Οι διαδοχικές ρήξεις περιβάλλουν το πολιτικό εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού, με όλο και περισσότερα πρόσωπα που αρχικά στάθηκαν στο πλευρό της, από συγγενείς θυμάτων των Τεμπών και συνεργάτες, έως και στελέχη της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία», να απομακρύνονται. Την Τετάρτη, ο Θανάσης Αυγερινός, μέχρι πρότινος υπεύθυνος επικοινωνίας και εκπροσώπησης του κινήματος στα ΜΜΕ, αποκάλυψε ότι ουσιαστικά είχε παραγκωνιστεί, καθώς, όπως ισχυρίζεται, από τις 12 Ιουλίου λειτουργούσε στο κόμμα ένα «παράλληλο Γραφείο Τύπου» άγνωστο σε εκείνον.
Αν και δεν πρόκειται για ένα ομοιόμορφο μέτωπο κατά της Μαρίας Καρυστιανού ούτε για αποχωρήσεις με κοινό αίτιο, σταθερά επανέρχονται ορισμένες κατηγορίες: έλλειψη συλλογικών διεργασιών, κλειστοί κύκλοι συνεργατών, παράλληλα κέντρα αποφάσεων, απουσία διαφάνειας και σύγχυση σχετικά με την χάραξη της πολιτικής γραμμής του κόμματος.
Η ρήξη με τους συγγενείς θυμάτων των Τεμπών
Το πρώτο σημαντικό ρήγμα εμφανίστηκε ακόμη πριν την επίσημη παρουσίαση του νέου κόμματος. Όταν η Μαρία Καρυστιανού εξέφρασε την πρόθεση ίδρυσης πολιτικού φορέα, μέλη του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών ξεκαθάρισαν ότι επρόκειτο για προσωπική της απόφαση και όχι για συλλογική του Συλλόγου.
Οι συγγενείς δεν αμφισβήτησαν το δικαίωμά της να πολιτευτεί. Εξέφρασαν, ωστόσο, προβληματισμό για τη δυνατότητα να χαράσσει κομματική πορεία και ταυτόχρονα να εκπροσωπεί έναν Σύλλογο με διακριτή αποστολή: την αναζήτηση της αλήθειας και την απόδοση δικαιοσύνης για τα θύματα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος.
Η αντιπαράθεση κορυφώθηκε τον Ιανουάριο του 2026, όταν πέντε μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου ζήτησαν την παραίτησή της από την προεδρία, επισημαίνοντας σε επιστολή τους ότι ο Σύλλογος δεν θα έπρεπε να αποτελέσει «όχημα για προσωπικές φιλοδοξίες», ενώ της ζητήθηκε να παραδώσει τις τραπεζικές κάρτες του Συλλόγου. Λίγες ημέρες αργότερα, η Μαρία Καρυστιανού αποχώρησε από το ΔΣ και νέος πρόεδρος εξελέγη ο Παύλος Ασλανίδης. Δημόσια αποστάσεις κράτησαν και άλλοι συγγενείς, όπως ο Πάνος Ρούτσι, που δήλωσε ότι ο αγώνας του αφορούσε το παιδί του και όχι την ένταξή του σε κόμμα. Ο Νίκος Πλακιάς εξέφρασε την άποψη ότι η ίδρυση πολιτικού φορέα εκείνη τη στιγμή δεν συνέδραμε στον δικαστικό αγώνα των οικογενειών. Παράλληλα, υπήρχαν και συγγενείς που αναγνώριζαν το δικαίωμα της κ. Καρυστιανού να πολιτευτεί, γεγονός που καταδεικνύει την απουσία ενιαίας στάσης απέναντί της.
► Οι 9 «Απόστολοι» της Μ. Καρυστιανού – Ποιοι συμμετέχουν στο Πολιτικό Συμβούλιο της «Ελπίδας»
Η πρώτη, λοιπόν, μεγάλη απομάκρυνση δεν προέκυψε από μια τυπική εσωκομματική διαφωνία. Αφορούσε το κατά πόσον το σημαντικό κοινωνικό και συμβολικό κεφάλαιο που προήλθε από τον αγώνα για τα Τέμπη μπορούσε να μεταφερθεί αυτούσιο στην πολιτική αρένα και ποιος είχε το δικαίωμα να το εκπροσωπήσει.
Από τον σχεδιασμό με τον Καραχάλιο στον ανοιχτό πόλεμο
Ακολούθησε η μετωπική σύγκρουση με τον Νίκο Καραχάλιο. Ο επικοινωνιολόγος είχε δηλώσει ότι συμμετείχε στις αρχικές συζητήσεις για τη δημιουργία ενός ευρύτερου κινήματος πολιτών, το οποίο θα επεκτεινόταν πέρα από τα Τέμπη, με στόχο να εκφράσει κοινωνικές αντιδράσεις και από άλλες σημαντικές υποθέσεις.
Η συνεργασία τους, ωστόσο, εξελίχθηκε σε δημόσιο πόλεμο. Ο κ. Καραχάλιος κατηγόρησε την Μαρία Καρυστιανού για άρνηση κριτικής, έκανε λόγο για αυταρχική συμπεριφορά και υποστήριξε ότι το εγχείρημα κινούνταν προς υπερδεξιές πολιτικές θέσεις. Οι τοποθετήσεις αυτές αποτελούν δικούς του ισχυρισμούς και πολιτικές κρίσεις, όχι διαπιστωμένα γεγονότα.
Επιπλέον, ο κ. Καραχάλιος προέβη σε σοβαρές καταγγελίες, συνδέοντας τη δημιουργία του κόμματος με ρωσικές παρεμβάσεις. Η Μαρία Καρυστιανού και ο Θανάσης Αυγερινός απάντησαν με μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση, απαιτώντας την παρουσίαση στοιχείων για τους ισχυρισμούς τους.
Οι αποχωρήσεις εντός της «Ελπίδας»
Οι δυσχέρειες έγιναν ακόμη πιο εμφανείς μετά την επίσημη παρουσίαση του κόμματος. Μέσα σε λίγες εβδομάδες, άρχισαν να καταγράφονται αποχωρήσεις προσώπων που είχαν στηρίξει ενεργά την ίδρυση του κόμματος. Ξεχώρισε η αποχώρηση του Βασίλη Κοκοτσάκη, πραγματογνώμονα των οικογενειών θυμάτων των Τεμπών και προσώπου που συνδέθηκε στενά με την έρευνα του δυστυχήματος. Ο ίδιος κατήγγειλε οργανωτικές ελλείψεις, απουσία σαφών κανόνων και λογοδοσίας, καθώς και λειτουργία γύρω από «αυλές» και προσωπικές επιρροές. Υποστήριξε ότι ο φορέας είχε πάρει διαφορετική πορεία από αυτήν που ο ίδιος είχε αρχικά οραματιστεί. Ακολούθησε ο πτέραρχος εν αποστρατεία Αθανάσιος Παπανικολάου, ο οποίος ανέφερε ότι η πραγματική λειτουργία του κινήματος διέφερε από την αρχική του εικόνα. Κατά τον ίδιο, τον οργανωτικό έλεγχο είχε εγκάρδια αναλάβει συγκεκριμένος πυρήνας προσώπων, αρκετά από τα οποία προέρχονταν από τον χώρο της ΝΙΚΗΣ.
Στο παρασκήνιο αυτών των αποχωρήσεων, δημοσιεύματα ανέφεραν δύο διακριτές αντιλήψεις για τη συγκρότηση του κόμματος: από τη μία, όσοι επιθυμούσαν ένα ανοιχτό κίνημα πολιτών με οριζόντιες διαδικασίες, και από την άλλη, στελέχη που προτιμούσαν μια πιο συγκεντρωτική και αυστηρά κομματική δομή. Είχε προηγηθεί και η απομάκρυνση του Νίκου Σκιαδά, ενός από τα πρόσωπα που στάθηκαν κοντά στην Μαρία Καρυστιανού στα πρώτα βήματα της δημόσιας πορείας της. Ο ίδιος δήλωσε αργότερα ότι αισθάνθηκε προδομένος και απέδωσε τη δική του αποχώρηση, μεταξύ άλλων, στη σύγκρουσή του με τον Θανάση Αυγερινό αλλά και στην υπονόμευσή του από την Μαρία Γρατσία.
Θανάσης Αυγερινός: Από πανίσχυρος συνεργάτης… παραγκωνισμένος
Η αποχώρηση του Θανάση Αυγερινού από την επικοινωνιακή ηγεσία αποκτά, υπό αυτό το πρίσμα, ιδιαίτερη σημασία. Το πρόσωπο που προηγούμενοι αποχωρήσαντες παρουσίαζαν ως ισχυρό μέλος του στενού πυρήνα της Καρυστιανού καταγγέλλει σήμερα ότι βρέθηκε και ο ίδιος στο περιθώριο. Ο κ. Αυγερινός ανακοίνωσε ότι εδώ και πολλές ημέρες δεν είχε «ουδεμία ευθύνη» για την επικοινωνιακή δραστηριότητα του κόμματος ούτε για την εκπροσώπησή του στα ΜΜΕ. Παράλληλα, ανέφερε ότι πληροφορήθηκε εκ των υστέρων την ύπαρξη άλλου Γραφείου Τύπου, ενώ εξαπέλυσε αιχμές για «ύποπτους και φυτευτούς συμβουλάτορες των διαδρόμων».
Ουσιαστικά, με τη δήλωσή του περιγράφει δύο «μηχανισμούς» που λειτουργούν εντός του κόμματος: τον επίσημο, του οποίου είχε την ευθύνη ο ίδιος, και έναν παράλληλο, ο οποίος λάμβανε αποφάσεις χωρίς να τον ενημερώνει.
Και αυτή είναι ενδεχομένως η πιο χαρακτηριστική εικόνα της κρίσης που αντιμετωπίζει το κόμμα. Δηλαδή, ακόμη και πρόσωπα που θεωρούνταν μέρος του κλειστού πυρήνα καταγγέλλουν ότι τελικά υπήρχε ένας ακόμη στενότερος κύκλος, στον οποίο δεν είχαν πρόσβαση.
Η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» παρουσιάστηκε ως ένα ανοιχτό κίνημα πολιτών, το οποίο θα επιχειρούσε να μεταφέρει στην πολιτική την κοινωνική απαίτηση για δικαιοσύνη, λογοδοσία και διαφάνεια. Ωστόσο, οι διαδοχικές αποχωρήσεις συνοδεύονται από καταγγελίες πρώην συνεργατών ότι στο εσωτερικό του λειτουργούν «αυλές», άτυποι σύμβουλοι και επικαλυπτόμενα κέντρα εξουσίας. Η Μαρία Καρυστιανού απορρίπτει αυτή την εικόνα. Μετά τις αποχωρήσεις έκανε λόγο για «λάσπη», συκοφαντία και προσπάθεια διάσπασης του κινήματος. Υποστήριξε επίσης ότι οι κατηγορίες ήταν γενικές, πρόωρες και άδικες, καθώς ο φορέας βρισκόταν ακόμη στη διαδικασία συγκρότησης των δομών του, οι οποίες, όπως σημείωσε, θα καθορίζονταν δημοκρατικά από τους πολίτες.
Η νέα υπόθεση Αυγερινού, ωστόσο, προσθέτει ένα ακόμη επεισόδιο σε μια αλυσίδα συγκρούσεων. Και όσο τα πρόσωπα που είχαν βρεθεί κοντά στη Μαρία Καρυστιανού αποχωρούν αφήνοντας πίσω τους αιχμές, τόσο το πολιτικό της εγχείρημα καλείται να απαντήσει όχι μόνο στις επιθέσεις των αντιπάλων του, αλλά και σε ένα πολύ πιο δύσκολο ερώτημα: στο γιατί τόσοι από τους αρχικούς συνοδοιπόρους του καταλήγουν, ο ένας μετά τον άλλον, απέναντί του.