Με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και την αφοπλιστική του ειλικρίνεια, ο Σταμάτης Φασουλής μοιράστηκε τις σκέψεις του σχετικά με τη σχέση του με το θέατρο, την αγάπη που λαμβάνει από το κοινό και την προσέγγισή του απέναντι στην κριτική. Ο καταξιωμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης έκανε μια ξεκάθαρη δήλωση, διαχωρίζοντας τη θέση του από την επιθυμία αρκετών συναδέλφων του να αποχωρήσουν από τη ζωή πάνω στη θεατρική σκηνή, κάνοντας μάλιστα μια άκρως χαρακτηριστική αναφορά στη Ριτσώνα.
Διαβάστε: Θέατρο Τέχνης: Ο Σταμάτης Φασουλής σε έναν χειμαρρώδη μονόλογο για τη ζωή του – Με ένα πιάνο, ένα τσέλο και ένα ακορντεόν επί σκηνής
Σταμάτης Φασουλής: «Την τελευταία μου πνοή λέω να την αφήσω στη Ριτσώνα»
Σε δηλώσεις του στην εκπομπή «Το Πρωινό» του ANT1, που προβλήθηκαν την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου 2026, ο Σταμάτης Φασουλής κλήθηκε να σχολιάσει την άποψη πολλών ηθοποιών που εκφράζουν την επιθυμία τους να εργάζονται στο θέατρο μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής τους. Ο ίδιος, ωστόσο, παρουσίασε μια εντελώς διαφορετική οπτική, απαντώντας με το αναγνωρίσιμο σαρκαστικό του ύφος. «Την τελευταία μου πνοή λέω να την αφήσω στη Ριτσώνα και όχι πάνω στη σκηνή», ανέφερε χαρακτηριστικά, υπονοώντας το αποτεφρωτήριο. Με αυτή τη δήλωση, ο ηθοποιός διαφοροποιήθηκε από συναδέλφους του που θεωρούν ιδανικό να παραμένουν ενεργοί καλλιτεχνικά μέχρι το τέλος. Η φράση του ανέδειξε ακόμη μία φορά τον αυθόρμητο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει δημόσια ακόμη και ζητήματα που αφορούν το πέρασμα του χρόνου και το τέλος της ζωής.
«Ό,τι μου λείπει σε ταλέντο, μου το δίνει ο κόσμος»
Σε άλλο σημείο των δηλώσεών του, ο Σταμάτης Φασουλής μίλησε για τη βαθιά σύνδεσή του με το κοινό όλα αυτά τα χρόνια, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του για την αναγνώριση και την αγάπη που εισπράττει. Παρά τη μακρά και επιτυχημένη πορεία του, ο ηθοποιός και σκηνοθέτης επέλεξε να μιλήσει με σεμνότητα, αποδίδοντας ένα σημαντικό μέρος της δύναμης που αντλεί στην ανταπόκριση των θεατών. «Η αγάπη του κόσμου μου δίνει μεγάλο κουράγιο και μου δίνει και ταλέντο. Ό,τι μου λείπει σε ταλέντο, μου το δίνει ο κόσμος», δήλωσε. Περιέγραψε με δύο λέξεις τα συναισθήματα που του προκαλεί η αποδοχή του κοινού μετά από τόσα χρόνια καλλιτεχνικής παρουσίας: «Ευγνωμοσύνη και δικαιωμένος νιώθω», σημείωσε, αναγνωρίζοντας τη σημασία της διαχρονικής στήριξης των θεατών.
Η παραδοχή για τις αρνητικές κριτικές
Ο Σταμάτης Φασουλής παραδέχθηκε ότι, παρά την πολυετή εμπειρία και την αναγνώριση, εξακολουθεί να επηρεάζεται από σχόλια και κρίσεις σχετικά με τη δουλειά του. Όπως εξήγησε, η αρνητική κριτική δεν τον αφήνει αδιάφορο, ενώ μια θετική αποτίμηση του δημιουργεί ιδιαίτερα ευχάριστα συναισθήματα. «Όπως όλους τους ανθρώπους, με επηρεάζει η κακή κριτική. Τι είμαι; Γαϊδούρι είμαι να μη με επηρεάζει; Βεβαίως με επηρεάζει. Όπως και η καλή κριτική με κάνει να πετάω», δήλωσε. Με αυτή την τοποθέτηση, ο γνωστός σκηνοθέτης αναγνώρισε ότι ακόμη και ένας καλλιτέχνης με σημαντική διαδρομή χρειάζεται επιβεβαίωση και μπορεί να πληγωθεί από την αρνητική αντιμετώπιση της δουλειάς του.
Διαβάστε: Γιώργος Κωνσταντίνου: “Θα παίζω μέχρι να σωριαστώ κάτω” – Τα τραύματα της Κατοχής και τα λάθη της ζωής του (Βίντεο)
Η αποκάλυψη για το J2US και τους τηλεοπτικούς καβγάδες
Η συζήτηση επεκτάθηκε και στην τηλεοπτική παρουσία του Σταμάτη Φασουλή ως κριτή στο μουσικό σόου J2US, όπου είχε κατά καιρούς έντονες αντιπαραθέσεις με διαγωνιζομένους. Ο ίδιος ξεκαθάρισε ότι δεν επιθυμεί να επιστρέφει σε περιστατικά του παρελθόντος, θεωρώντας ότι οι διαφωνίες αυτές έχουν πλέον κλείσει τον κύκλο τους. «Ούτε με αφορά να σου πω για τους καβγάδες στο J2US. Είναι πράγματα που έχουν περάσει. Ούτε τα θυμάμαι. Έχω άλλα πράγματα να σκεφτώ», ανέφερε. Προχώρησε επίσης σε μια ειλικρινή παραδοχή για τους λόγους συμμετοχής του στο τηλεοπτικό πρόγραμμα: «Στο J2US είχα πάει και για οικονομικούς λόγους», αποκάλυψε, χωρίς να προσπαθήσει να ωραιοποιήσει την απόφασή του. Οι δηλώσεις του Σταμάτη Φασουλή ανέδειξαν για ακόμη μία φορά τον αυθορμητισμό και την ευθύτητα με την οποία αντιμετωπίζει την επαγγελματική του πορεία και τις προσωπικές του επιλογές, αποφεύγοντας τις συμβατικές απαντήσεις, ακόμη και όταν καλείται να τοποθετηθεί για το τέλος της ζωής του.