Σε ηλικία 81 ετών απεβίωσε ο Διονύσης Σαββόπουλος, το βράδυ της Τρίτης 21 Οκτωβρίου 2025, αφήνοντας πίσω του μια ανεκτίμητη μουσική και πολιτιστική κληρονομιά. Ο εξαιρετικός καλλιτέχνης, τα τελευταία χρόνια της ζωής του, πάλευε με τον καρκίνο, μια μάχη που είχε μοιραστεί δημόσια μέσω της αυτοβιογραφίας του «Γιατί τα χρόνια τρέχουν χύμα». Σε αυτό το έργο, με απόλυτη ειλικρίνεια, περιγράφει για πρώτη φορά τη διάγνωση που έλαβε, τις θεραπείες που ακολούθησε και τις δύσκολες στιγμές όπου βρέθηκε αντιμέτωπος με τους φόβους και την αξιοπρέπειά του.
Διαβάστε: Διονύσης Σαββόπουλος: Τα μηνύματα αγάπης και το “αντίο” σε έναν θρύλο της μουσικής
Η διάγνωση του Σαββόπουλου με καρκίνο στον πνεύμονα
Στην αυτογραφία του αποκαλύπτει ότι διαγνώστηκε με καρκίνο στον πνεύμονα λίγο μετά την ολοκλήρωση των ζωντανών εμφανίσεών του μαζί με τον Μανώλη Μητσιά στο «Άλσος». «Επειδή είχα χρόνο διαθέσιμο πήγα στους γιατρούς λόγω κάποιων ενοχλήσεων. Οι εξετάσεις έδειξαν καρκίνο στον πνεύμονα. Ήταν ξαφνικό; Όχι τόσο πολύ. Εδώ και πάνω από πενήντα χρόνια ήμουν συνεχώς γκούχου–γκούχου. Να προσέχετε! Αν – ο μη γένοιτο – σας συμβεί κάτι παρόμοιο μην τρομάξετε· αντιμετωπίστε το», ανέφερε χαρακτηριστικά.
«Μισό πνευμόνι μου αφαιρέθηκε»
Ο αγαπημένος τραγουδοποιός αναφέρθηκε στη δύσκολη χειρουργική διαδικασία στην οποία υποβαλλόταν χωρίς να χάσει τη γνωστή αίσθηση χιούμορ και τη φιλοσοφική στάση απέναντι στη ζωή: «Μου αφαιρέθηκε μισός πνευμόνας κι ύστερα μπήκα σε θεραπείες που είχαν παρενέργειες όπως κόπωση και αδυναμία». Αυτή η αναφορά αποτύπωνε την αποδοχή αλλά και το θάρρος με τα οποία αντιμετώπισε την ασθένεια.
Η δοκιμασία κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID–19
Δυο χρόνια μετά τη διάγνωσή του το 2022 ο Διονυσιος Σαββάπολος βρήκε μπροστά τον κορονοιό σε μία στιγμή που η υγείατου ήταν ήδη επιβαρυμένη από τις θεραπείες. Περιγράφοντας την εμπειρία αυτή λέει: “Κατά τη διάρκεια των ανοσοθεραπειών μου στο νοσοκομείο δέχτηκα πρόσκληση να δώσω συναυλίες στην Κρήτη για να τιμήσουμε εκατό χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή… Πήγαμε λαμβάνοντας όλες τις προφυλάξεις αλλά μόλις γύρισα αρρώστησα βαριά”.
< br />Η στιγμή ντροπής έγινε μάθημα ζωής.
Ένα συγκλονιστικό επεισόδιο στην αυτογραφία είναι όταν ξυπνά στο νοσοκομείο νιώθοντας τελείως εξαντλημένος αλλά παράλληλα απελευθερωμένος : “Ξυπνώ ένα βράδυ μούσκεμα… Έχω κάνει χαμό… Πρέπει να φωνάξω τους νοσηλευτές; Εδώ είναι ο Σαββάπολος! Αλλά γίνεται! Χτύπησα το κουδούνι κι ήρθαν οι νοσηλεύτριες…”< br />
< br/>
Η εμπειρία στο νοσοκομείο.
Από τα πιο ανθρώπινα κομμάτια της αφήγησήςτου είναι όταν περιγράφει πως ξαναγεννήθηκε μέσα από αυτή την κατάσταση : “Και καθώς ήμουνα έτσι ένιωσα ότι δεν έχει σημασία τίποτα πλέον· σαν να ‘φυγε ένα βάρος”, γράφοντας για τις γυναίκες που τον φρόντισαν σ’ αυτές τις δύσκολές στιγμές .< br/>
< br />
Το μήνηυμα προς τους αναγνώστες.
Με μεγάλη ευθύτητα καλεί τους αναγνώστες να μην φοβάται ούτε τις δυσκολίες ούτε τον πόνο:< br/>
“Ακόμη κι αν σας συμβεί κάτι τέτοιο μη φοβάστε· αντιμετωπίσετε αυτό”. Με αυτά τα λόγια συμπυκνωθεί όλη η στάση ζωής ενός ανθρώπου γεμάτου σοφία.