Ο Γιώργος Σέμος θα κρατήσει για πάντα στη μνήμη του τις πέντε ημέρες που βίωσε στον πόλεμο. Δεν ήταν απλώς θεατής, αλλά συμμετείχε ενεργά στην ιστορία. Στο Ισραήλ, κατά τη διάρκεια των επιθέσεων από το Ιράν, ένιωσε τον τρόμο, την αγωνία και την απόλυτη αβεβαιότητα. Όταν τελικά κατάφερε να επιστρέψει στην Ελλάδα με στρατιωτικό αεροσκάφος, τα ξημερώματα της Τετάρτης 18 Ιουνίου, δεν ήταν ο ίδιος άνθρωπος. Επέστρεψε σώος, αλλά όπως λέει χαρακτηριστικά «με κομμάτια μου πίσω». Ο Έλληνας καλλιτέχνης περιγράφει με έντονο τρόπο την εμπειρία του: τα καταφύγια, τις σειρήνες και τον τρόμο της αναμονής καθώς και τα βλέμματα των παιδιών που έτρεχαν για να σωθούν. Αναφέρεται στην κρυφή δύναμη που κράτησε τους ανθρώπους όρθιους – την ανθρωπιά. Και στέλνει ένα μήνυμα που υπερβαίνει σύνορα και ιδεολογίες: «Η Ειρήνη δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ανάγκη».
Γιώργος Σέμος: «Ήταν σαν να ζούσα έναν εφιάλτη με τα μάτια ανοιχτά»
Πώς βίωσες την παραμονή σου στο Ισραήλ σε αυτή τη δύσκολη περίοδο;
«Ήταν σαν να ζούσα σε έναν εφιάλτη με τα μάτια ανοιχτά. Κάθε ήχος από μακριά με έκανε να παγώνω.Κάθε ειδοποίηση εισβολής πυραύλου ήταν μια προσευχή για να είναι η τελευταία φορά. Η παραμονή μου στο Ισραήλ σε μια περίοδο όπου ο πόλεμος είχε γίνει καθημερινότητα με επηρεάζει βαθιά. Ζούσαμε στα καταφύγια πολλές ώρες κάθε μέρα και κοιμόμασταν ντυμένοι με τις βαλίτσες έτοιμες ανά πάσα στιγμή για φυγή.Οι νύχτες περνούσαν χωρίς ύπνο – μόνο λίγες ώρες ξεκούρασης συνοδευόμενες από φόβο καρφωμένο στο στήθος μου.»
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα των παιδιών»
Ποιες ήταν οι πιο δύσκολες στιγμές κατά την επιστροφή σας στην Ελλάδα;
«Το ελληνικό προξενείο μας υποστήριξε άμεσα από την αρχή – ήτανε δίπλα μας καθ’ όλη τη διάρκεια της κρίσης όχι μόνο οργανώνοντας τη διαδικασία απομάκρυνσης αλλά προσφέροντας ψυχική στήριξη.»