«Ο κ. Βερβεσός αποφάσισε να ξεπεράσει τα όρια της θεσμικής του ιδιότητας, απομακρυνόμενος από την αντικειμενικότητα και την αμεροληψία, εκφράζοντας προσωπικές θέσεις και απόψεις», δήλωσε ο Παύλος Μαρινάκης αναφερόμενος στον ρόλο του προεδρεύοντος της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων. Σχολιάζοντας προηγούμενες δηλώσεις του κ.Βερβεσού,τόνισε ότι κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δεν λειτουργούσε ως θεσμικός παράγοντας. «Ο κ. Βερβεσός επέλεξε να υιοθετήσει μια πολιτική στάση και αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας εργαλειοποίησης ενός τραγικού συμβάντος»,πρόσθεσε.
Ιδιαίτερα σφοδρός απέναντι στον πρόεδρο της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων, ο κ. Μαρινάκης τον κατηγόρησε ότι «πολιτικολόγησε βασισμένος σε πληροφορίες που δεν αντανακλούσαν την πραγματικότητα». Επιπλέον ανέφερε: «Όταν επιλέγεις να εκφράσεις γνώμη και να διατυπώσεις σοβαρές κατηγορίες περί συγκάλυψης, αυτό δεν συνιστά απλή κρίση αλλά πολύ σοβαρή καταγγελία». Θέτοντας το ερώτημα «πόσο αξιόπιστος είσαι;», ο κ. Μαρινάκης αναρωτήθηκε πόσο πραγματικά επιθυμεί κάποιος να φωτίσει όλες τις πτυχές της υπόθεσης όταν ο ίδιος αποκρύπτει την αλήθεια.
Αναφέρθηκε επίσης σε μια προηγούμενη δήλωσή του για «την αντίστροφη συγκάλυψη», υπογραμμίζοντας ότι πλέον είναι σαφές τι εννοούσε με αυτήν τη φράση. «Πόσα ερωτήματα έχουν τεθεί στη δημόσια συζήτηση από τα κόμματα ή κάποια μέσα ενημέρωσης σχετικά με τις πραγματογνωμοσύνες που δημοσιοποιούνται;» διερωτήθηκε με αφορμή την έκθεση του Βρετανού ειδικού που είχε ζητηθεί από τις οικογένειες των θυμάτων.«Δεν ισχυριστήκαμε ότι όλα έγιναν τέλεια στα Τέμπη; Υπήρξαν πολλά λάθη που πρέπει να εξεταστούν από τη Δικαιοσύνη. Οι σημαντικές αστοχίες του κρατικού μηχανισμού συναντήθηκαν με εγκληματικά ανθρώπινα λάθη. Το πόσο εγκληματικά ήταν αυτά τα λάθη θα το αποφασίσει η Δικαιοσύνη». Παράλληλα, σημείωσε πως η αντιπολίτευση έχει δημιουργήσει ένα χυδαίο αφήγημα περί συγκάλυψης χωρίς κανείς να περιμένει τις κρίσεις της Δικαιοσύνης από αυτούς τους πολιτικούς αντιπάλους.
«Καθώς συνεχίζουν να έρχονται στο φως νέα στοιχεία, είναι εμφανές πως οι ίδιοι οι οποίοι μιλούσαν για συγκάλυψη γνώριζαν αυτά τα στοιχεία αλλά δεν τα δημοσιοποιούσαν επειδή ήθελαν να παραπλανήσουν την κοινωνία […] όσο περισσότερο αποκαλύπτονται γεγονότα τόσο αυξάνεται η σιωπή εκείνων που προσπάθησαν να χειραγωγήσουν τόσο την αντιπολίτευση όσο και τη δημόσια γνώμη εκμεταλλευόμενοι τον πόνο των συγγενών».