Ο Γιώργος Κωνσταντίνου αναφέρθηκε στην καλλιτεχνική του διαδρομή και τη δημοτικότητα που κατάφερε να αποκτήσει καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, μια σπάνια περίπτωση στον τομέα των τεχνών, όπου συχνά η αναγνώριση έρχεται μετά τον θάνατο. Ο ηθοποιός υπογράμμισε ότι η αγάπη του κοινού και οι επιτυχίες των ταινιών στις οποίες συμμετείχε ήταν καθοριστικές για την απόκτηση της θέσης που του αξίζει.Επιπλέον, εξέφρασε την επιθυμία του να μοιραστεί τις σκέψεις του σχετικά με το θέατρο, τον κινηματογράφο και τις προσωπικές εμπειρίες που έχει αποκομίσει. «Το θέατρο είναι το καλύτερο βότανο που θα μπορούσα να έχω στη ζωή μου. Οι 15 ταινίες που δημιούργησα διαδόθηκαν ευρέως και αγαπήθηκαν τόσο πολύ ώστε τώρα αναγνωρίζομαι εν ζωή. Συνήθως πεθαίνεις και μετά αποκτάς φήμη».
Γιώργος Κωνσταντίνου: Αγαπημένοι ρόλοι και τιμές από το Υπουργείο Πολιτισμού
Ο γνωστός καλλιτέχνης μίλησε για τους χαρακτήρες που εκτίμησε περισσότερο κατά τη διάρκεια της καριέρας του καθώς επίσης για την αξία των ταινιών στη ζωή του: «Ο ρόλος στον κινηματογράφο που αγάπησα περισσότερο ήταν στο ”Καλώς ήρθε το δολάριο”, σε αυτόν τον ρόλο μου αρέσω ιδιαίτερα. Το ”Η δε γυνή να φοβείται τον άντρα” είναι μια εξαιρετική ταινία· θα μπορούσε άνετα να είχε γυριστεί στην Ιταλία στην Cinecitta. Όταν πληροφορήθηκα την απόφαση του Υπουργείου Πολιτισμού σχετικά με την “οικεία Κοκοβίκου”, ένιωσα μεγάλη ευγνωμοσύνη· αυτή είναι μια τιμή τόσο για μένα όσο και για τη Μάρω Κοντού».
Επιτυχίες , αποτυχίες και αυτοκριτική
Ο Γιώργος Κωνσταντίνου ανέφερε επίσης τις προκλήσεις της πορείας του καθώς τα λάθη αλλά και τα σημαντικά γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή του: «Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα είχα αυτήν την πορεία. Δεν ανατρέχω στο παρελθόν γιατί περιλαμβάνει πολλά λάθη κι αρκετούς δράκους. Έχω κάνει πολλές λανθασμένες επιλογές στη ζωή μου. Φυσικά μετανιώνω γι’ αυτά τα λάθη· αν μπορούσα θα ήθελα να τα διορθώσω». Στο τέλος δήλωσε ποια θεωρεί ως μεγαλύτερη επιτυχία αλλά και αποτυχία της καριέρας του: «Η μεγαλύτερη επιτυχία μου ήταν εκείνο το βράδυ στο Ρεξ όταν όλοι οι θεατές έπεσαν κάτω από το προφιτερόλ! Το προφιτερόλ αυτό με ακολουθεί ακόμα σήμερα· δεν ξεχνιέται ποτέ! Ήταν ένας αυθόρμητος αυτοσχεδιασμός! Η μεγαλύτερη αποτυχία μου ήταν όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με θεατρικές επιχειρήσεις».