Ανησυχητική Εξέλιξη στα Μεγάλες Οφειλές

Η κατάσταση με τα μεγάλα χρέη που ξεπερνούν το 1 εκατομμύριο ευρώ και έχουν ενταχθεί στον εξωδικαστικό μηχανισμό ρύθμισης, παρουσιάζει ανησυχητική τάση. Σε διάστημα ενός έτους, αυτά τα χρέη έχουν αυξηθεί κατά πάνω από 60%, φτάνοντας συνολικά τα 42,7 δισεκατομμύρια ευρώ.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν σχετικά με τον εξωδικαστικό μηχανισμό, οι οφειλές άνω του 1 εκατομμυρίου ευρώ ανέρχονται σε περίπου 24,75 δισεκατομμύρια ευρώ και αντιπροσωπεύουν το 58% του συνόλου των οφειλών που περιμένουν να διευθετηθούν.

Η αύξηση αυτή είναι σχεδόν κατά 10 δισεκατομμύρια ευρώ σε σύγκριση με τις ανακοινώσεις του Φεβρουαρίου του προηγούμενου έτους, όταν οι οφειλές είχαν καταγραφεί στα 15,3 δισεκατομμύρια ευρώ και αποτελούσαν το 59% των συνολικών οφειλών στον εξωδικαστικό μηχανισμό. Έτσι λοιπόν, οι μεγαλοοφειλέτες – κυρίως φυσικά πρόσωπα ή επιχειρηματίες – όχι μόνο κατέχουν την πλειονότητα των χρεών που επιδιώκουν να διευθετηθούν μέσω αυτού του μηχανισμού αλλά η αύξησή τους συμβαδίζει με την γενική αύξηση στο ποσό προς διευθέτηση.

Οι ειδικοί στο πεδίο της δικαιοσύνης επισημαίνουν ότι η αποδοχή των προτάσεων για τη διαχείριση αυτών των μεγάλων χρεών είναι συχνά δύσκολη υπόθεση. Ιδιαίτερα από τους χρηματοδοτικούς φορείς όπως τράπεζες και servicers παρατηρείται υψηλός βαθμός δυσκολίας στην αποδοχή τέτοιων προτάσεων όταν οι οφειλέτες διαθέτουν περιουσιακά στοιχεία – κάτι που ισχύει συνήθως για όσους έχουν συγκεντρώσει τόσο υψηλά χρέη.

Το ερώτημα παραμένει: πόσο αποτελεσματικός μπορεί να είναι ο εξωδικαστικός μηχανισμός στη διαχείριση αυτών των μεγάλων απαιτήσεων; Μέχρι σήμερα, η κυβέρνηση έχει επικεντρωθεί κυρίως στις «μικρές» υποθέσεις. Αυτό έγινε αρχικά μέσω μιας διάταξης που υποχρεώνει τους χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς να αποδέχονται τις προτάσεις του ειδικού αλγορίθμου για άτομα με πολύ χαμηλά εισοδήματα. Πρόσφατα μάλιστα υπήρξε διπλασιασμός των εισοδηματικών κριτηρίων ώστε να ενισχυθούν οι δυνατότητες για τη μέση τάξη.

Ωστόσο, στους μεγάλους οφείλοντες παρατηρείται συχνά ότι οι χρηματοπιστωτικοί φορείς απορρίπτουν τις προτάσεις λόγω της εκτίμησης ότι δεν υπάρχει οικονομική δυνατότητα εκ μέρους του οφειλέτη να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της συμφωνίας. Από την άλλη πλευρά πολλοί μεγαλοοφιλέτες δεν μπορούν επίσης να δεχτούν τις προτεινόμενες λύσεις καθώς δεν διαθέτουν τη δυνατότητα εκπλήρωσης τους.

Με βάση τα σημερινά δεδομένα και χωρίς πιθανές αλλαγές στο νομοθετικό πλαίσιο στο μέλλον, φαίνεται πως η διαδικασία διευθέτησης των σημαντικών χρεών θα αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση για τον εξωδικαστικό μηχανισμό καθώς ολοένα περισσότεροι μεγάλοι πιστωτές καταθέτουν αιτήσεις.