Ο Τάσος Κωστής προχώρησε σε μία από τις πιο συγκινητικές και ειλικρινείς εξομολογήσεις της ζωής του, μιλώντας ανοιχτά για την απώλεια της αγαπημένης του συζύγου και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του μετά τον θάνατό της. Ο αγαπημένος ηθοποιός, εμφανώς συναισθηματικός, μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Breakfast@Star» την Τρίτη 27 Μαΐου, περιγράφοντας με λόγια καρδιάς τη μοναξιά που βιώνει και το δυσαναπλήρωτο κενό που άφησε πίσω της η γυναίκα με την οποία μοιράστηκε δεκαετίες ζωής. Με βαθιά σπαραγμό, ο Τάσος Κωστής παραδέχτηκε πως ο χρόνος μπορεί μεν να απαλύνει τον πόνο, αλλά ποτέ δεν μπορεί να σβήσει την απουσία ενός ανθρώπου που αποτέλεσε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής του για τόσα πολλά χρόνια.
Διαβάστε επίσης: Τάσος Κωστής για τη μάχη του με τον καρκίνο: “Το μόνο που δε μπορώ να ακούσω είναι η λέξη χημειοθεραπεία”
Τάσος Κωστής: «Ο πόνος της απώλειας παραμένει»
Ο ηθοποιός εστίασε στη διαδικασία της αποδοχής της απώλειας, εξηγώντας ότι με το πέρασμα του χρόνου, ο άνθρωπος μαθαίνει να συνυπάρχει με την απουσία, χωρίς όμως να αισθάνεται ότι έχει ξεπεράσει οριστικά τον πόνο.«Ο χρόνος απαλύνει τον πόνο της απώλειας, αλλά δεν φεύγει. Ο πόνος δεν εξαφανίζεται. Μαθαίνεις να ζεις με την απουσία. Όταν με τον καιρό άρχισε να ελαφραίνει, την αποδέχτηκα, λέγοντας όμως ευχαριστώ που υπήρξε στη ζωή μου και που ήμασταν μαζί για τόσα χρόνια».Στη συνέχεια, ο Τάσος Κωστής μίλησε με συγκίνηση και τρυφερότητα για τη σύζυγό του, χαρακτηρίζοντάς την ως έναν σπουδαίο άνθρωπο που στάθηκε αφοσιωμένος σύντροφος σε όλη του τη ζωή.«Δεν είμαστε πια μαζί, πρέπει να αποδεχτώ αυτή την απώλεια. Πρέπει όμως και να ζω με την ανάμνηση ότι πάντα είχα δίπλα μου έναν υπέροχο άνθρωπο. Ενα διαμάντι; Πώς να το εκφράσω; Κάπως πρέπει να το πω».
Η μοναξιά που ακολουθεί τα χειροκροτήματα
Ο γνωστός ηθοποιός αποκάλυψε πρόσφατα μια συγκινητική εμπειρία του από ένα ταξίδι στη Θεσσαλονίκη για ένα φεστιβάλ. Εκεί, βίωσε έντονη αγάπη και συγκίνηση από το κοινό, αλλά η επιστροφή στη μοναξιά του ξενοδοχείου του θύμισε για άλλη μια φορά το μεγάλο κενό στη ζωή του. «Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι η συντροφικότητα. Η παρουσία ενός ανθρώπου δίπλα μου, γιατί η μοναξιά είναι δύσκολη. Για παράδειγμα, ήμουν στη Θεσσαλονίκη και εισέπραξα πολλή αγάπη. Υπήρχε έντονη συγκίνηση και πολλά δάκρυα στο φεστιβάλ. Όμως, όταν επέστρεψα στο ξενοδοχείο, εκεί ένιωσα την απόλυτη μοναξιά. Δεν είχα κάποιον να μοιραστώ τη χαρά μου».