Η «Μαρία της Σιωπής»: Απρόσμενες Αποκαλύψεις και Δύσκολες Ερωτήσεις για το Ακίνητο της Ιουλιανού

Μεγάλη αναστάτωση επικρατεί στα κεντρικά της «Ελπίδας» μετά τις αποκαλύψεις για την αγορά ακινήτου μέσω fund, αποτέλεσμα πλειστηριασμού, που έφεραν τη Μαρία Καρυστιανού σε εξαιρετικά δύσκολη θέση. Η πρόεδρος της «Ελπίδας» δήλωσε, κατά προσέγγιση, ότι «ούτε καν τη θυμάται» τη συγκεκριμένη συναλλαγή. Ωστόσο, στο καταστατικό της εταιρείας Where About Travels, η ίδια εμφανίζεται ως ιδρυτική εταίρος με 50% συμμετοχή και νόμιμη διαχειρίστρια. Ο λόγος για τον οποίο ανέλαβε τη διαχείριση, σύμφωνα με την ίδια, ήταν για να αποφύγει ο πρώην σύντροφός της, κάτοικος εξωτερικού, τη διπλή φορολογία.

Παρόλα αυτά, η πραγματικότητα παραμένει αδιαμφισβήτητη. Η εταιρεία της, έναντι του ευτελούς ποσού των 30.000 ευρώ, αγόρασε από την Do Value ένα διαμέρισμα στην οδό Ιουλιανού, το οποίο είχε ως αποτέλεσμα την απώλεια της στέγης για μια οικογένεια Ινδών μεταναστών. Η γραμμή άμυνας ότι «έβαλα μια υπογραφή χωρίς να ξέρω, γιατί ήμουν πνευματικά και σωματικά μη διαθέσιμη» λόγω της τραγωδίας στα Τέμπη, αντιμετωπίζει προφανείς αντιρρήσεις. Έχουν παρέλθει τρία ολόκληρα χρόνια από τον πλειστηριασμό μέχρι σήμερα, επαρκής χρόνος για να ενημερωθεί.

Επιπλέον, δημιουργείται ένα σαφές ερωτηματικό: πώς είναι δυνατόν κάποιος που ξεκινάει μια πολιτική καριέρα με σφοδρές επικρίσεις κατά των funds, να βλέπει την εταιρεία του να αποκτά ακίνητα από servicers σε τιμές εξαιρετικά χαμηλές, που θα ζήλευαν ακόμα και οι επενδυτές του προγράμματος «Σπίτι μου 2»; Η αντίφαση κορυφώνεται με τη δήλωση ότι η εταιρεία «δεν λειτούργησε ποτέ σε μόνιμη βάση», ενώ αμέσως μετά παραδέχεται ότι «απέκτησε συνολικά τρία ακίνητα». Για μια υπολειτουργούσα εταιρεία, η απόκτηση ενός χαρτοφυλακίου ακινήτων τριών περίπου κατοικιών φαίνεται κάτι παραπάνω από ικανοποιητικό.

Την ίδια στιγμή, η κυρία Καρυστιανού δηλώνει ότι θα συνεχίσει τον αγώνα της ενάντια στα funds και τους πλειστηριασμούς. Ωστόσο, για το σπίτι που απέκτησε η δική της εταιρεία, παραπέμπει… στον πρώην σύντροφό της «για το θέμα της ηθικότητας». Η λογική αυτή, όπου οι πλειστηριασμοί είναι «ανάλγητο σύστημα» όταν αφορούν άλλους, αλλά «μιλήστε με τον διαχειριστή» όταν αφορούν τη δική τους εταιρεία, μόνο βολική μπορεί να χαρακτηριστεί.