Ποιος από τους δύο; Όχι «ποιος ξυρίζεται με Kolynos;», που έλεγε μια παλιά διαφήμιση, αλλά ποιος οργανώνεται με επάρκεια – για να αντιμετωπίσει την απερχόμενη κυβέρνηση στις προσεχείς εκλογές. Η Νέα Αριστερά (σ.σ. με την αναφορά σε «ΕΛΑΣ» εννοείται ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.) ή το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής;
Απάντηση: Ούτε ο ένας, ούτε ο άλλος. Ο μέσος ψηφοφόρος που επιθυμεί πολιτική αλλαγή – μετά από δύο θητείες Μητσοτάκη με αρνητικά αποτελέσματα για την κοινωνική πλειοψηφία – απογοητεύεται τόσο στην πορεία προς τις κάλπες, που αντί για την αναμέτρηση κυβέρνησης – αντιπολίτευσης, κυριαρχεί ο διαγκωνισμός ανάμεσα σε δύο αντίπαλους της.
Ένα κόμμα που έχει στη Βουλή ρόλο μείζονος αντιπολίτευσης και ένα άλλο που… δεν έχει ούτε έναν εκπρόσωπο στα παλαιά Ανάκτορα. Δεν χρειάζεται σοφία για να προκύψει ποιος ωφελείται. Η σύγκρουση με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. είναι το σημαντικότερο πλεονέκτημα του Πρωθυπουργού.
Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. δυσκολεύεται να χαράξει εκλογική στρατηγική με βάθος, καθώς δεν έχει η ίδια πολιτικό βάθος, ως κόμμα. Μέχρι στιγμής παραμένει προσωπικό εγχείρημα: Ένας πρώην Πρωθυπουργός επιδιώκει δεύτερη καριέρα, με άλλον πολιτικό φορέα, άλλο ιδεολογικό αφήγημα και άλλους υποστηρικτές. Επειδή δεν έχει διακριτή παραταξιακή ταυτότητα, καθετοποιημένη οργανωτική δομή και ηγετική ομάδα με ενιαία πολιτικά χαρακτηριστικά, χρησιμοποιεί ως πυξίδα αποκλειστικά τα δημοσκοπικά προϊόντα.
Αρκείται ότι του δίνουν προβάδισμα στο χώρο της αντιπολίτευσης και παραβλέπει ότι ταυτόχρονα δίνουν την εκλογική νίκη και την ακαταλληλότητα για την πρωθυπουργία στον Μητσοτάκη. Αυτός με τη σειρά του είναι μάλλον ευτυχής με την ιδέα ότι βασικός αντίπαλός του μπορεί να είναι ο συγκεκριμένος ο πρώην Πρωθυπουργός και κάνει ό,τι μπορεί να το διασφαλίσει.
Όσοι αυτοτοποθετούνται στον πυρήνα της Δημοκρατικής παράταξης περιμένουν πρωτίστως από το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να προσεγγίζει το εκλογικό σώμα με καθαρές θέσεις και ρεαλιστικές επιδιώξεις. Αλλά την ίδια στιγμή διακρίνουν περιορισμένη οξυδέρκεια στην προεκλογική του οργάνωση. Παρότι στο κομματικό σπιράλ υπάρχει πάντα το «ιστορικό ΠΑΣΟΚ». Φιγούρες της ιδρυτικής περιόδου όπως ο Λαλιώτης, ο Σκανδαλίδης, ο Σουλαδάκης ή ο Κακλαμάνης και άλλοι λιγότερο προβεβλημένοι.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα
Με ένα πράγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. μπορεί να «διαβάσει» την πολιτική στόχευση της Δεξιάς και τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει ο σημερινός επικεφαλής της εναντίον τους για να πετύχει – και μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Έχει δηλαδή ένα συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντί στην πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., της οποίας ο επικεφαλής ως κεντρικός αντίπαλος του Μητσοτάκη αθροίζει μόνο ήττες με κερασάκι την απουσία της λήγουσας τετραετίας. Ίσως για αυτό στο νέο κόμμα του είναι προτιμότερο να συγκρούεται με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ παρά με την κυβέρνηση.
Οι διορατικοί μάλιστα συγκρίνουν τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα για τις πυρκαγιές – που έμοιαζε περισσότερο με προστασία στην κυβέρνηση ζητώντας αναβολή της κριτικής για τα λάθη της – και το μένος με το οποίο αντιμετωπίζεται το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ από τα άπειρα πρόσωπα του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. που διεκδικούν ρόλο πολιτικού στελέχους.
Στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ ορισμένοι «παλιοί» θεωρούν πρόβλημα ότι, υπό τη ηγεσία Μητσοτάκη, η ΝΔ κατάφερε για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο, να έχει ένα είδος… «προγεφυρώματος» στο κόμμα τους. Έτσι ερμηνεύουν τουλάχιστον, ότι στην Άννα Διαμαντοπούλου αποδίδεται ότι επιδιώκει μετεκλογική συνεργασία με τη ΝΔ – κόντρα στην συλλογική συνεδριακή απόφαση και στη «φύση» του ΠΑΣΟΚ.
Ενδεχομένως τη χάραξη αποτελεσματικής εκλογικής τακτικής δυσχεραίνει και η ψευδαίσθηση της πρώτης θέσης – παρότι ούτε οι πιο αιθεροβάμονες δεν στοιχηματίζουν. Υποτιμάται έτσι η σημασία που θα έχει για τις πολιτικές μετεκλογικές εξελίξεις η ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ως ιστορικού φορέα της Δημοκρατικής παράταξης, σε ρόλο αξιωματικής αντιπολίτευσης, με το καλύτερο δυνατό ποσοστό.
Η στοιχειώδης λογική προβλέπει ότι θα είναι το κρίσιμο βήμα για να ξαναγίνει κυβερνώσα δύναμη – ακόμη και αν χρειαστεί να αλλάξει πρόσωπα και πράγματα στη δομή του. Δεν είναι λίγο, αν σκεφθεί κανείς από πού ξεκίνησε μετά την μνημονιακή πανωλεθρία του 4,6%.
Άλλοι κομματικοί παράγοντες θεωρούν αψυχολόγητη την ευκολία με την όποια η Χαρ. Τρικούπη παρασύρεται σε διαμάχες με τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., αφήνοντας στην άκρη το ιστορικό προνόμιο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να ηγείται της Δημοκρατικής παράταξης. Όπως το θεμελίωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το υπηρέτησε σε έναν βαθμό ο Σημίτης.
Εννοούν ότι με τη σημερινή ασύντακτη ηγετική ομάδα, το κόμμα που έδωσε κυβερνητική υπόσταση στη Δημοκρατική παράταξη μεταπολιτευτικά και σημάδεψε την Ελλάδα με τρεις Πρωθυπουργούς και έξι κυβερνητικές θητείες, συμπεριφέρεται ως… αμυνόμενο απέναντι στον νεόκοπο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Η πολιτική γραμμή του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ
Δείχνει ότι φοβάται τη διαρροή ψηφοφόρων του υπό την επήρεια της παλαιάς σαγήνης του Τσίπρα. Παρότι στις σημερινές συνθήκες το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ έχει τις προϋποθέσεις – και όσες δεν έχει οφείλει να τις δημιουργήσει- να επαναπατρίσει τις απώλειες μεταξύ 2012-19 -και να διεκδικήσει τη μερίδα του λέοντος στις νεότερες γενιές ψηφοφόρων.
Ενδεχομένως μπορεί και να ελκύσει και ψηφοφόρους του παλαιού ΣΥΡΙΖΑ που απομακρύνθηκαν από την πολιτική- και την κάλπη-πρώτα λόγω Καμμένου, στη συνέχεια λόγω Κασσελάκη και πλέον λόγω της αμοιβαδοποίησης του χώρου.
Συνεπώς η πολιτική γραμμή του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ – και ανεξάρτητα από το εκτόπισμα του επικεφαλής του – πρέπει να κατατείνει στην ανάδειξη της «ανωτερότητας« του στο παραταξιακό πλαίσιο και να το αποδεικνύει εμπράκτως.
Ας δούμε ένα παράδειγμα, αυτής της περιόδου. Προλαβαίνει να ακυρώσει τη βλακώδη απόφαση εορτασμού της 52ης επετείου της 3ης Σεπτέμβρη στην ιδιαίτερη πατρίδα του Ανδρουλάκη- σαν να πρόκειται επίδειξη τοπάρχη. Αντί για αυτό, να οργανώσει τριακόσιες – αριθμός: 300, μια σε κάθε Δήμο- κομματικές συγκεντρώσεις για να τιμήσει την ίδρυση του πανελλαδικά.
Δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ούτε κατά διάνοια δεν μπορεί να διεκπεραιώσει ένα τέτοια εγχείρημα, θα είναι απόδειξη ισχύος για το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, που θα δείξει ποιος είναι το αφεντικό στην Παράταξη, ιδιαίτερα στην περιφέρεια.
Με αυτό το δεδομένο, με επιχείρημα ότι η διασπορά ωφελεί μόνον τον Μητσοτάκη και στη βάση της αρχής «ο ισχυρότερος έχει και την ευθύνη της πρωτοβουλίας» το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ οφείλει να καλέσει τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. και τις λοιπές δυνάμεις σε συμπόρευση με βάση τις προτάσεις του.
Στην πραγματικότητα μόνο τυφλοί δεν μπορούν να δουν ότι η ΝΔ δεν θα ηττηθεί, όσο η αντίπαλη παράταξη δεν εκπροσωπείται από αντιστοίχως ισχυρό φορέα. Ποια άλλη κομματική δύναμη εκτός από το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μπορεί να ηγηθεί της συσπείρωσης που απαιτείται;
Ο κλεφτοπόλεμος Τσίπρα-Ανδρουλάκη
Όσο συνεχίζεται ο κλεφτοπόλεμος Τσίπρα-Ανδρουλάκη – και ακούγονται ακρότητες για το ποιος είναι «εχθρός» του άλλου – ο Μητσοτάκης ενισχύει τα χαρτιά του: Έχει οργανωμένο και αρκετά συμπαγές κόμμα με παραταξιακή συνείδηση στη βάση, διαθέτει οικονομικούς πόρους, μιντιακή ισχύ και ποίκιλες διασυνδέσεις και διαχειρίζεται το κράτος, μαζί με τα εγχώρια και κοινοτικά κονδύλια, με στόχο να διαμορφώσει ως νησίδες εκλογικής υποστήριξης.
Ενδεχομένως θα εντάξει στο οπλοστάσιο του την αναθέρμανση του Κυπριακού και σίγουρα την ελληνικη προεδρία στην Ευρωπαικη Ένωση.
Ας υπάρχουν αυταπάτες: οι εκλογες σε χρονο που εφάπτεται της 1ης Ιουλίου 2027, ώστε να προβάλει την εκπροσώπηση της χωράς με το δίλλημα: «εγώ ή το συνονθύλευμα των άλλων;».
Κοντολογίς το «σύστημα Μητσοτάκης οργανώνεται» , αλά οι αντίπαλοι του κοιμούνται τον ύπνο του δίκαιου και βλέπουν ένα παραπλανητικό όνειρο: δημοσκοπικά το 70% θέλει να φύγει η ΝΔ, αρα… θα φύγει. Πλανώνται.
Αυτό ακριβώς το στοιχείο θέλει να αξιοποιήσει η ΝΔ: να χρησιμοποιήσει το 70%, για να συσπειρώσει το υπόλοιπο 30%. Που μπορεί να είναι μεγαλύτερο λόγω της αποχής.
Ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. είναι μάλλον εξω από το κλίμα των εξελίξεων συνιστά έναν παραπάνω λόγο για το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να βγει από αυτό το λήθαργο και να βγάλει και τη Δημοκρατική παράταξη από τη σύγχυση.
Ο κοιμώμενος γίγαντας
Όσο ενισχύεται η συλλογική αίσθηση ότι το σύστημα Μητσοτάκης διευκολύνει τον Τσίπρα, οι ως τώρα αδιάφοροι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, πεισμώνουν και δημιουργούν τείχος αδιαπέραστο για τον πρώην Πρωθυπουργό.
Για πολίτικούς αναλυτές, αν ξυπνήσει ο κοιμώμενος γίγαντας του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. θα δει τη σκόνη του.
Αρκεί ο Ανδρουλάκης να μην αφήσει περιθώρια νέων οπορτουνιστικών αμφισβητήσεων και εσωστρέφειας. Να εξηγήσει στα στελέχη του που λοξοκοιτούν προς τον Μητσοτάκη ότι ο χώρος θα τους αποβάλει. Και σε όσους προσβλέπουν στον Τσίπρα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. οφείλει να στοιχηθεί στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και όχι το αντίθετο.
Όσοι συνυπολογίζουν τη νεότερη πολιτική ιστορία στις αναλύσεις τους, καταλήγουν ότι από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μόνο μπορεί να προκύψει εκ νέου η κυβερνώσα προοπτική της Παράταξης. Όσο κι αν δεν είναι η ώρα του να κατανικήσει τη Δεξιά – πολύ περισσότερο δεν είναι η ώρα κανενός άλλου..
Εφόσον στις εκλογές το σημερινό ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ «κοντύνει», όσο γίνεται, τον Μητσοτάκη και ταυτόχρονα κλείσει τον λογαριασμό με το ευκαιριακό κόμμα Τσίπρα, στην επομένη φάση, με οποιαδήποτε ηγεσία, να φέρει το παιχνίδι με τη ΝΔ στα παραδοσιακά μαρμαρένια αλώνια: Και τώρα οι δυο μας. Όποιος βλέπει άλλη στρατηγική, να σηκώσει το χέρι…