Στέλιος Μάινας: “Το παιδικό τραύμα παραμένει” – Η συγκινητική εξομολόγηση για τον πατέρα του και τις πληγές της παιδικής ηλικίας (Βίντεο)

Ο Στέλιος Μάινας μίλησε με ειλικρίνεια στην κάμερα της εκπομπής «Super Κατερίνα», αποκαλύπτοντας ευαίσθητες πτυχές της προσωπικής του ζωής, που αφορούν την οικογένειά του, τον πατέρα του και τα βιώματα από τα παιδικά του χρόνια. Ο αγαπημένος ηθοποιός δεν έκανε απλή αναφορά στο παρελθόν, αλλά εστίασε στα συναισθηματικά σημάδια που αφήνει η απουσία γονέα και στον τρόπο που αυτά συνεχίζουν να επηρεάζουν έναν άνθρωπο ακόμη και στην ενήλικη ζωή του. Με λόγια γεμάτα συναίσθημα, περιέγραψε εμπειρίες που, όπως ο ίδιος ανέφερε, δεν εξαλείφονται ποτέ, αλλά ο άνθρωπος μαθαίνει να τις συνυφαίνει με τη ζωή του και να τις διαχειρίζεται με τον καιρό.

Διαβάστε: Στέλιος Μάινας: “Με στενοχωρεί το πέρασμα του χρόνου” – Ο ρόλος του στον “Άγιο Έρωτα” και η αποκάλυψη για τον γιο του (Βίντεο)

Στέλιος Μάινας: «Είναι ένα παιδικό τραύμα που δεν φεύγει»

Ο Στέλιος Μάινας μοιράστηκε τις σκέψεις του για το αποτύπωμα που αφήνει η απουσία ενός γονέα, εξηγώντας ότι τέτοιες εμπειρίες δεν σβήνουν από τη μνήμη.«Όταν χάνεις τα παιδικά χρόνια του παιδιού σου, είναι μεγάλη δυστυχία για έναν πατέρα. Αλλά και για ένα παιδί. Είναι ένα τραύμα παιδικό που δεν φεύγει. Είναι ένα τραύμα το οποίο επουλώνεται δύσκολα, δεν θα ‘λεγα δεν φεύγει. Κοιτάς κάτι που έχει γίνει ήδη. Είναι τετελεσμένο. Δεν αλλάζει. Το παρόν είναι το διαχειρίσιμο. Δεν είναι ούτε το μέλλον διαχειρίσιμο, ούτε το παρελθόν.»

Η γραφή και οι εναλλακτικοί τρόποι «επούλωσης»

Στη συνέχεια της συνέντευξης, ο Στέλιος Μάινας μίλησε για τον τρόπο που εκφράζει τα συναισθήματά του, αποκαλύπτοντας ότι η γραφή αποτελεί για εκείνον ιδανική διέξοδο και πηγή εσωτερικής ισορροπίας. Αναφέρθηκε επίσης στη σημασία της ψυχοθεραπείας και στις διαφορές των γενεών ως προς την αντιμετώπιση των δυσκολιών.«Ομολογώ ότι η ψυχοθεραπεία που έχει εφαρμοστεί τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια τέλος πάντων, έχει βοηθήσει πάρα πολύ κόσμο και πολλούς νέους ανθρώπους.Η δικιά μας η γενιά δεν είχε αυτή την πολυτέλεια. Η δικιά μας ψυχοθεραπεία ήταν, από τους παλιότερους απ’ ό,τι θυμάμαι, το καφενείο, το μπιλιάρδο, οι φίλοι. Οι φίλοι ήταν η ψυχοθεραπεία η δικιά μας. Ότι θα πάρεις το φίλο και θα πας να πιεις μια μπίρα, να του πεις τα προβλήματά σου και αυτός να ακούσει τα δικά σου και εσύ να ακούσεις τα δικά του».