Σε μια σπάνια και βαθιά εξομολογητική συνέντευξη στην Athens Voice και τον δημοσιογράφο Δημήτρη Αθανασιάδη, ο Βασίλης Μπισμπίκης ξετύλιξε το κουβάρι μιας δύσκολης και ταραγμένης εφηβείας. Ο αγαπημένος ηθοποιός, που φέτος απολαμβάνουμε στη σειρά «Porto Leone» του Alpha TV, μίλησε χωρίς περιστροφές για χρόνια γεμάτα συγκρούσεις, ακραίες συμπεριφορές, την εμπλοκή με ουσίες και μια διάχυτη αίσθηση αποξένωσης. Με ωμότητα και ειλικρίνεια, αφηγήθηκε τη «σκληρή αλητεία» που τον σημάδεψε από τα 13 του, την άρνησή του να ολοκληρώσει το σχολείο, τις ιδεολογικές αναζητήσεις που τον έφεραν σε σύγκρουση με το σύστημα, και εικόνες που παραμένουν ανεξίτηλες στη μνήμη του.Ο Βασίλης Μπισμπίκης δεν ωραιοποίησε εκείνη την περίοδο. Αντιθέτως, την περιέγραψε ως μια καθημερινότητα που έμοιαζε με διαρκή μάχη, έναν εσωτερικό και εξωτερικό «πόλεμο», όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, όπου η επιβίωση, η ένταση και η αδρεναλίνη κυριαρχούσαν.
Διαβάστε επίσης: Το ζεϊμπέκικο του Βασίλη Μπισμπίκη με τον πρώην βουλευτή Θάνο Μωραΐτη υπό το βλέμμα της Δέσποινας Βανδή (Βίντεο)
Η πρώτη εμπειρία βίας στην παιδική ηλικία
Ο ηθοποιός μοιράστηκε την πρώτη τραυματική εμπειρία βίας που έζησε ως παιδί και τον φόβο που προκάλεσε:«Ήμουν δέκα χρονών και είχα χτυπήσει ένα παιδί, μια σφαλιάρα, μια μπουνιά, κάτι τέτοιο. Κι έπεσε κάτω, λιποθύμησε, και νόμιζα ότι το σκότωσα. Αυτό µου έχει μείνει. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ, γιατί φοβήθηκα πολύ, έπαθα πανικό. Είπα “έκανα κάτι κακό”. Ήταν ξύλο μέσα στο παιχνίδι. Την άλλη μέρα ήμασταν πάλι φιλαράκια. Παίζαμε µπάλα στις αλάνες και τσακωνόμασταν».
«Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο»
Στη συνέχεια, ο Βασίλης Μπισμπίκης μίλησε για τα εφηβικά του χρόνια, σκιαγραφώντας μια σκληρή και ασταθή καθημερινότητα:«Ήμουν άτυχος, πολύ. Πέρασα ένα κομμάτι σκληρής αλητείας από τα δεκατρία και μετά. Αδέσποτος στην Αθήνα, ουσίες, δεν τελείωσα το σχολείο. Ένας από τους λόγους ήταν και τα βιβλία που διάβαζα, τα κομμουνιστικά του παππού µου και τα αναρχικά. Και μέσα σε όλα αυτά ήταν, ας πούμε, και η ιδέα ότι το σχολείο σε κάνει ρομποτάκι, κατευύνει τη σκέψη… και κάπου ήρθε η ρήξη. Αναρχισμός, πανκ, λοφίο, μπλε μαλλί, στα δεκαπέντε. Με πήγαν για λίγο σ’ ένα τεχνικό λύκειο στην Κόρινθο, γιατί µε είχαν διώξει από τα υπόλοιπα σχολεία, και δεν άντεξα ούτε δύο μήνες. Κάλεσαν τη μάνα µου και της είπαν “δεν γίνεται δουλειά µε το παιδί σου”. Ντράπηκε η γυναίκα, ντράπηκα κι εγώ. Τον έβρισα τον λυκειάρχη και τέλος. Έπαιζε ζάρια και µας πουλούσε “ηθική”».
Όταν ρωτήθηκε για την εικόνα που δεν θα ξεχάσει ποτέ από εκείνη την περίοδο, ο Βασίλης Μπισμπίκης περιέγραψε μια συγκλονιστική εμπειρία:«Έναν φίλο µου σε overdose από ηρωίνη. Δεκαέξι χρονών δεκαεφτά ήμασταν και να προσπαθούμε να τον συνεφέρουμε µε ενέσιμο αλατόνερο, µε διάφορα τρικ. Έζησε. Τον αφήσαμε έξω από ένα νοσοκομείο και μετά πήγα στο σπίτι. Δεν μπορούσα να πω τίποτα στους γονείς. Τι να έλεγα τότε; Ίσως ήταν και η πρώτη πραγματική κρίση πανικού που έπαθα στη ζωή µου. Ήταν δύσκολο. Πολλές τέτοιες δύσκολες καταστάσεις. Πόλεμος δηλαδή. Μέσα σ’ έναν πόλεμο ζούσα. Κάθε μέρα πέθαιναν άνθρωποι γύρω µου και μπροστά µου».
Αυτή την περίοδο, ο Βασίλης Μπισμπίκης ετοιμάζεται για την πρεμιέρα της παράστασης «Ο Σωσμένος» του Edward Bond στον Τεχνοχώρο Cartel. Εκεί, θα σκηνοθετήσει και θα συμπρωταγωνιστήσει για πρώτη φορά με τη Λένα Κιτσοπούλου, σε μια συνεργασία που αναμένεται με μεγάλο ενδιαφέρον.