Η Πολιτική Πραγματικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη

Στην πολιτική σφαίρα, οι περισσότεροι συνήθως καταλήγουν εκεί που τους αξίζει – και σπάνια εκεί που ελπίζουν. Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, και οι δύο αυτές πτυχές αξιολογήθηκαν σε αμερικανικό έδαφος. Το 2022 εμφανίστηκε στο Κογκρέσο με θριαμβευτικό χειροκρότημα από το Δημοκρατικό κόμμα, πιστεύοντας ότι καθίσταται ηγέτης μακράς διάρκειας με την υποστήριξη των ΗΠΑ.

Τρίαμισι χρόνια μετά, επισκέφθηκε την Αμερική για να αποδείξει ότι ως Πρωθυπουργός μπορεί να διαδραματίσει τον ρόλο του – ελπίζοντας σε μια συνάντηση με τον Ερντογάν και μια φωτογραφία με τον Τραμπ. Ωστόσο, επέστρεψε ταπεινωμένος από την αποτυχία της συνάντησης – η οποία προφανώς δεν ήταν αναγκαία για τον Τούρκο πρόεδρο και τελικά ακυρώθηκε. Οι μόνοι διεθνείς συνομιλητές που κατάφερε να εξασφαλίσει ήταν ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, ο Πρωθυπουργός της Αιγύπτου, ο πρόεδρος της Σιέρα Λεόνε και ο πρόεδρος της Υεμένης.

Αυτές οι επαφές δεν μπορούν να χαρακτηριστούν διπλωματία υψηλού επιπέδου.Παρά τις προσπάθειες των υποστηρικτών του στα μέσα ενημέρωσης να δημιουργήσουν την εντύπωση «τι είχαμε τι χάσαμε», είναι προφανές ότι χάσαμε ακόμα κι αυτά που ποτέ δεν είχαμε.

Πίσω από τη δημόσια εικόνα μιας ήττας για τον πρωθυπουργό κρύβεται μια αλήθεια που έχει διαμορφωθεί στην ελληνική κοινωνία: οργανώνεται σε ελληνικά κέντρα εξουσίας -τα οποία είχαν στηρίξει τον σημερινό Πρωθυπουργό μέσω των μέσων ενημέρωσης και χρηματοδοτικών πόρων- μεταφέρεται στις ευρωπαϊκές χώρες κι από εκεί πέρασε στον Ατλαντικό: ο Μητσοτάκης βαδίζει προς την έξοδο χωρίς ιδιαίτερη δόξα… Ο μέχρι πρόσφατα κυρίαρχος στο δημόσιο βίο έχασε στην Αμερική το τελευταίο στοίχημα ανάκαμψης.

Με την επιστροφή του πρέπει τώρα να αποφασίσει αν θα οργανώσει μόνος του τη διαδικασία αποχώρησής του ή αν θα περιμένει μια πιθανή αποπομπή, η οποία θα μπορούσε να αφήσει εκτεθειμένα τα μυστικά αν η αντίπαλη παράταξη αναλάβει τη διακυβέρνηση.

Ίσως αυτό το αντιλαμβάνεται ήδη καθώς απέναντι στον προαναγγελθέντα διάδοχο Νίκο Δένδια προσπάθησε να επιβεβαιώσει τη θέση του ως διάδοχος… εαυτός. Με τη βοήθεια προσώπων όπως ο Κ. Χατζηδάκης και η υποστήριξη άλλων στελεχών όπως ο Άδωνης Γεωργιάδης -που είχε συμβάλει στην άνοδό του στην κομματική κορυφή- όλα δείχνουν πως πλησιάζει η ώρα της αποχώρησης Μητσοτάκη πριν τις εκλογές ώστε η ΝΔ να κατέβει με έναν επικεφαλής ικανό για νίκη.

Aυτό δεν σχετίζεται άμεσα με τις ενέργειες των δύο πρώην Πρωθυπουργών αλλά μάλλον αντικατοπτρίζει την εμπειρία τους -γνωρίζουν ότι αυτόν που δεν αμφισβήτησαν ευθέως κλείνει κύκλο ενώ προσπαθούν αυτοί οι ίδιοι να παρουσιαστούν ως φορείς αλλαγής.

Ο Σαμαράς υπόσχεται δημιούργηση ενός καθαρώς αντιμητσοτακικού κόμματος ενώ οι υποστηρικτές Καραμανλή βλέπουν ψευδαισθήσεις νεκρανάστασης ενός παλαιού πολιτικού μοντέλου.

Sτην πραγματικότητα καμία από αυτές τις ασθενείς συσπειρώσεις γύρω από τους πρώην προεδρεύοντες δεν φαίνεται ικανή απειλή για τον Μητσοτάκη. Ακόμη κι αν υπήρχε τέτοια απειλή διαθέτει όπλα διάσπασης μέσω ενός σκληρού πυρήνα βουλευτών γύρω του ώστε να τους περιορίσει αποτελεσματικά.

The analysts agree that both Samaras and Karamanlis have paid the price of their inaction with the label of “unity” being used to justify the erosion of ND and the unchecked power of Mitsotakis during his term in office; both contributed to his electoral victories through their past support for him despite their differences on issues like Turkish relations and surveillance scandals that have arisen under his leadership.
The reasons leading to his impending exit are varied but significant:

• Pursuit Success:The first is perhaps most evident; he has succeeded politically in implementing a series of policies not necessarily favorable to popular interests but rather serving a select few which ultimately will led him towards minority status as discontent grows among citizens due largely to rising costs living standards declining due lack social safety nets openness privatizations benefiting only insiders corruption scandals undermining rule law institutions creating irreversible damage against him politically within party ranks reinforced by inclusion far-right elements into government core structure further alienating customary supporters who feel abandoned by current leadership’s direction while also losing backing from former sponsors media tycoons businessmen once rallied behind him now realizing cost supporting becoming increasingly burdensome themselves choosing instead back Defense Minister waiting signal action events unfolding America reflect this shift too;
• Losing Support:The second reason involves abandonment former sponsors those media moguls entrepreneurs who once elevated him realize supporting comes at steep price they no longer willing pay opting instead pass baton onto Defense Minister merely awaiting cue launch offensive actions taken recent developments U.S indicate this trend;

• Diminished International Standing:The third factor relates diminished influence abroad European political leaders either distancing themselves unable offer needed support leaving hanging especially concerning Greek-Turkish relations unresolved regional issues;