Ο Βασίλης Μηλιώνης, που επιστρέφει για δεύτερη σεζόν στη σειρά «Μπαμπά, σ’ αγαπώ!» στον Alpha, παραχώρησε συνέντευξη στο parapolitika.gr. Μίλησε για τη νέα τηλεοπτική σεζόν, τις σχέσεις του με τους συμπρωταγωνιστές του, τον ρόλο του ως πατέρας, αλλά και τη νέα του θεατρική δουλειά. Η σειρά «Μπαμπά, σ’ αγαπώ!» κάνει πρεμιέρα στον Alpha την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου στις 20:00 με διπλό επεισόδιο, με τον Βασίλη Μηλιώνη να συνεχίζει στον ρόλο του. Ο ηθοποιός μοιράστηκε τις σκέψεις του για τη δεύτερη σεζόν, την ανταπόκριση του κοινού, τις εξελίξεις στην προσωπική ζωή του χαρακτήρα που υποδύεται, καθώς και τη νέα του θεατρική παράσταση.
Η δεύτερη σεζόν του «Μπαμπά, σ’ αγαπώ!» έρχεται με ανανεωμένη διάθεση. Πώς είναι για εσάς η επιστροφή στη σειρά;
Η δεύτερη σεζόν φέρνει μια ανανεωτική διάθεση. Διατηρούμε τη χαρά και την ανυπομονησία της πρώτης σεζόν, ενώ ταυτόχρονα, η πλέον σφιχτή σχέση και η αγάπη που αναπτύχθηκε μεταξύ μας, ως συνεργάτες που γνωριζόμαστε και έχουμε δουλέψει μαζί, προσθέτει μια ιδιαίτερη δυναμική. Ό,τι προκύπτει από αγάπη, το αγκαλιάζω. Ο χαρακτήρας του Μάρκου, παρά το ότι μπορεί να ακούγεται κλισέ, περνάει όμορφα στα γυρίσματα, και αυτό βγαίνει προς τα έξω. Είμαστε όλοι χαρούμενοι που συμβαίνει αυτό, ειδικά σε αυτές τις συνθήκες, καθώς πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον προϊόν που ξεπερνά τα όρια μιας απλής σειράς. Πιστεύω ότι η σειρά δικαιώνεται γιατί αγγίζει με λεπτότητα και χάρη πολλά από τα προβλήματα του σύγχρονου ανθρώπου, τις αγωνίες της εποχής μας. Αυτό είναι για μένα ένα πολύ χαρμόσυνο γεγονός.
Προέρχεστε από μια σειρά στην οποία ήσασταν επίσης πρωταγωνιστής, αλλά σε έναν πολύ διαφορετικό ρόλο, και αμέσως την επόμενη χρονιά κάνατε αυτή τη μετάβαση στην κωμωδία. Δεν φοβηθήκατε μήπως ο κόσμος είχε συνηθίσει να σας βλέπει σε έναν πιο διαφορετικό ρόλο;
Όχι, δεν είχα τέτοιους προβληματισμούς. Αυτό που με κινητοποιεί ουσιαστικά για να συμμετάσχω σε ένα έργο είναι το ίδιο το έργο και αυτό που πραγματεύεται. Παρόλο που τα νερά της κωμωδίας ήταν άγνωστα, και εκεί δημιουργήθηκε μια λειτουργική μηχανή, ο κόσμος μας καθοδήγησε στην απόδοση της κωμωδίας ως κωμωδίας. Για εμάς, είναι μια φυσική διαδικασία. Η κωμωδία προκύπτει επί σκηνής, και αυτό είναι το σημαντικότερο.
Είναι πάντως και δική σας προσωπική επιτυχία ότι καταφέρατε να κερδίσετε το κοινό μετά από έναν τόσο διαφορετικό ρόλο.
Είχα επιτυχίες και αποτυχίες. Μικρός δεν μπορώ να μιλήσω…
Έχετε περισσότερο άγχος για το πώς θα πάει η σειρά ή είστε πιο σίγουρος επειδή έχετε ήδη την εμπειρία της προηγούμενης σεζόν;
Πάντα υπάρχει άγχος, αλλά αυτό αφορά κυρίως το δημιουργικό αποτέλεσμα, παρά την απήχηση. Η απήχηση, όπως και η κωμωδία, έρχεται από μόνη της. Το σημαντικό είναι να διατηρούμε την εστίαση εκεί που πρέπει. Έχω άγχος να πάει καλά η σειρά, θέλουμε να την αγαπήσει ο κόσμος. Νιώθουμε την αγάπη του κόσμου, το βλέπουμε καθημερινά, μας σταματούν στο δρόμο. Η σειρά έχει απήχηση σε πολλά διαφορετικά κοινά, και αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα.
Το να παίζεις με ένα παιδί είναι πολύ σημαντικό, γιατί σε φέρνει πιο κοντά στον σκοπό, αντιμετωπίζεις τόσα συναισθήματα που δύσκολα εκφράζονται με λέξεις, μερικές φορές αρκεί μόνο η παρουσία του πατέρα. Αυτό είναι συγκινητικό. Δεν μπορείς να παίξεις κάτι. Ο πατέρας, εννοείται, έχει μια αυθεντικότητα που δύσκολα βρίσκεις αλλού και αυτή είναι που ζητάμε στο επάγγελμα. Οπότε ναι, είναι πολύ ωραίο να παίζεις με ένα παιδί. Έχει πολλές δυσκολίες, γιατί πρέπει να είσαι στον χώρο του, στο δικό του κόσμο, να το προσέξεις. Είναι σαν ένας μικρός άνθρωπος.Είναι στα όνειρά σας να γίνετε πατέρας κάποια στιγμή;
Ναι, αυτό είναι κάτι που προσβλέπω στο μέλλον. Πιστεύω ότι αυτές οι συναισθηματικές πατρότητες είναι δεδομένες, δηλαδή η σχέση με το άτομο που θα το αισθανθείς και θα το αισθανθείς πρώτα μέσα σου, πριν προβληθεί στην πράξη. Δυστυχώς, πολλά πράγματα κοινωνικά γίνονται εκτός της φυσικής ροής, και αυτό έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Οπότε, καλό είναι αυτή η επιλογή να υπάρχει και να έρχεται φυσικά.
Η κόντρα με τον πεθερό θα συνεχιστεί; Θα καταφέρει ο ήρωάς σας να πάρει πίσω το παιδί; Μπορούμε να πούμε κάποιο μικρό spoiler;
Γνωρίζουμε ότι γίνονται άλλα ασφαλιστικά μέτρα, όπως είδαμε στις εξελίξεις που μας έστειλαν. Αυτό μπορώ να το πω. Υπάρχει ένα συναισθηματικό δυσκολό μεταξύ τους, αλλά νομίζω ότι τα πράγματα πάνε τώρα…
Έχει όμως τη στήριξη της πεθεράς; Θα πάρει το παιδί;
Θα το πάρει το παιδί; Γελάει… Εμείς το θέλουμε πάντως. Και εμείς το θέλουμε. Πολύ, πολύ. Μακάρι.
Πώς βλέπετε τα σχόλια για τον δεύτερο κύκλο; Έχετε παρατηρήσει αλλαγές στα social media και στις κριτικές;
Τα σχόλια που δεχόμαστε για αυτή τη σειρά είναι πάντα καλοπροαίρετα. Αυτό το λέω γιατί είχα και την τύχη να υπάρξω και στην αντίπερα όχθη, έχοντας υποδυθεί χαρακτήρες που δεν ήταν τόσο αγαπητοί από το κοινό. Οπότε, τόσο το feedback για τη σειρά συνολικά, όσο και προσωπικά για τον ρόλο μου, το ευχαριστώ πολύ. Είναι μια πολύ όμορφη ανταπόκριση.
Ο ρόλος σας έχει μια δύσκολη συνθήκη. Έχει έναν μπαμπά ο οποίος έχει χάσει τη γυναίκα του και τώρα του έχουν πάρει το παιδί, γιατί θεωρείται, ας το πούμε έτσι, ακατάλληλος. Είναι μια ιστορία βγαλμένη από τη ζωή;
Υπάρχουν πάρα πολλοί μπαμπάδες που περνούν δύσκολα διαζύγια ή άλλες συνθήκες που τους στερούν την επαφή με τα παιδιά τους όσο θα ήθελαν.
Έχετε δεχτεί μηνύματα στα social media από μπαμπάδες που παίρνουν χαρά και δύναμη από τον δικό σας ρόλο και σας παρακολουθούν επειδή νιώθουν ότι συμπάσχετε μαζί τους;
Ναι, φυσικά. Και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί, διότι κάποιος άνθρωπος βρίσκει κάπου ένα στήριγμα. Αυτό είναι το σημαντικό και πιστεύω ότι είναι και η λειτουργία του μέσου, γι’ αυτό και εμείς κάνουμε αυτές τις δουλειές. Αν στο κοινό ένας άνθρωπος βρει καλλιέργεια, βρει παρέα, βρει κάτι να ταυτιστεί, εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η σειρά έχει επιτελέσει τον σκοπό της. Καλά, κακά, δεν ξέρω, αλλά έχει επιτελέσει τον σκοπό της. Ναι, αυτό που λες είναι πολύ συγκεκριμένο, και φυσικά υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, και είναι αρκετοί. Πάντα ελπίζουμε στην καλή έκβαση, την καλύτερη για το παιδί.
Θεατρικά, θα σας δούμε κάπου φέτος;
Θα βρίσκομαι στο Θέατρο Βεάκη από Πέμπτη έως Κυριακή, με την παράσταση «Θαυμαστός καινούριος κόσμος», σε σκηνοθεσία Κατερίνας Παπαγεωργίου, από τις 31 Οκτωβρίου. Είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτή τη δουλειά. Είναι ένα έργο πολύ γνωστό, κλασικό, σχεδόν διαχρονικό, και το βρίσκω –μπορεί να ακούγεται κλισέ– αλλά είναι αυτό που πρέπει. Είναι γνωστό γιατί επικεντρώνεται στο πώς οι σχέσεις εξουσίας παρεισφρέουν στην καθημερινότητά μας, ακόμα και στις ανθρώπινες σχέσεις. Τι σημαίνει ένταξη, τι σημαίνει ταυτότητα, τι σημαίνει σταθερότητα. Όλα αυτά είναι πράγματα που νιώθω ότι απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο. Κάποιος θα το καταλάβει σίγουρα. Είναι κάτι που με συγκινεί και είμαι πολύ χαρούμενος. Νομίζω ότι θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα και γενναιόδωρη παράσταση.
