Η σημερινή ημέρα, Πέμπτη 9 Οκτωβρίου, είναι γεμάτη συναισθηματική φόρτιση για τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και την οικογένειά του. Περίπου ένα μήνα μετά την απώλεια του πατέρα του, Δημήτρη Κωνσταντάρα, ο γνωστός παρουσιαστής προσπαθεί να βρει τρόπο να αντιμετωπίσει το κενό που άφησε πίσω του ο άνθρωπος που αγαπούσε και ήταν στήριγμα για όλους. Σήμερα θα γιόρταζε τα 79α γενέθλιά του, και αυτή η ημερομηνία φέρνει στην επιφάνεια μνήμες, συναισθήματα και μια βαθιά νοσταλγία για τις στιγμές που δεν θα επιστρέψουν ποτέ.Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας, γνωστός για τη διακριτικότητα και την ευγένειά του, αποφάσισε να εκφράσει τη θλίψη του μέσω μιας απλής αλλά ισχυρής ανάρτησης στα social media. Με ένα βίντεο γεμάτο σιωπή,εικόνες και συναισθήματα,τίμησε τη μνήμη του πατέρα με έναν ανθρώπινο και αυθεντικό τρόπο — ακριβώς όπως ήταν η σχέση τους.
Η συγκινητική ανάρτηση από τον Λάμπρο Κωνσταντάρα
Στην ανάρτηση που έκανε ο Λάμπρος Κωνσταντάρας στο Instagram δεν χρειάζονταν πολλά λόγια για να αποδώσει το μήνυμα της απώλειας και της αγάπης. Επισκέφθηκε το πατρικό σπίτι όπου κάθε χρόνο η οικογένεια συγκεντρώνεται για να γιορτάσουν τα γενέθλια του Δημήτρη — σβήνοντας μαζί τα κεράκια γύρω από το τραπέζι με χαμόγελα. Αυτή τη φορά όμως κυριαρχούσε η σιωπή.Στο βίντεο που δημοσίευσε, ο Λάμπρος δείχνει το άδειο καθιστικό, τις φωτογραφίες του πατέρα στους τοίχους καθώς και το γραφείο όπου περνούσε πολλές ώρες. Η λεζάντα συνοδευτικά έγραφε απλά: «Σήμερα θα είχαμε οικογενειακή μάζωξη…»Μια φράση που στην απλότητά της κουβαλά όλο το βάρος της απουσίας καθώς επίσης την αγάπη που παραμένει αναλλοίωτη με τον χρόνο.
Δύσκολες στιγμές στον αέρα
Νωρίτερα σήμερα το πρωί, ο παρουσιαστής βρέθηκε καλεσμένος στο «Breakfast@Star», όπου με δακρυσμένα μάτια αναφέρθηκε στη σημερινή ημέρα καθώς επίσης στα γενέθλια του πατέρα του. Δεν κατάφερε να κρύψει τη συγκίνησή του ενώ μίλησε για τη δύναμη που προσπαθεί να αντλήσει από τις αναμνήσεις τους.Σε προηγούμενη συνέντευξή του στο «Πρωινό» στον ΑΝΤ1 είχε αποκαλύψει ειλικρινώς την πάλη των τελευταίων χρόνων με τον καρκίνο:«Είχε προβλήματα υγείας κι έπρεπε συχνά να πηγαίνει στο νοσοκομείο. Είχε νικήσει τον καρκίνο πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια αλλά δυστυχώς επέστρεψε ξανά. Υποβλήθηκε σε θεραπείες οι οποίες ήταν πολύ δύσκολες γι’ αυτόν. Μια μέρα μου τηλεφώνησε η μητέρα μου… δεν ήμουν προετοιμασμένος γι’ αυτό. Το ξαφνικό πάντα σοκάρει». Ο Λάμπρος μέσα στη σιωπή και την σεμνότητάτου δείχνει πώς μπορεί η απώλεια να μετατραπεί σε ανάμνηση κι αυτή σε δύναμη γιατί όπως είπε κι εκείνος «θα είχαμε σήμερα οικογενειακή μάζωξη» — ίσως κάπως έτσι έγινε τελικά.