Στον ευρύτερο δημόσιο χώρο, έχουν επικρατήσει εδώ και καιρό δύο βασικές παρανοήσεις. Η μία αφορά έναν υποδειγματικό πολιτικό, τον Ανδρέα Μαυρογυαλούρο. Κόμματα, πολιτικοί και δημοσιογράφοι τον συκοφαντούν, επικαλούμενοι αρνητικά το όνομά του.
Ουδέν ψευδέστερο: ο μεταπολεμικός υπουργός Μαυρογυαλούρος, όχι μόνο δεν έκλεβε, αλλά όταν αντιλήφθηκε ότι οι συνεργάτες του πλούτιζαν με αθέμιτες πρακτικές, τους απομάκρυνε αμέσως. Έκανε, μάλιστα, αυτό που θα έκανε κάθε έντιμος άνθρωπος – ακόμη και αν ήταν υπουργός: παραιτήθηκε.
Αν δεν ήταν απλώς ένας παλιός κινηματογραφικός ήρωας, θα μπορούσε να έχει κινηθεί νομικά εναντίον όσων τον εμφανίζουν με αρνητικό τρόπο. Διότι, όπως τον δίδαξε πριν από έξι δεκαετίες ο δημιουργός του, Αλέκος Σακελλάριος: «Υπάρχει και φιλότιμο». Δηλαδή, υπήρχε. Αν βρείτε σήμερα πολλούς πολιτικούς σαν τον Μαυρογυαλούρο, δηλώστε το στη «Φίνος Φιλμ», για να τον κάνουν ξανά ταινία.
Η δεύτερη παρανόηση είναι η φράση «ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής». Το αντίθετο συμβαίνει: το ποδόσφαιρο είναι πολύ πιο σοβαρή υπόθεση και έχει συγκεκριμένους κανόνες. Για παράδειγμα, οι μεταγραφές γίνονται σε συγκεκριμένη περίοδο.
Στην πολιτική, ποτέ δεν ξέρεις σε ποιο κόμμα θα βρίσκεται ένας πολιτικός την επόμενη σεζόν. Πλέον, το φαινόμενο έχει μετεξελιχθεί: βρέθηκε πολιτικός που δεν ξέρεις σε ποιο κόμμα θα προσπαθήσει να αναδειχθεί πρόεδρος την επόμενη χρονιά. Κρατήστε το όνομα: Νικόλαος Φαραντούρης.
Και τι δεν έχει κάνει ο άνθρωπος… Παλιότερα, επισκέφθηκε όλα τα γραφεία υπουργών της Δεξιάς – όπως του Σουφλιά, της Κεφαλογιάννη, του Βουλγαράκη, του Αυγενάκη – για να «τρυπώσει», όπως θα έλεγε ο Βουτσάς. Έγινε μέχρι και διευθυντής ορχήστρας, και δεν είναι αστείο.
Στη συνέχεια, του ήρθε η ιδέα: γιατί να παραμένει σε υπαλληλική θέση, όταν η ηγεσία ενός κόμματος είναι πιο συμφέρουσα; Ξεκίνησε ως «αριστερός», από τον ΣΥΡΙΖΑ, όπου εντάχθηκε χάρη στο «σκάουτινγκ» του Τσίπρα. Μαζί με άλλους, όπως ο Θρασκιάς, οι Παππάδες, ο ναύαρχος Αποστολάκης και φυσικά ο Κασσελάκης – μια μεταγραφή από το NBA.
Στην Κουμουνδούρου, εκείνα τα χρόνια, έβλεπες φως και έμπαινες. Μην κοιτάτε τώρα που δεν πατάει άνθρωπος. Αργότερα, άκουσε ότι αναζητούν αρχηγό στο «κόμμα Καρυστιανού» και προσφέρθηκε, δηλώνοντας ότι δεν τον χαλάει ούτε η θέση του αντιπροέδρου. Επειδή, προφανώς, υπήρχε η πιθανότητα αυτό το κόμμα να μην υπάρξει καν, κοίταξε πού αλλού μπορεί να χρειαστούν πρόεδρο σύντομα. Κατέληξε στο ΠΑΣΟΚ και μετακόμισε με ενθουσιασμό. Τους πήγε δώρο και μια έδρα στην Ευρωβουλή, ως «ενθύμιο» από τον Κασσελάκη.
Αν δεν βρισκόταν στην πολιτική, θα σταδιοδρομούσε στο λαϊκό πάλκο, σαν τον Χρηστάκη που τραγουδούσε: «από κανάρα σε κανάρα θα πετάω…».
Τα κόκκαλα του Μαυρογυαλούρου θα τρίζουν με το «γελοίον του πράγματος». Ωστόσο, μην πυροβολείτε τον πιανίστα. Απλώς, κάποιος θα έπρεπε να μιλήσει στον πρόεδρο Ανδρουλάκη: τον πήρες στο ΠΑΣΟΚ, χωρίς να σκεφτείς «αν ήταν καλός, δεν θα τον κρατούσαν οι άλλοι;» Ήταν απαραίτητο να βγάζεις και φωτογραφία μαζί του;
Δεν σου πέρασε από το μυαλό ότι ο άνθρωπος κάνει συλλογή; Και μάλλον ήδη ξεσκονίζει πάλι τις μικρές αγγελίες: «Ζητείται πρόεδρος… δεκτοί και από επαρχία…»