Δημοσκοπήσεις και Πολιτική Σκηνή: Μια Νέα Προοπτική

Με τις απαραίτητες επιφυλάξεις που συνοδεύουν τις δημοσκοπήσεις, το κύμα των ερευνών που ακολούθησε τη ΔΕΘ -μετά από την κωμική διαδικασία διεξαγωγής τους κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού- αποκαλύπτει την παραμορφωμένη εικόνα του δημόσιου βίου. Οι πολίτες εκφράζουν δυσπιστία προς τα λεγόμενα της κυβέρνησης, δεν αισθάνονται ότι επωφελούνται από την «μεγαλύτερη φυλογονική επανάσταση» που ανακοίνωσε ο Μητσοτάκης και εκδηλώνουν ανοιχτά την αγανάκτησή τους για θέματα όπως η οικονομική πολιτική, η διαφθορά και η διεθνής αποδυνάμωση.

Μάλιστα, ούτε τον νυν Πρωθυπουργό θεωρούν κατάλληλο για να συνεχίσει στον θώκο αυτόν – αν και του δίνουν ένα μικρό προβάδισμα – φοβούμενοι ότι κάποιος άλλος αρχηγός από τα υπόλοιπα κόμματα θα μπορούσε να αναλάβει τον ρόλο αυτό. Παρ’ όλα αυτά, σχεδόν το 25% των ψηφοφόρων φαίνεται πρόθυμο να επιλέξει ξανά το κυβερνών κόμμα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ακόμα και με έναν Μητσοτάκη σε δυσχερή θέση, οι επιδόσεις της Νέας Δημοκρατίας να είναι διπλάσιες σε σχέση με το δεύτερο κόμμα.

Αυτό υποδηλώνει ότι υπάρχει μια σταθερή κομματική συνείδηση στη βάση της ΝΔ ενώ ένα τμήμα της κοινωνίας ζητά αλλαγή Πρωθυπουργού χωρίς όμως να επιθυμεί αλλαγή κυβερνητικής παράταξης.

Η κατάσταση αυτή ενισχύεται περαιτέρω από τη χαοτική συμπεριφορά του υπερβολικά μεγάλου αριθμού κομμάτων -μια κατάσταση που προκαλείται από την έλλειψη στιβαρής πολιτικής ηγεσίας στις δύο κυρίαρχες παρατάξεις. Πολλά μικρότερα κόμματα συνωστίζονται στην αντιπολίτευση ως υποσύνολα χωρίς διάθεση συνεργασίας μεταξύ τους για μια πιθανή κυβερνητική αλλαγή.

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις μετά τη ΝΔ, υπάρχουν ομάδες κομμάτων όπως το ΠΑΣΟΚ, η Ελληνική Λύση και η Πλεύση Ελευθερίας που μοιράζονται σχεδόν ισομερώς ένα τρίτο του εκλογικού σώματος με τάση ανόδου. Σε άλλη κατηγορία βρίσκονται το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ -που εξασφαλίζουν παρουσία στην επόμενη Βουλή-, όπου το ΚΚΕ δείχνει περισσότερη σταθερότητα.

Η τρίτη ομάδα περιλαμβάνει ποικιλία σχημάτων από άκρα Δεξιά έως ριζοσπαστική Αριστερά. Αυτή διαχωρίζεται σε εκείνους που πιθανώς θα περάσουν στο κοινοβούλιο – όσο παραμένουν στο 3% – καθώς επίσης κι εκείνους που θα έχουν δυσκολίες στην είσοδό τους.Όπως συμβαίνει με ακροδεξιά σχήματα ή διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ.

Η έλλειψη ισχυρών προσωπικοτήτων καθιστά δύσκολες οποιεσδήποτε συνεργασίες μεταξύ αυτών των σχημάτων για ευρύτερη απήχηση στους ψηφοφόρους. Αντίθετα μπορεί να υπάρξει πρωτοφανής κατακερματισμός στη νέα σύνθεση της Βουλής κάτι που δεν προμηνύει θετικές εξελίξεις για τον σχηματισμό κυβέρνησης ή νομοθετικό έργο.

Aυτή τη στιγμή τα αποτελέσματα «ευνοούν» τον Μητσοτάκη καθώς παρότι οι πιθανότητες αυτοδυναμίας μειώνονται συνεχώς αυξάνεται ο κίνδυνος όσοι πιστεύουν στη «σταθερότητα» εντός της ΝΔ να προσπαθήσουν να τον αντικαταστήσουν με κάποιον πιο ελπιδοφόρο υποψήφιο.
Ότι γνωρίζει αυτή την απειλή γίνεται φανερό μέσα από δημόσιες δηλώσεις του.
Ωστόσο αν καταφέρει να κρατήσει υπό έλεγχο τόσο το κόμμα όσο και την Κοινοβουλευτική Ομάδα -παρά τις όποιες εσωτερικές ενστάσεις- μπορεί ακόμη κι αν πάρει πρώτος στις εκλογές αλλάζει δραματικά η θέση του: Το κρίσιμο ζήτημα είναι εάν θα ξεπεράσει το 25% ώστε να αποκτήσει πρόσθετες έδρες σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο.
Έτσι δύσκολα θα αμφισβητηθεί μεταεκλογικά όχι μόνο γιατί στην πολιτική «όποιος είναι πρώτος είναι πρώτος»,αλλά επειδή θα έχει περισσότερους βουλευτές κοντά στο κλίμα του μέσω των υποψηφιοτήτων.
Άρα λοιπόν σε περίπτωση επαναληπτικών εκλογών μπορεί κάλλιστα να εμφανίζεται πιο ισχυρός εσωτερικά.

Tώρα πια καλείται ν’ αναζητήσει κοινοβουλευτικές δυνάμεις ώστε αυτές μαζί του μπορούν ν’ αποτελέσουν κυβέρνηση υπέρ μιας νέας πρωθυπουργίας.
Το εγχείρημά αυτού εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις διαθέσεις ενός μεταεκλογικού ΠΑΣΟΚ όπως αυτές διαμορφώνονται ανάμεσα στις ψήφους.
Από δεξιά πλευρά δεν πρέπει κανείς ν’ αναμένει επίσημες συμμαχίες παρά μόνο προσχωρήσεις ανεξάρτητων βουλευτών μέσω προσωπικών συμφωνιών αφού υπάρχει μια άτυπη αντίληψη περί αυτονομίας στον χώρο αυτόν σαν συνέχεια ενός παλιότερου ιστορικού πλαισίων.

Aυτό σημαίνει πως δε σκοπεύει ν’ αναλάβει κινήσεις όπως έκανε ο Τσίπρας πριν χρόνια όταν συνεργάστηκε με Καμένο πληρώνοντας ακριβά αυτή τη στρατηγική επιλογή στον ίδιο χώρο μετά.
Πάντως οι φήμες περί συνεργασίας μαζί Σαμαρά φαίνεται μάλλον ανέφικτες χωρίς ο τελευταίος όχι μόνο νέο κόμμα αλλά ευρεία κοινοβουλευτική ομάδα κάτι πολύ δύσκολο σήμερα.
Όπως επίσης προβληματισμός υπάρχει σχετικά μ’ αυτή καθαυτή ύπαρξη μιας “καραμανλικής” τάσης αν επικεφαλής είναι ο Μητσοτάκης.Οι κυβερνητικές δυνατότητες εξαρτώνται άμεσα απ’την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο Νίκος Ανδρουλάκης.
Για ν’ αποφευχθούν πιέσεις απ΄τον Χάρη Δούκα απαιτείται όλο πιο έντονα πως δε σκοπεύουν συνεργασία μ’ αυτούς στα δεξιά.Παρα ταύτα ίσως τελικά προκύψει πως μόλις βγει απ΄την κάλπη θ΄ αντιμετωπίσει “τραυματισμένο” στόχο πρώτη θέσης ώστε χρειάζεται νέα καθοδήγηση πριν πάψει οποιαδήποτε σκέψη συνεργασίας μ’ έναν ήδη υπάρχοντα πρωθυπουργό.
Σε περίπτωση πρόκλησης τέτοιων εξελίξεων προεκλογικά τότε σίγουρα θ’ ήταν ιδανικότερο για τον ίδιο Mitsotakis αφού έτσι μπορεί εύκολα ν’ αποδεικνύεται πως έχει ήδη μία πλειοψηφία».
Θα μπορούσε εύκολα λοιπόν αφού επικεφαλής ήταν Άννα Διαμαντόπουλου δεδομένου ότι υπάρχουν κοινές συγκλίσεις ανάμεσα στους δύο χώρους.»
Μια άλλη διάσταση αφορά φυσικά Αλέξη Τσίπρα όπου δείχνουμε περιορισμένα περιθώρια δράσης στον χώρο όπου είχε οδηγήσει ως “ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ”.
Εάν συνεχίζουν όλοι αυτοί γύρω μας μη θέλοντας πλέον ούτε καν λόγο γι αυτό τότε λογικότερο φαίνεται τυχόν δημιουργία νέας παράταξης μετά τις εκλογές.
Το μοναδικό πράγμα τώρα πρέπει αποφασίζει μήπως αντιπολιτεύεται νέα κυβέρνηση είτε ποιο άλλο σχήμα;
Καθώς μέσα σε μία δεκαετία κατάφερε αρκετές σημαντικές πολιτικές κατακτήσεις: έγινε αρχηγός στο δικό σας κόμμα , αξιωματικός αντιπολίτευσης , πρωθυπουργός .
Ωστόσο απέναντι σ΄ αυτά όλα μένει πάντα πίσω κάτι άλλο : Η σύγκριση όλων αυτών απέναντι στους άλλους χώρους σήμερα φανέρώνει πολλές φορές πόσα άλλα σχήματα έχουν δημιουργηθεί δίνονταν έτσι λιγότερες δυνατότητες επιστροφής υψηλών στόχων…
Στον χώρο όπου κάλυψε πριν περίπου δέκα χρόνια ,υπάρχουν πλέον πολλές επιλογές ενώ καμία δεν δείχνουμε ενδιαφέρον γι αυτό .Έτσι λοιπόν τίποτε δεν εγγυάται ιδιαίτερες εξελίξεις είτε τώρα είτε μετά.
Μελλοντικά πάντως δοκιμάζεται νέο σχέδιο βασισμένο στα επισφαλή στοιχεία δημοσιογραφικών ευρημάτων λένε πολλοί ίσως κινδυνεύοντας περισσότερο .
Τέλος μένει πάντα θέμα Καρυστιάνου καθώς αποτελεί μοναδικος παράγοντας δημόσια ζωής . Ωστόσο ιδέα συμμετοχής στην επίσημη πολιτικοί ζωή μάλλον ωφελεί κυρίως Mitsotakis δεδομένου ότι δημιούργησαν μεγάλο κίνητρο.