Η Συγγραφή του Αλέξη Τσίπρα: Ερωτήματα και Προβληματισμοί

Ο Ρόναλντ Ρήγκαν είχε πει κάποτε: «Η πολιτική δεν είναι κακή δουλειά, αν πετύχεις θα έχεις πολλές ανταμοιβές, αν αποτύχεις μπορείς να γράψεις ένα βιβλίο». Ωστόσο, η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα διαφέρει. Δεν γράφει ένα βιβλίο λόγω αποτυχίας. Αντιθέτως,το εγχείρημά του στοχεύει σε μια νέα επιτυχία.Μπορεί να το καταφέρει; Ο χρόνος θα δείξει.

Διαθέτει την απαραίτητη βούληση και τα προσόντα, ενώ υποστηρίζεται από τα μέσα ενημέρωσης και οικονομικούς πόρους. Η πιθανή «επιστροφή» του θα μπορούσε να αναβαθμίσει τη δημόσια ζωή της χώρας μας. Αναμένουμε λοιπόν τις εξελίξεις σχετικά με το νέο του έργο.

Ένα πρώτο ερώτημα που προκύπτει αφορά τον τίτλο «Ιθάκη». Μήπως φοβάται τον παραλληλισμό με τον Γιώργο Παπανδρέου; Το 2010 είχε δηλώσει από το Καστελόριζο ότι «γνωρίζει τον δρόμο για την Ιθάκη», οδηγώντας τη χώρα σε μια δύσκολη πορεία; Αν αυτόν τον παραλληλισμό επιδιώκει -τουλάχιστον όσον αφορά τα μνημόνια-, φαίνεται πως έχει καθυστερήσει: έπρεπε να είχε δημοσιεύσει το βιβλίο το 2019 όταν είχε ακόμα πολιτική αξία για να δείξει πώς απελευθέρωσε τη χώρα από τους μνημονιακούς περιορισμούς.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ο πρώτος Πρωθυπουργός που δεν μπορούσε να ισχυριστεί ότι παρέλαβε μια καμένη γη – όπως μπορεί ο Φάμελλος για την κατάσταση στο κόμμα ή στη Βουλή που κληρονόμησε.

Ένα δεύτερο ερώτημα είναι γιατί αποφάσισε τώρα να συγγράψει ένα βιβλίο; Η απάντηση «για την Ιστορία» φαίνεται πρόωρη δεδομένου ότι είναι εν ενεργεία πολιτικός.Όταν ο Τσόρτσιλ δήλωνε «η Ιστορία θα είναι ευγενική μαζί μου γιατί σκοπεύω να τη γράψω», δεν εννοούσε απαραίτητα ότι θα συγγράψει κάποιο έργο.

Tρίτο ερώτημα: Ποιους θέλει πραγματικά να πείσει μέσω αυτού του βιβλίου; Αν στόχος του είναι οι πολίτες ώστε να αναγνωρίσουν την επιτυχημένη διακυβέρνησή του, πόσους περισσότερους περιμένει από εκείνους που ήδη ψήφισαν 32% στις εκλογές της προηγούμενης χρονιάς;

Τέταρτο ερώτημα: Γιατί περιορίζεται στην περίοδο 2015-2019 όταν γνωρίζουμε τόσα πολλά γι’ αυτήν και δεν επεκτείνει τις σκέψεις μέχρι το 2023; Ίσως έτσι μπορέσουμε τελικά να κατανοήσουμε γιατί δεν έκανε τις αναγκαίες αλλαγές στο κόμμα πριν πάει στις εκλογές με τους ίδιους ανθρώπους που είχαν ήδη ηττηθεί.

Pέντο ερώτημα: Είναι αυτό ένα έργο που εξετάζει το παρελθόν ή προγραμματίζει για το μέλλον; Ο εκδότης ισχυρίζεται ότι καλύπτει και τα δύο· αλλά πώς συνδέονται αυτά όταν ο δημόσιος σκοπός της αποχώρησής του -από τη Βουλή και τον ΣΥΡΙΖΑ- φαίνεται πως θέλει ακριβώς αυτή τη διάκριση;

Aυτό φέρνει στο φως μια διφορούμενη κατάσταση όπου η προσπάθεια κλείσιμο ενός κύκλου ανοίγει έναν άλλο. Πώς μπορεί κανείς άραγε “να δικαιωθεί”, όταν οι άνθρωποι που ήταν έτοιμοι γι’ αυτό έχουν ήδη πράξει όσα χρειάζονταν;

Tέλος, υπάρχει κι άλλη μία διπλή απορία γύρω από αυτό το εγχείρημα: Είναι πράγματι μια ιστορική κατάθεση ή μέρος μιας στρατηγικής επικοινωνίας για την επιστροφή – κάτι από οποίο ουδέποτε πραγματικά αποχώρησε;

Aυτό δημιουργεί σύγχυση ως προς τους στόχους της συγγραφής αυτού του έργου καθώς οι δύο αυτές πλευρές συγκρούονται μεταξύ τους.
Ο νέος Αλέξης Τσίπρας των επόμενων πρωτοβουλιών θα πρέπει παράλληλα ν’ αντιμετωπίσει τον παλιό Αλέξη Τσίπρα αυτού του βιβλίου.
Έτσι η συζήτηση γύρω από εκείνον κινδυνεύει αντίθετα αντί μπροστά πίσω… Όχι ιδιαίτερα σοφό…
Πολυάριθμοι πολιτικοί έχουν ξεκινήσει δυναμικά υπογράφοντας ένα βιβλίο· μένει τώρα ν’ ανακαλύψουμε αν ο πρώην Πρωθυπουργός μπορεί επίσης ν’ αποτελέσει παράδειγμα επανεκκίνησης.
Από τον Καβάφη γνωρίζουμε πάντως πως η Ιθάκη μπορεί τελικά ν’ αποδειχθεί φτωχή αλλά σου προσφέρει πάντα “το ωραίο ταξίδι”.