδο. Η απάντηση του Μαζωνάκη ήταν άμεση: «Φοίβο, περίμενα πότε θα μου το πεις». Στη σκηνή, αγκαλιάστηκαν μπροστά στο κοινό.
«Αν υπάρχει ένας κόσμος στον οποίο θα ήθελα να ανήκω…»
Εκείνη η βραδιά έχει σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι δύο καλλιτέχνες τραγούδησαν μαζί, μεταξύ άλλων, το «Θέλω να γυρίσω στα παλιά» και ο Μαζωνάκης ερμήνευσε τη «Μπόσα Νόβα του Ησαΐα» του Δεληβοριά. Στο τέλος, όπως είπε ο οικοδεσπότης, ένωσαν «δύο μουσικούς κόσμους». Ο Μαζωνάκης τραγούδησε το «Εκείνη», ενώ ο Δεληβοριάς το «Σάββατο». Λίγο πριν ακουστεί το «Ανήκω σε μένα», ο Φοίβος Δεληβοριάς έκανε μια δήλωση που, μετά τον θάνατο του Μαζωνάκη, μοιάζει προφητική: «Αν υπάρχει ένας κόσμος στον οποίο θα ήθελα να ανήκω, είναι αυτός στον οποίο ανήκει ο Γιώργος Μαζωνάκης».
«Δεν θα ανεχόταν ούτε μια μελούρα»
Στο τελευταίο του αντίο, ο Δεληβοριάς απέφυγε συνειδητά την αγιοποίηση. Τόνισε ότι ο Μαζωνάκης δεν θα ανεχόταν «ούτε μια μελούρα», ούτε εκ των υστέρων ηρωοποίηση, ούτε το εύκολο κατηγορώ για τη «σκληρή και βρώμικη ζωή της νύχτας». Τον περιέγραψε ως άνθρωπο που επέλεξε συνειδητά πού θα «τάξει» τη ζωή του. «Κάθε άνθρωπος τάζει τη ζωή του κάπου», έγραψε. Για τον Γιώργο Μαζωνάκη, η απάντηση, σύμφωνα με τον Φοίβο Δεληβοριά, ήταν σαφής: «Ο Γιώργος το τάμα του το έκανε στη νύχτα».
«Αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό»
Ο Γιώργος Μαζωνάκης έφυγε από τη ζωή στις 9 Σεπτεμβρίου, σε ηλικία 54 ετών. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του νοσοκομείου «Ελπίς», διακομίστηκε χωρίς αυτόματη αναπνοή και σφυγμό. Παρά τις προσπάθειες καρδιοπνευμονικής αναζωογόνησης, δεν κατέστη δυνατό να επανέλθει, με την επίσημη ώρα θανάτου να καταγράφεται στις 17:40. Ο Φοίβος Δεληβοριάς, ωστόσο, έκλεισε το δικό του αντίο όχι με τον θάνατο, αλλά με τη νύχτα, εκεί όπου θεωρούσε ότι ο Μαζωνάκης είχε επιλέξει να ανήκει. «Το έκανε με τόση αγάπη και τόση βαθιά ανάγκη, που θα μείνει για πάντα αναμμένο κεράκι στον μεγάλο, σκοτεινό ουρανό».
