Εντεκα Χρόνια από τη Δολοφονία του Παύλου Φύσσα

Έχουν περάσει έντεκα χρόνια από την εν ψυχρώ εκτέλεση του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη, το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου 2013, από τον Γιώργο Ρουπακιά, ο οποίος ήταν μέλος της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσή Αυγή. Την εποχή εκείνη, η συγκεκριμένη οργάνωση είχε αποκτήσει και κοινοβουλευτική εκπροσώπηση.

Σήμερα (08.03.2025), σε συνέντευξή της στο «Ακόμα Δεν Είδες Τίποτα», η μητέρα του Παύλου, Μάγδα Φύσσα, δηλώνει ότι ο πόνος δεν έχει υποχωρήσει ούτε στιγμή: «Σε καμία περίπτωση δεν περνάει ο πόνος. Ο Παύλος ήταν το παιδί μου, το σπλάχνο μου.Στην αρχή αισθάνεσαι ότι δεν θέλεις να ζήσεις και επιθυμείς να ‘φευγεις’. Μετά όμως μαθαίνεις να συμβιώνεις με αυτό το βάρος. Είναι τόσο δύσκολη η ζωή που νιώθεις πως δεν την θέλεις», αναφέρει χαρακτηριστικά.

«Το άλλο μου παιδί και τα εγγόνια μου έχουν υποστεί απώλειες γιατί εγώ δεν είμαι πια η μαμά που ήμουν πριν· έχω αλλάξει πολύ. Αυτό που μας ενώνει είναι ο ισχυρός πόνος και παραμένουμε δίπλα-δίπλα ως οικογένεια», συνεχίζει η Μάγδα Φύσσα προσθέτοντας: «Όλα μου λείπουν. Θέλω πίσω τον Παυλάκο… Ο μόνος ‘τίτλος’ που αποδέχτηκα είναι αυτός της ‘Μάνας’, γιατί αυτό ακριβώς ήμουν». Όπως εξηγεί,αναγκάστηκε να βγει μπροστά για να διεκδικήσει δικαιοσύνη.

«Ήθελα να βρίσκομαι εκεί για να τους αντικρίσω στα μάτια. Είμαι σίγουρη ότι αυτοί οι άνθρωποι – αν μπορούν κανείς να τους αποκαλεί ανθρώπους – ποτέ δεν μετάνιωσαν για τις πράξεις τους». Η Μάγδα Φύσσα σχολιάζει επίσης τις πρόσφατες τραγωδίες όπως αυτή των Τεμπών και τα συλλαλητήρια που πραγματοποιούνται αυτές τις μέρες: «Το σύστημα εξουσίας φοβάται την αντίδραση του κόσμου; Πιστεύω πως ναι! Δεν έχουν καταλάβει την ένταση της αγανάκτησης». Αναφερόμενη στους ανθρώπους που θα παρουσιαστούν στη δικαστική αίθουσα σχετικά με τα γεγονότα στα Τέμπη λέει: «Σκέφτομαι αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι θα αντιμετωπίσουν τους θηρευτές τους».

«Έχω βιώσει πολλές φορές μίσος και ακόμα συνεχίζω να το αισθάνομαι», προσθέτει με ειλικρίνεια η μητέρα του αδικοχαμένου νέου.«Αυτό κατάφεραν – γνώρισα ένα μίσος άγνωστο σε μένα μέχρι τότε». Όσον αφορά την εμφάνιση της είπε: «Δεν φοράω μαυρίλες ούτε για τον Παυλό ούτε επειδή περιμένω οι άλλοι να δουν ότι πενθώ· σχετίζεται με την ψυχική μου κατάσταση». Η ελπίδα της περιορίζεται μόνο στα παιδιά: «Εδώ είμαστε και θα αγωνιστούμε μέχρι τέλους μαζί με όλα τα θυματοποιημένα άτομα» καταλήγει λέγοντας πως πρέπει όλοι μας να μην υποτιμούμε τη δικαιοσύνη καθώς επίσης και τη νέα γενιά η οποία σήμερα βιώνει τον δικό της αγώνα όπως συνέβη στο Πολυτεχνείο.»