Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, από τον Μάιο έως τον Ιούνιο, ο πολιτικός χάρτης της χώρας εμπλουτίστηκε με τρία νέα κόμματα, μετά την προαναγγελία από την Κρήτη για τη δημιουργία νέου φορέα από τον Αντώνη Σαμαρά. Είχαν προηγηθεί, κατά χρονική σειρά εμφάνισης, η Μαρία Καρυστιανού και ο Αλέξης Τσίπρας. Έτσι, διαμορφώνεται σταδιακά ο πολιτικός σκηνικό για τις επερχόμενες εκλογές, παρουσιάζοντας ορισμένα πρωτότυπα και «καινοτόμα» χαρακτηριστικά.
Το newsletter του webreporter καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Μια κυρίαρχη δύναμη, η Νέα Δημοκρατία, παραμένει στην κορυφή, αλλά με ποσοστά που απέχουν σημαντικά από την επίτευξη αυτοδυναμίας. Δύο ή τρία κόμματα αναμένεται να διεκδικήσουν τη δεύτερη θέση, με υποψηφίους το ΠΑΣΟΚ, τον Αλέξη Τσίπρα και, αν καταφέρει να σταθεί όρθια, την παράταξη της Μαρίας Καρυστιανού. Περίπου δέκα κόμματα θα ανταγωνίζονται για την είσοδο στη Βουλή, κάποια εκ των οποίων «φλερτάρουν» με διψήφιο εκλογικό ποσοστό, ενώ άλλα δίνουν τη μάχη επιβίωσης γύρω από το 3%. «Ουάου», θα έλεγε ο Γιάνης Βαρουφάκης. «Η αναρχία στην εξουσία», παραφράζοντας ένα σύνθημα του «γαλλικού Μάη». «Μεγάλη αναταραχή, θαυμάσια κατάσταση», όπως θα έλεγε ο Πρόεδρος Μάο.
Ανεξάρτητα από το ποιο από αυτά τα ρητά ταιριάζει περισσότερο, το μόνο βέβαιο είναι ότι οι προσεχείς εκλογές δεν θα μοιάζουν ιδιαίτερα με καμία από τις αμέσως προηγούμενες. Ωστόσο, ορισμένες ομοιότητες με τον «διπλό εκλογικό σεισμό» του 2012 είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε είναι η συνέχεια να μην είναι ίδια.
Ο Μητσοτάκης, Μόνος στο Σπίτι
Μια προσπάθεια κατανόησης αυτού του πρωτότυπου προεκλογικού τοπίου πρέπει να ξεκινήσει από τα εύκολα και τα δεδομένα, πριν προχωρήσουμε στα δύσκολα και τα σύνθετα. Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, υπάρχει η μοναξιά της κορυφής. Ωστόσο, αυτή η μοναξιά έχει μια διπλή και αντιφατική έννοια.
Από τη μια πλευρά, η μοναξιά σημαίνει ότι η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας δεν απειλείται. Από την άλλη, όμως, το τίμημα είναι ότι ο Πρωθυπουργός βρίσκεται κυριολεκτικά σε μια θέση που δεν μπορεί να θεωρείται επίζηλη: μόνος εναντίον όλων ή όλοι εναντίον του.
Ας φωτογραφίσουμε το «όλοι». Απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη, συμπαρατάσσονται ο Αντώνης Σαμαράς, ο Κώστας Καραμανλής, ο Αλέξης Τσίπρας, ο Νίκος Ανδρουλάκης, καθώς και οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί εντός και εκτός της Βουλής. Αυτός είναι ο πρώτος κατάλογος.
Στη δεύτερη λίστα, εντάσσονται δύο ή τρία ισχυρά επιχειρηματικά (και εκδοτικά) συμφέροντα που δεν κρύβουν την αγωνία τους να τον «ξεφορτωθούν».
Με τέτοιο συνωστισμό, το «Τι καλή η μοναξιά» είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να το απολαύσει ο πρωθυπουργός. Ούτε ως τραγούδι.
«Επιχείρηση με Κωδικό 25»
Όλος αυτός ο συνωστισμός των «απρόθυμων» να αποδεχθούν μια τρίτη θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη, παρότι πρόκειται για την πιο ετερόκλητη και αταίριαστη παρέα που έχει γεννήσει η πολιτική ζωή της χώρας, συντονίζεται από την πολιτική συγκυρία σε έναν κοινό στόχο. Ο οποίος, για να προσδώσουμε λίγο σασπένς, μπορεί να περιγραφεί ως «Επιχείρηση με Κωδικό 25».
Για να το μεταφράσουμε, σκοπός της ετερόκλητης συμμαχίας των «απρόθυμων» είναι το εκλογικό ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας να υποχωρήσει κάτω από το 25%. Εάν συμβεί αυτό, η ΝΔ δεν θα κερδίσει το μπόνους των εδρών που προβλέπεται από το ισχύον εκλογικό σύστημα. Για όλους αυτούς, η προοπτική μιας Νέας Δημοκρατίας κάτω από το 25% σημαίνει «Τέλος Μητσοτάκη». Μια προοπτική με την οποία μπορεί να συμφωνήσει και η πραγματικότητα. Τα υπόλοιπα ανήκουν στη σφαίρα της πολιτικής φαντασίας, τα οποία όμως, στην – τότε – μετεκλογική περίοδο που θα προκύψει, είναι πολύ πιθανό να κατέβουν στη σφαίρα του ρεαλισμού και της πραγματικότητας.
Το Φάντασμα της «Κυβέρνησης Ειδικού Σκοπού»
Τι σημαίνει αυτό; Ότι το φάντασμα που θα πλανάται πάνω από την πολιτική ζωή είναι ότι αυτή η ετερόκλητη συμμαχία των «απρόθυμων» θα θελήσει να επιβάλει τη δημιουργία μιας «κυβέρνησης ειδικού σκοπού».
Με ειδικούς σκοπούς, π.χ., την κάθαρση, τα σκάνδαλα, τις υποκλοπές και ό,τι άλλο βάλουν στο μυαλό τους οι «απρόθυμοι». Και με συγκεκριμένο χρόνο λήξης. Άλλωστε, ο πραγματικός σκοπός είναι το τέλος του Μητσοτάκη. Ένα ανάποδο déjà vu της περιόδου 1989-1990.
Όσο για τη σύνθεσή της; Με κάθε καρυδιάς καρύδι μέσα, για να δημιουργηθεί μια κυβερνητική πλειοψηφία των 151 βουλευτών. Ακόμη και με την ανοχή του ΚΚΕ. Με πρωθυπουργό οποιονδήποτε μπορεί να διασφαλίσει την πλειοψηφία. Ακόμη και από τη Νέα Δημοκρατία.
Σας φαίνεται απίθανο αυτό το σενάριο, μακρινό, λίγο «Μίκυ Μάους»;
Τότε πιθανώς η φαντασία σας είναι εμφανώς περιορισμένη. Δείτε το λοιπόν ως «υπόθεση εργασίας» και τα ξαναλέμε. Όχι πολύ μακριά. Άλλωστε, το Φθινόπωρο είναι κοντά. Έρχεται αμέσως μετά το καλοκαίρι…