“`html
Με αφετηρία την παρουσία του στην «Art Athina», ο Νικόλαος Ντε Γκρες συνομίλησε με τη «Real life» και τη Μαρίνα Τσικλητήρα σχετικά με το έργο του και την προσωπικότητά του, δίνοντας προτεραιότητα στην τέχνη αντί για τίτλους και διακρίσεις. Γνωστός για τη συμμετοχή του μέσω της axion Hellas, επιθυμεί να αναγνωρίζεται κυρίως ως καλλιτέχνης: «Αυτό με εκφράζει, αυτό μου δίνει κίνητρο να σηκωθώ από το κρεβάτι κάθε πρωί και να χαμογελάσω». Με χιούμορ αποδομεί τις ταμπέλες που τον περιβάλλουν. «Αντιβασιλικός γινόμουν όταν ο πατέρας μου με μάλωνε», λέει, ενώ περιγράφει την Ελλάδα που τον συγκινεί μέσα από απλές πράξεις φροντίδας και φιλότιμου.

Διαβάστε: Νικόλαος Ντε Γκρες – Χρυσή Βαρδινογιάννη: Στο Καλλιμάρμαρο για τη μεγάλη συναυλία της Άννας Βίσση

«Νικόλαος χωρίς προσδιορισμούς»: Η συνειδητή επιλογή να αποφεύγει τους τίτλους

Όταν ρωτάται πώς αυτοσυστήνεται, η απάντηση είναι άμεση: «Νικόλαος. Σκέτο. Ούτε Νίκος ούτε Νικολάκης ούτε άλλοι προσδιορισμοί. Και σίγουρα όχι υπό μορφή τίτλων ή επωνύμων. Το δέχομαι από ευγένεια αλλά δεν είναι κάτι που επιδιώκω». Αυτή η απλή αυτοπαρουσίαση αντικατοπτρίζει μια στάση ζωής όπου η αξιολόγηση γίνεται βάσει των έργων και όχι των τύπων.

Νικόλαος Ντε Γκρες: Η τέχνη ως προτεραιότητα πριν από οποιαδήποτε άλλη ταμπέλα

Παρόλο που είναι γνωστός για τη δημόσια δράση του μέσω της Axion Hellas , ο ίδιος υπογραμμίζει ότι θέλει πρώτα να αξιολογείται ως καλλιτέχνης . Δημιουργία είναι το κέντρο βάρους που τον καθορίζει – εκεί ξεκινά αλλά και εκεί επιστρέφει . Η συμμετοχή του στην Art Athina αποτελεί έναν ανοιχτό διάλογο με το κοινό χωρίς επίσημες διατυπώσεις.

«Αντιβασιλικός γινόμουν όταν ο πατέρας μου με μάλωνε»

Με μια φράση που έγινε viral , ο Νικόλαος σχολιάζει παιχνιδιάρικα την ανάγκη των ανθρώπων να κατατάσσουν πρόσωπα σε ιδεολογικές κατηγορίες . Ο αυτοσαρκασμός λειτουργεί σαν γέφυρα , μειώνει τις εντάσεις κι επαναφέρει την προσοχή στον άνθρωπο και στις πράξεις του.

< br />

Axion Hellas : Μηχανισμός προσφοράς σε ήπιους τόνους

Ο οργανισμός που ίδρυσε δραστηριοποιείται σε όλη την Ελλάδα παρέχοντας βοήθεια σε απομονωμένες περιοχές . Για τον Νικόλαο όμως η προσφορά δεν αποτελεί παράσημο ή τίτλο· αποκτά αξία μόνο όταν παραμένει ουσιαστική κι αθόρυβη . Οι κοινωνικές δράσεις συνυπάρχουν αρμονικά με τις δημιουργίες του χωρίς η μία να επισ overshadow the other.

Το φιλότιμο που συγκινεί τον Νίκολα Δε Γκριές  
Θυμάται ένα περιστατικό : “Πριν έξι μήνες περπατούσα στο Σύνταγμα μαζί με τη μητέρα μου όταν χτύπησα το κεφάλι μου κι έπεσα κάτω . Ένα ταξί σταμάτησε καθώς κι ένα μηχανάκι καθώς επίσης ένας αστυνομικός βγήκε … Κανείς δεν είχε παρατηρήσει ποιος είμαι ; Απλώς είδαν έναν άνθρωπο σε ανάγκη κι έσπευσαν προς βοήθεια.” Αυτό δεν υπάρχει αλλού στον κόσμο”. Το “φιλότιμο” γι’ αυτόν δε σημαίνει αφηρημένη έννοια αλλά ζώσα εμπειρία.