«Πήρε 500 χάπια, το οργάνωνε καιρό — Μου χάρισε την ελευθερία μου»
Το πιο συγκινητικό σημείο της συνέντευξης ήταν η περιγραφή της μάχης της μητέρας του, Κατερίνας, με την κατάθλιψη και το ανατριχιαστικό παρασκήνιο της τελευταίας της απόπειρας. Εξήγησε ότι πολλοί άνθρωποι που πάσχουν από κατάθλιψη αυτοκτονούν επειδή νιώθουν τεράστιες ενοχές και πιστεύουν ότι αποτελούν αφόρητο βάρος για τους αγαπημένους τους. Ο ίδιος εξομολογήθηκε ότι, αν η μητέρα του ζούσε και η κατάστασή της επιδεινωνόταν, δεν θα μπορούσε ποτέ να την εγκαταλείψει, καθώς η καρδιά του δεν θα του το επέτρεπε. Έτσι, όσο σκληρό και αν ακούγεται, η πράξη της του χάρισε ουσιαστικά την ελευθερία του. Η τελευταία της απόπειρα, όπως αποκάλυψε, ήταν πλήρως οργανωμένη. Η μητέρα του είχε συγκεντρώσει χάπια για τουλάχιστον δύο μήνες και κατάφερε να λάβει περίπου 500, από τα οποία πρόλαβε να αφομοιώσει τα 250. Ανέφερε μάλιστα το παράδοξο, ότι τις τελευταίες εβδομάδες ήταν εξαιρετικά ευδιάθετη, καθώς είχε πάρει την απόφασή της. Ήταν αδύνατο για τους γύρω της να αντιληφθούν την κατάχρηση, καθώς στο σπίτι εισάγονταν συνεχώς φάρμακα που πλέον δεν την επηρέαζαν.
Η διπολική διαταραχή και ο «εγκλεισμός» στο ψυχιατρικό ίδρυμα
Τέλος, ο Αύγουστος Κορτώ μίλησε ανοιχτά για τη δική του διάγνωση διπολικής διαταραχής τύπου 1, η οποία έγινε στα 39 του χρόνια. Αυτό συνέβη μετά από μια μακρά περίοδο με μανιακά και καταθλιπτικά επεισόδια που είχαν ξεκινήσει ήδη από το 2008. Μετά από μια σοβαρή μανία το 2017, μια βαριά κατάθλιψη το 2018 και μια απόπειρα, ο συγγραφέας αποφάσισε να ζητήσει ο ίδιος τον εγκλεισμό του σε ψυχιατρική κλινική. Τόνισε ότι ο αυτοκτονικός ιδεασμός είναι το πιο επικίνδυνο ψυχιατρικό φαινόμενο, όπου το άτομο αρχίζει να «γλυκοκοιτάζει» το μπαλκόνι ή να σκέφτεται τη χρήση μαχαιριών. Περιγράφοντας τις αυστηρές συνθήκες νοσηλείας, ανέφερε ότι οι ασθενείς δεν μπορούσαν να κρατήσουν ούτε τα σαμπουάν τους, τα οποία παραδίδονταν στους υπεύθυνους για να τους δίνονται μόνο κατά τη διάρκεια του μπάνιου. Αν και κατανοεί ότι για τους περισσότερους ανθρώπους το ψυχιατρείο φαντάζει πιο καταπιεστικό ακόμα και από τη φυλακή, ο ίδιος εξομολογήθηκε ότι εκείνες τις ημέρες, παρά τον τεράστιο πόνο, τη θλίψη και τον παράλληλο χωρισμό του από τον Τάσο, ένιωθε απόλυτα ασφαλής και βέβαιος ότι δεν επρόκειτο να του συμβεί τίποτα κακό μέσα σε αυτό το περιβάλλον.