Η Βάσια Παναγοπούλου μοιράστηκε τις βαθύτερες συναισθηματικές της εμπειρίες, αναφερόμενη στη δυσκολία που σημάδεψε τα παιδικά της χρόνια, εξαιτίας της απώλειας του πατέρα της. Η καταξιωμένη ηθοποιός αποκάλυψε ότι έχασε τον πατέρα της στην τρυφερή ηλικία των 10 ετών, ένα γεγονός που άλλαξε ριζικά την πορεία της ίδιας και της οικογένειάς της. Στη συνέντευξή της στο περιοδικό «Λοιπόν», η Βάσια Παναγοπούλου αναπόλησε την παιδική της ηλικία στη Μυτιλήνη και τη δραματική στροφή που επέφερε η απόφαση της μητέρας της να μετακομίσουν στην Αθήνα. Η προσαρμογή στο Καλαμάκι ήταν εξαιρετικά δύσκολη, με τη θάλασσα να αποτελεί τη μοναδική της παρηγοριά, ενώ η απουσία του πατέρα της επισκίαζε ολόκληρη την περίοδο αυτή.
Βάσια Παναγοπούλου: Η υποκριτική ως μέσο διαχείρισης του τραύματος
Αναλογιζόμενη τις επιλογές της ζωής της, η Βάσια Παναγοπούλου ανέφερε ότι η απόφασή της να ασχοληθεί με το θέατρο λειτούργησε ως ένας τρόπος να διαχειριστεί το συναισθηματικό κενό που προκλήθηκε. Παρά το γεγονός ότι είχε γίνει δεκτή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, επέλεξε να ακολουθήσει το δρόμο της υποκριτικής, γράφοντας στη Δραματική Σχολή Θεοδοσιάδη. Αυτή η απόφαση, αρχικά, προκάλεσε απογοήτευση στη μητέρα της. Η ηθοποιός εξομολογήθηκε ότι, παρόλο που η τέχνη και η επιτυχημένη πορεία της στο επάγγελμα τη βοήθησαν να επεξεργαστεί τα συναισθήματά της, το αίσθημα της απώλειας παραμένει έντονο μέχρι σήμερα, αποτελώντας ένα διαρκές κομμάτι του εαυτού της που την επηρεάζει.