«Αυτός είναι τόσο ικανός, που είναι ικανός για όλα». Με αυτή τη φράση ο Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, ο «πατριάρχης» της μεταπολεμικής Ιταλίας, είχε περιγράψει τον Τζούλιο Αντρεότι, την «αλεπού» της ιταλικής πολιτικής σκηνής. Αν ο ντε Γκάσπερι είχε την καλοσύνη να στρέψει το βλέμμα του προς τις πρόσφατες γελοιότητες του ΣΥΡΙΖΑ, η δήλωσή του θα ήταν κάπως διαφορετική: «Αυτοί είναι τόσο ανίκανοι, που είναι ικανοί για όλα».
Η απόφαση που ελήφθη χθες από την Πολιτική Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα αληθινό μνημείο πολιτικής γελοιοποίησης και ηθικού αμοραλισμού. Στην ουσία αποφάσισαν να αποδράσουν από τον ΣΥΡΙΖΑ και να αυτοπροταθούν στο μέχρι πρότινος αόρατο «κόμμα Τσίπρα». Ας κάνουμε τρεις παρατηρήσεις στην αρχή. Πρώτον, κανείς δεν τους προσκάλεσε, καθώς ο Τσίπρας έχει δηλώσει ξεκάθαρα ότι (τους περισσότερους) δεν επιθυμεί ούτε να τους βλέπει.
Δεύτερον, στην πρώτη γραμμή αυτής της μεγάλης αποχώρησης βρέθηκε ο ίδιος ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Φαίνεται πως στην Κουμουνδούρου οι καπετάνιοι εγκαταλείπουν το πλοίο πρώτοι όταν αυτό αρχίζει να βυθίζεται. Τέτοια αξιοπρέπεια…
Τρίτον, ακόμη και οι πιο τυφλοί αντιλαμβάνονται ότι η μοναδική έγνοια των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ήταν πώς θα διατηρήσουν τις βουλευτικές τους θέσεις, αφού το κόμμα τους μάλλον θα παρακολουθεί την επόμενη Βουλή από τα σκαλιά του «Άγνωστου Στρατιώτη» και λίγο πιο μακριά αν ο Ν. Δένδιας κάνει τη δουλειά του. Αυτή η ομάδα της Κουμουνδούρου έχει πρωτοστατήσει τα τελευταία χρόνια σε κάθε είδους αθλιότητα.
Πολλοί εξ αυτών διακρίθηκαν ως οι πιο αποτυχημένοι υπουργοί των κυβερνήσεων υπό τον ΣΥΡΙΖΑ. Διατήρησαν για χρόνια τον Τσίπρα σε κατάσταση αιχμαλωσίας και εμπόδισαν συνειδητά και συστηματικά την αλλαγή φυσιογνωμίας ενός κόμματος – ερείπιο. Έπειτα τον ώθησαν προς την έξοδο ενώ κάποιοι εξ αυτών τον χαρακτήρισαν «βαρίδι».
Στη συνέχεια κατάφεραν να αφήσουν το κόμμα στα χέρια ενός προσωρινού προσώπου όπως ο Κασσελάκης. Από τότε ανέσυραν τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας του σταλινισμού και προχώρησαν σε μια καθαίρεση μέσα από ένα συνέδριο με χαρακτηριστικά… μπουζουξίδικων! Έτσι συνεχίζουν τη λαμπρή πορεία τους προς το 3% και την… εξωκοινοβουλευτική αριστερά.
Και τώρα επιθυμούν να επιστρέψουν για να σώσουν την αριστερά, τη χώρα και τη δημοκρατία; Απίστευτο! Αυτοί οι άσωτοι… Μπορώ μόνο να φανταστώ ότι αν ποτέ δημιουργηθεί το «κόμμα Τσίπρα», θα συναντήσουν κλειστές πόρτες παντού – εκτός ίσως από δύο-τρεις εξαιρέσεις. Μέχρι τότε όμως καλό θα ήταν αν δεν ντρέπονται να ξαναδιαβάσουν τους στίχους του μεγάλου Μανώλη Αναγνωστάκη: «Α, ρε Λαυρέντη, εγώ που μόνο το ‘ξερα τι κάθαρμα ήσουν…». Και για όσους αναρωτιούνται: Για όλους αυτούς τους «Λαυρέντηδες» μιλάει ο ποιητής.
Θ.ΤΣ.