Όταν οι Μητσοτάκηδες αποφασίζουν να γράψουν βιβλία, η Ιστορία μοιάζει να υποφέρει. Το έχουμε διαπιστώσει με την απομνημονευματική αφήγηση του Κώστα Μητσοτάκη στον Αλέξη Παπαχελά, με τίτλο «Ο Κ. Μητσοτάκης με δικά του λόγια», που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Θα δούμε αν η Ιστορία θα ταλαιπωρηθεί εξίσου και από το αυτοβιογραφικό βιβλίο της Ντόρας Μπακογιάννη, το οποίο, σύμφωνα με τις πληροφορίες, αναμένεται να κυκλοφορήσει εντός των επόμενων εβδομάδων. Η ανακοίνωση αυτή ακούγεται σχεδόν σαν απειλή…
Το newsletter του webreporter καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
1993, 2015 και η χαμένη ευκαιρία για ρεβάνς
Η αφήγηση δεν αφορά μόνο τα γεγονότα και τα πρόσωπα του 1993, όταν ο πρωταγωνιστής της Αποστασίας του 1965 ανατράπηκε με αποστασία από τον Σαμαρά. Κυρίως, αφορά το 2015. Τότε, οι ενδοοικογενειακές ίντριγκες στέρησαν από την ίδια το δικαίωμα της ρεβάνς απέναντι στον Σαμαρά για το 2009. Η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας κατέληξε σε κάποιον που εκείνη είχε υποτιμήσει, παρόλο που εκείνος κατέλαβε τη θέση της και στις κυβερνήσεις του Μεσσήνιου: τον αδελφό της. Ως Πρωθυπουργός, ο αδελφός της δεν της παραχώρησε υπουργικό χαρτοφυλάκιο, παρόλο που ο παλιός Καραμανλής το έκανε για τον αδελφό του, ο παλιός Παπανδρέου για τον γιο του και ο παλιός Μητσοτάκης για την κόρη του…
Η «απομάκρυνση» και οι αιχμές για υψηλότερα κλιμάκια
Οι πιο παρατηρητικοί διακρίνουν μια σύνδεση μεταξύ της αφήγησης αυτής της περιόδου και της αιφνίδιας επίθεσης που εξαπέλυσε εναντίον μελών του Υπουργικού Συμβουλίου: «Βλέπω αλαζονεία σε υπουργούς του Μητσοτάκη και θα έλεγα να ξεκαβαλικέψουν, άμεσα».
Δεν είναι γνωστό σε ποιους ακριβώς αναφερόταν ούτε πώς αντέδρασαν οι «μεγαλο-υπουργοί». Ωστόσο, ο Άδωνις Γεωργιάδης την αντιμετώπισε με «κατανόηση»: «Τη συμπαθώ πολύ και την εκτιμώ την κυρία Μπακογιάννη, αλλά δεν βλέπω αυτό που είπε».
Είναι πιθανό η Ντόρα Μπακογιάννη να έχει δίκιο. Η αλαζονεία μπορεί να εκπέμπεται ακόμη και από εξωκοινοβουλευτικούς. Ωστόσο, ο αρμόδιος να το χειριστεί είναι αποκλειστικά ο Πρωθυπουργός και σίγουρα όχι η μεγαλύτερη αδελφή του. Ο λόγος είναι απλός:
- Για να είναι κάποιος υπουργός, απαιτείται μία και μοναδική προϋπόθεση – την οποία, όπως φαίνεται, η ίδια δεν απέκτησε ποτέ: την εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού. Την έχει; Κυκλοφορεί με μαύρο αυτοκίνητο. Την έχασε; Την χάνει – και τα σκυλιά δεμένα…
Συνεπώς, είναι αυτονόητο, όπως έλεγαν οι παλαιοί της καθαρεύουσας, ότι όσοι κάθονται στο οβάλ τραπέζι του Υπουργικού Συμβουλίου διαθέτουν την εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού. Επομένως, η υπόδειξη να «ξεκαβαλικέψουν» στοχεύει αλλού. Ψηλότερα.
Αυτό προκύπτει και από την αντίδραση του «πορτ παρόλ» Μαρινάκη! «Τι συμβαίνει στο Μητσοτακέικο;»
Η φημολογία για νέες αναταραχές στην οικογένεια ενισχύει περαιτέρω αυτή την άποψη, με πολλούς να αναρωτιούνται: «Τι συμβαίνει στο Μητσοτακέικο;».
Διεκδικήσεις και οι «εσωτερικοί αγώνες» για τη διαδοχή
Ισχύει ότι η Μπακογιάννη προβάλλει αξιώσεις που απορρίπτονται; Επιδιώκει τη μετακίνησή της στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας; Μήπως είναι ενοχλημένη από τη διαπίστωση ότι από τον πυρήνα της πρωθυπουργικής οικογένειας εκπορεύεται υποστήριξη προς άλλη βουλευτή των Χανίων, η οποία απειλεί την πρωτιά της;
Άλλοι υποστηρίζουν ότι ζητάει να συμπεριληφθεί ο Κώστας Μπακογιάννης στο ψηφοδέλτιο της Α΄ Αθήνας, από το οποίο η ίδια «εξορίστηκε». Θα θεωρούνταν ως «αποκατάστασή» του, για την απώλεια της δημαρχίας λόγω μεθοδεύσεων του Μεγάρου Μαξίμου, που αύξησαν την αποχή στον δεύτερο γύρο στο… 73%.
Υπάρχει, επίσης, η φήμη ότι θα δούμε στην πολιτική και τον επόμενο Κώστα Μητσοτάκη, κάτι που περιπλέκει τα πράγματα, όχι μόνο ενδοκομματικά, αλλά και ενδοοικογενειακά. Άλλωστε, αν οι μητέρες δεν ενδιαφερθούν για τα παιδιά τους, ποιος θα το κάνει;
Σε κάθε περίπτωση, το ενδιαφέρον της Ντόρας Μπακογιάννη για τους υπουργούς «του Μητσοτάκη» δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την αντίληψη της οικογένειας ότι πλέον αποτελούν μια Δυναστεία, η οποία πρέπει να συνεχιστεί. Από αυτή την οπτική γωνία, πολλά από όσα εκλαμβάνονται ως πολιτική δραστηριότητα, δεν είναι παρά εσωτερικοί διαγκωνισμοί για το «οικόσημο»…