Στο «ραντεβού με την Ιστορία», που ο ίδιος οργάνωσε, ο Αλέξης Τσίπρας υπήρξε απόλυτα συνεπής. Ωστόσο, όπως σωστά είχε επισημάνει ο Αμερικανός συνθέτης Χάρολντ Ρομ, «το πρόβλημα όταν είσαι συνεπής στα ραντεβού είναι ότι δεν βρίσκεται κανείς εκεί να σε περιμένει».
Στην περίπτωσή του, η Ιστορία δεν τον περίμενε. Στο Θησείο δεν διαδραματίστηκε κανένα ιστορικό γεγονός. Το newsletter του webreporter καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Ούτε «μπαρτσελονικά» πλήθη κατέκλυσαν την περιοχή, ενώ οι διαδικτυακοί «ωσεί παρόντες» δεν ξεπέρασαν τους 22.000, σύμφωνα με τις αναφορές. Το αχνό φως της ημέρας έκρυβε τα αραιά, άσπρα μαλλιά, κάτι που υποδηλώνει έναν υψηλό μέσο όρο ηλικίας για το κοινό του. Στην εκδήλωση παραβρέθηκε ουσιαστικά μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ του Λεκανοπεδίου, χωρίς την πλήρη παρουσία του. Αξιοσημείωτη ήταν επίσης η απουσία των βουλευτών, οι οποίοι, υπακούοντας σε μια «δουλοπρεπή» οδηγία, αντίστοιχη με εκείνη του «Κινγκ Πάλλας», απουσίαζαν.
Η Σκηνική Παρουσία και η Έλλειψη «Σπίρτου»
Όταν ο πρώην Πρωθυπουργός ανέβηκε στη σκηνή, πιθανότατα βίωσε την έκπληξη του Όρσον Ουέλς, αναρωτώμενος: «Πώς είναι δυνατόν να είστε τόσοι λίγοι και εγώ να είμαι τόσοι πολλοί;».
Ακόμη και ο ίδιος του ο εαυτός φάνηκε να απουσιάζει. Υπήρχε ελάχιστος Τσίπρας μέσα στον Τσίπρα. Παρότι η σκηνική του παρουσία ήταν άψογη και ο λόγος του συγκροτημένος, με την επικοινωνιακή ευχέρεια ενός έμπειρου περφόρμερ, το παλιό «σπίρτο» είχε σβήσει. Η ομιλία του δεν προκαλούσε ενθουσιασμό, ούτε προσέφερε κάτι καινούριο. Το «πρόγραμμα των εφτά δεσμεύσεων» περιορίστηκε σε μια συνοπτική επανάληψη ευχολογίων.
Η συγκέντρωση στερούταν παλμού, ενώ δύο καλοί ηθοποιοί στο υποστηρικτικό κομμάτι προσπαθούσαν μάταια να δώσουν ζωντάνια σε απλοϊκά σκετσάκια, με ατάκες όπως: «Χωρίς τον Τσίπρα το Μνημόνιο θα έπαιρνε σύνταξη στην Ελλάδα».
Το Αμφιλεγόμενο Λογότυπο «ΕΛΑΣ»
Η θεατρική αποκάλυψη του πολυαναμενόμενου λογότυπου αποτέλεσε απογοήτευση: «ΕΛΑΣ»! Η επιλογή φάνηκε να είναι σχεδόν χλευαστική, απομακρυσμένη από την προσδοκία μιας διακριτής και προοδευτικής πολιτικής ταυτότητας. Πρόκειται για μια απλή σύνθεση χονδροειδών συμβολισμών, μια συρραφή όρων που, πολιτικά, δεν βγάζει νόημα.
Ως «ΕΛΑΣ» αναφέρεται η χώρα στην καθαρεύουσα, κυρίως από ακροδεξιούς κύκλους. Επίσης, η λέξη παραπέμπει ηχητικά στην Ελληνική Αστυνομία, αλλά και στο θρυλικό ένοπλο τμήμα της ΕΑΜικής αντίστασης. Οι ταυτόχρονοι συνειρμοί και στα τρία είναι, εν πολλοίς, σχιζοφρενικοί.
Το «Ελληνική» είναι αυτονόητο. Από το «Συμπαράταξη» δεν υπάρχει κανένα δείγμα μέχρι στιγμής, και το «Αριστερή», πέραν του ότι είναι δραματικά αυτοαναφορικό, μοιάζει με ένα τέχνασμα παράκαμψης του όρου «Αριστερά».
Η Επίκληση της Ιστορίας και το «Νέο» ΠΑΣΟΚ
Παρά το γεγονός ότι, όπως δήλωσε ο Τσακαλώτος, «ο Τσίπρας θεωρεί ότι η ιστορία της Αριστεράς τελείωσε γι’ αυτόν», παρουσίασε το κόμμα του ως φορέα της κληρονομιάς του ΕΑΜ, της ΕΔΑ, του ΣΥΡΙΖΑ και, παραδόξως, του ΠΑΣΟΚ! Έκανε αναφορές σε ό,τι πιο ηρωικό βρήκε πρόχειρο ο λογογράφος: από τον Βελεστινλή μέχρι τον Μανδηλαρά. Δεν υπήρξε αναφορά σε κληρονομιά από τις γενιές του «1-1-4», του Πολυτεχνείου και της Μεταπολίτευσης, παρότι υπήρχε φυσική εκπροσώπηση αυτών των γενεών στη συγκέντρωση.
Η ομιλία του ήταν ευπρεπώς σκηνοθετημένη, αλλά δεν ανέδειξε κάτι ουσιαστικό, πέρα από τον ίδιο. Έλειπαν τολμηρές ιδέες, μεγάλο όραμα, ακόμα και ένα κεντρικό σύνθημα. Τελικά, η ομιλία θύμισε το ερώτημα του Παπακωνσταντίνου: «Ελλάς, Ελλάς, τι θα γίνει φίλε μου με εμάς;».
Το στοίχημα της παρουσίασης του κόμματος χάθηκε πρωτίστως επειδή ο Τσίπρας προσπάθησε να μιμηθεί κάποιον άλλον. Η επίδειξη της «Διακήρυξης», όπως έγινε το 1974 στο «Κινγκ Πάλλας», και η παρουσία ενός κοριτσιού στην εξέδρα, όπως το 1985 στο Σύνταγμα, δεν τον καθιστούν Ανδρέα Παπανδρέου. Γιατί άραγε αναζήτησε αυτούς τους ιστορικούς παραλληλισμούς;
Στις πρώτες θέσεις της ιδρυτικής πράξης του ΠΑΣΟΚ βρίσκονταν ονόματα όπως Καράγιωργας, Σημίτης, Χαραλαμπόπουλος, Ακρίτα, Φλέμινγκ, Λαλιώτης. Σήμερα, εμφανίστηκαν οι Τεμπονέρας, Μπίστης, Λινού και Σαουλίδης, ο οποίος μάλιστα είχε απορριφθεί στο συνέδριο του Ανδρουλάκη.
Από αυτή την οπτική γωνία, η «ιδιοποίηση» της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ, εναντίον του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, εμπεριέχει διαστρεβλωτικά στοιχεία. Είναι η απόγνωση του πνιγμένου που ψάχνει σανίδες επιβίωσης.
Το Πολιτικό Παρασκήνιο και η Επόμενη Κάλπη
Ουσιαστικά, η προσπάθεια του Τσίπρα δεν στοχεύει στη συσπείρωση της Κεντροαριστεράς, αλλά στη διάσπασή της. Αυτό μόνο χαρά μπορεί να προσφέρει στον Μητσοτάκη, ο οποίος, όπως αναδεικνύει ο Άδωνις, επιλέγει ως αντίπαλο τον «θυμωμένο» Ανδρουλάκη και όχι τον «ταλαντούχο» Τσίπρα.
Στο Μέγαρο Μαξίμου, η απουσία ενότητας αρκεί. Στο Θησείο, οι απουσίες περίσσεψαν. Ωστόσο, από τα συμφραζόμενα προκύπτει ότι, ως επικεφαλής του δικού του κόμματος, ο Τσίπρας αναγνωρίζει πως οι ψηφοφόροι της περιόδου 2012-2019, που σηματοδότησε την μεγάλη του επιτυχία, προέρχονταν από το ΠΑΣΟΚ.
Ματαίως, όμως, θα τους αναζητήσει στην επόμενη κάλπη. «Κορόιδα δεν ξαναπιάνονται…»