Σοκ και θλίψη έχει προκαλέσει η είδηση του θανάτου του πρωτοπρεσβυτέρου Ευστρατίου Δήσσου, ο οποίος βρέθηκε νεκρός να επιπλέει στη θαλάσσια περιοχή της Πεδής, στη Λέσβο.
Η δυσάρεστη είδηση έγινε γνωστή στο Μανταμάδο και σε ολόκληρο το νησί, σκορπώντας θλίψη στην τοπική κοινωνία. Παρά τις άμεσες προσπάθειες που έγιναν για να επανέλθει στη ζωή, ο 88χρονος ιερέας, προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, είχε ήδη χάσει τη ζωή του.
Ο πατέρας Ευστράτιος, γνωστός σε πολλούς ως παπα Στρατής, αφιέρωσε τη ζωή του στην Εκκλησία και στο θρησκευτικό του έργο, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην ανάπτυξη και την παγκόσμια αναγνώριση του προσκυνήματος. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός για το πλούσιο φιλανθρωπικό του έργο. Μαζί με τον εφημέριο του ναού, πατέρα Χρήστο, υπήρξε πρωτεργάτης στη δημιουργία του γηροκομείου του Μανταμάδου, αξιοποιώντας πόρους της Εκκλησίας για την υποστήριξη των ηλικιωμένων.
Πριν από περίπου πέντε χρόνια, είχε βιώσει την απώλεια της συζύγου του. Αφήνει πίσω του τρία παιδιά: μία κόρη και δύο γιους, εκ των οποίων ο Μιχάλης Δήσσος, Αντιπεριφερειάρχης, είναι γνωστός και για την συμμετοχή του στην ψαλτική τέχνη.
Οι ακριβείς συνθήκες υπό τις οποίες έχασε τη ζωή του ο πατέρας Ευστράτιος παραμένουν άγνωστες. Το Λιμεναρχείο έχει αναλάβει την έρευνα του περιστατικού, ενώ έχει διαταχθεί η διενέργεια νεκροψίας-νεκροτομής, προκειμένου να διαπιστωθούν τα αίτια του θανάτου.
Ο αείμνηστος ιερέας υπηρέτησε το ιστορικό προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών από την 7η Ιουνίου 1970 μέχρι και την ημέρα του θανάτου του. Γεννήθηκε στη Μήθυμνα στις 8 Νοεμβρίου 1938.
Η πορεία του στην ιεροσύνη ξεκίνησε το 1966, όταν χειροτονήθηκε διάκονος και στη συνέχεια ιερέας. Η πρώτη του τοποθέτηση ήταν στην Πελόπη, κοντά στο Μανταμάδο. Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του στο προσκύνημα του Ταξιάρχη, ο πατέρας Ευστράτιος επέδειξε αξιοσημείωτη δραστηριότητα, φέρνοντας εις πέρας σημαντικά έργα ανακαίνισης του Ναού, καθώς και πληθώρα φιλανθρωπικών πρωτοβουλιών.
Μεταξύ των έργων του συγκαταλέγονται η ανέγερση και λειτουργία οικοτροφείου για αριστούχους μαθητές Γυμνασίου, οι εργασίες αποκατάστασης του ποταμού που διαρρέει το προσκύνημα, καθώς και άλλες τεχνικές παρεμβάσεις. Επίσης, αφιέρωσε χρόνο στην καταγραφή της παράδοσης του Μανταμάδου, συνεισφέροντας στη συγγραφή βιβλίων και ημερολογίων-λευκωμάτων.
Επιπλέον, δημιούργησε την «Στέγη αγάπης», η οποία παρείχε καθημερινά δωρεάν γεύματα στους ηλικιωμένους της περιοχής, και συνέβαλε στην ίδρυση ενός μεγάλου γηροκομείου.
Η προσφορά του αναγνωρίστηκε επίσημα το 1978, όταν του απονεμήθηκε το οφίκιο του Πρωτοπρεσβυτέρου από τον αείμνηστο Μητροπολίτη Μηθύμνης Ιάκωβο. Η σημασία του έργου του επιβεβαιώθηκε περαιτέρω κατά τις επισκέψεις του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Καλλονή και το Μανταμάδο, όπου του απονεμήθηκε ο Σταυρός της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, ως ελάχιστη αναγνώριση της αφοσίωσής του.